HEADLINES
Loading...

Η ηχητική «ψευδαίσθηση» που θα σας αφήσει με το στόμα ανοικτό (ηχητικό)

Ο τρόπος που λειτουργεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι αξιοθαύμαστος.

Ομάδα επιστημόνων από το Ινστιτούτο Franklin στην Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ δημιούργησε ένα μοναδικό ηχητικό πείραμα, για να δείξει τον τρόπο που ο εγκέφαλός μας χρησιμοποιεί παλαιότερες πληροφορίες για να επεξεργαστεί και να εξηγήσει νέες εμπειρίες.

Το συγκεκριμένο ηχητικό δείγμα παρουσιάστηκε προ μερικών εβδομάδων στην σύνοδο/έκθεση «Your Brain».

Θα ακούσετε την μαγνητοφώνηση της παρουσίασης που έγινε κατά τη διάρκεια αυτής της έκθεσης. Η παρουσιάστρια λέει στο κοινό να ακούσει ένα ηχητικό απόσπασμα. Ο ήχος είναι περίεργος και σίγουρα σε πρώτη ακρόαση κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι λέει, αν προφέρονται λέξεις ή/και τι σημαίνουν.

Αυτό ακριβώς άλλωστε απαντούν και οι παρευρισκόμενοι. Στη συνέχεια η παρουσιάστρια βάζει να ακουστεί ένα άλλο ηχητικό απόσπασμα. Αυτήν τη φορά ακούγεται με καθαρή αγγλική προφορά μια γυναικεία φωνή να προφέρει μια πρόταση. Είναι η ίδια πρόταση που ακουγόταν και στην προηγούμενη μαγνητοφώνηση, αλλά τώρα βέβαια όλοι την καταλαβαίνουν, αφού δεν έχει καμία παραμόρφωση στον ήχο.

Αμέσως μετά η παρουσιάστρια ξαναβάζει την πρώτη μαγνητοφώνηση, εκείνη που αρχικά κανείς δεν κατάλαβε περί τίνος επρόκειτο. Αυτήν τη φορά, όμως τα πράγματα είναι αλλιώς: επειδή ο εγκέφαλός μας κατέγραψε μια πληροφορία (την καθαρή προφορά της πρότασης) την χρησιμοποιεί αυτόματα για να «αποκωδικοποιήσει» τον… ακαταλαβίστικο ήχο.

Και το πετυχαίνει! Πλέον το αρχικό ηχητικό είναι πιο ξεκάθαρο και οι περισσότεροι μπορούν αν καταλάβουν τι λέει.

Πατήστε «Play» και δοκιμάστε και εσείς!


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Νιγηρία: «Μυστηριώδης» ασθένεια σκοτώνει μέσα σε 24 ώρες

Μια «μυστηριώδης» ασθένεια στοίχισε τη ζωή 18 ανθρώπων στο νοτιοδυτικό τμήμα της Νιγηρίας, όπως δήλωσε το Σάββατο Νιγηριανός αξιωματούχος, επισημαίνοντας ότι όσοι μολύνονται πεθαίνουν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα….

«Είκοσι τρία πρόσωπα έχουν μολυνθεί και έχουν καταγραφεί 18 θάνατοι», τόνισε στο Γαλλικό Πρακτορείο ένας εκπρόσωπος των υπηρεσιών υγείας στην πολιτεία Όντο, ο Ντάγιο Αντεγιάντζου.

Ένας εκπρόσωπος των αρχών της πολιτείας Όντο, ο Καγιόντε Ακινμάντε, είπε ερωτηθείς σχετικά νωρίτερα από το Γαλλικό Πρακτορείο ότι αυτή η «μυστηριώδης ασθένεια» εμφανίστηκε στην αρχή της εβδομάδας στην πόλη Όντε-Ιρέλε.

Τα συμπτώματα αυτής της μυστηριώδους ασθένειας είναι έντονες κεφαλαλγίες, απώλεια συνείδησης, απώλεια βάρους, προβλήματα στην όραση, ενώ ο θάνατος επέρχεται μέσα σε 24 ώρες.

Οι εργαστηριακές εξετάσεις οι οποίες έχουν γίνει μέχρι στιγμής δεν έδειξαν ότι πρόκειται για κάποια ιογενή ασθένεια, ή συγκεκριμένα για τον Έμπολα, διευκρίνισε ο εκπρόσωπος.

Ο Έμπολα, ένας ιός που προκαλεί αιμορραγικό πυρετό, έχει στοιχίσει τη ζωή 10.600 και πλέον ανθρώπων, στη συντριπτική τους πλειονότητα σε τρεις χώρες της δυτικής Αφρικής (Λιβερία, Σιέρα Λεόνε και Γουινέα) από τις αρχές του 2014, πάντως στη Νιγηρία τα θανατηφόρα κρούσματα ήταν συγκριτικά λίγα.

Σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της πολιτείας Όντο, ειδικοί του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, του υπουργείου Υγείας της Νιγηρίας και άλλων υπηρεσιών μετέβησαν στην Όντε-Ιρέλε στο πλαίσιο των προσπαθειών να αντιμετωπιστεί η ασθένεια και να δοθούν απαντήσεις.

«Οι πρώτοι τέσσερις άνθρωποι που μολύνθηκαν από την μυστηριώδη ασθένεια από την Κυριακή ως τη Δευτέρα πέθαναν μέσα σε 24 ώρες αφότου εκδήλωσαν τα συμπτώματα», επισήμανε.

«Πέραν των καταγεγραμμένων θανάτων, δεν έχουμε ανακαλύψει κάποιο νέο κρούσμα κατά τη διάρκεια των τελευταίων 72 ωρών. Κανένας ασθενής δεν έχει εισαχθεί σε κάποιο νοσοκομείο και η ασθένεια δεν έχει εξαπλωθεί εκτός των ορίων της πόλης», είπε ο Ακινμάντε.

Στη Γενεύη, ο ΠΟΥ επιβεβαίωσε τα συμπτώματα που περιέγραψαν οι αρχές της Νιγηρίας και πρόσθεσε ότι σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχει λάβει μέχρι στιγμής, καταμετρά «14 κρούσματα και 12 (ή 13) θανάτους».

Ένας εκπρόσωπος του οργανισμού αυτού του ΟΗΕ πρόσθεσε ότι δείγματα σωματικών υγρών των ανθρώπων που προσβλήθηκαν από την ασθένεια εστάλησαν το Σάββατο στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο του Λάγκος και βρίσκονται σε εξέλιξη εργαστηριακές αναλύσεις.

Διαβάστε περισσότερα »

Προβοκάτσια στο τουρκικό προξενείο Θεσσαλονίκης

Φαίνεται πως κάποιοι επιδιώκουν να παίξουν με την «φωτιά» σε μια πολύ κρίσιμη συγκυρία για την κατάσταση στην χώρα μας και ενώ οι διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση κινούνται πια στην κόψη του ξυραφιού.

Έτσι η γνωστή τουρκική εφημερίδα Hürriyet, σε πρωτοσέλιδο κυριακάτικο της δημοσίευμα, (19/4), μας θύμισε την μεγάλη προβοκάτσια του 1955 όταν ξεκίνησε το οργανωμένο πογκρόμ κατά της ελληνικής ομογένειας στην Πόλη, με την είδηση για φωτιά μπροστά στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, δηλαδή στο πατρικό, όπως υποστηρίζουν οι Τούρκοι, του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, που προφανώς μυρίζει έντονη προβοκάτσια, 30 περίπου άγνωστοι πέταξαν 10 βόμβες μολότοφ μπρος στο τουρκικό προξενείο με συνέπεια να αρπάξει φωτιά το κουβούκλιο των φρουρών του προξενείου ο γύρω χώρος ενώ και ένα αστυνομικό όχημα που φύλαγε το προξενείο παραδόθηκε στις φλόγες.

Αμέσως σήμανε συναγερμός και έφτασαν στο σημείο πυροσβεστικά οχήματα ενώ κινητοποιήθηκε όλο το προσωπικό του προξενείου και μόνο με δική τους πρωτοβουλία, (!!!), όπως υποστηρίζει το δημοσίευμα της η Hürriyet, έσβησε η φωτιά που μπορούσε να πάρει επικίνδυνες διαστάσεις.

Η τουρκική εφημερίδα δεν παραλείπει να επισημάνει και την αλλαγή της στάσης της ελληνικής αστυνομίας μετά την κυβερνητική αλλαγή του περασμένου Φεβρουαρίου, μια αλλαγή που αποθράσυνε κάποιους στις αναρχικές του εκδηλώσεις.

Το έχουμε γράψει και το έχουμε τονίσει και σε προηγούμενα άρθρα μας, ότι κάποιοι παράγοντες καραδοκούν να προκαλέσουν αναταραχή και επιθυμούν διακαώς να ξαναγυρίσουμε στον Δεκέμβριο του 1998, με την διαφορά ότι τώρα τις προβοκάτσιες μπορεί να τις κατευθύνουν ακόμα και με σκοπό να προκαλέσουν εθνική κρίση με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Χρειάζεται μεγάλη προσοχή και κυρίως οι υπεύθυνοι της κυβέρνησης του Σύριζα να καταλάβουν ότι βρίσκονται στην κυβέρνηση, ότι δεν ζούμε στην εποχή του… Τσε Γκουεβάρα και κυρίως τι έχουν να αντιμετωπίσουν πριν είναι πολύ αργά.

Διαβάστε περισσότερα »

Yoda: ο ήρωας του Star Wars «κρυμμένος» σε ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο;

Ένα μεσαιωνικό χειρόγραφο μπορεί να φανεί πολύ εξοικειωμένο με τους οπαδούς Star Wars.

Το χειρόγραφο αυτό συντάχθηκε γύρω στο 1340, και η εικονογράφηση από μελάνι φαίνεται να δείχνει το Jedi Knight Yoda από τις ταινίες Star Wars στις σελίδες ενός θρησκευτικού εγγράφου.

Αλλά στην πραγματικότητα, το σχέδιο είναι μέρος της μιας παράξενης αναπαράστασης της βιβλικής ιστορίας του Σαμψών, μας λέει ένας εμπειρογνώμονας.

Το σχέδιο δείχνει ένα πλάσμα με μακριά, αγκαθωτά χέρια και προεξέχοντα μυτερά αυτιά – όπως ακριβώς και στον χαρακτήρα της φαντασίας.

Η εικόνα του Yoda προέρχεται από ένα χειρόγραφο του 14ου αιώνα, γνωστό ως Smithfield Decretals,» είπε η επιμελήτρια της Βρετανικής Βιβλιοθήκης Julian Harrison.


«Θα ήθελα πολύ να πω πραγματικά ότι ήταν ο Yoda, ή ότι το χειρόγραφο συντάχθηκε από ένα μεσαιωνικό ταξιδιώτη του χρόνου, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα παράδειγμα για τη βιβλική ιστορία του Σαμψών – ο καλλιτέχνης είχε σαφώς μια ζωηρή φαντασία!».


Αυτή είναι μια πιο η παραδοσιακή εικόνα της ιστορίας του Σαμψών, ζωγραφισμένη το 1630 από τον Anthonie Van Dyck..

Διαβάστε περισσότερα »

Το άπειρον στην κοσμολογία του Αναξίμανδρου

Μία από τις δεσπόζουσες προσωπικότητες της Προσωκρατικής περιόδου της Ελληνικής φιλοσοφίας, είναι ο Αναξίμανδρος από την Μίλητο της Ιωνίας (611 π.Χ.-547 π.Χ.).

Ο Μιλήσιος σοφός θεωρείται ως μαθητής του μεγάλου σοφού Θαλού (Ευσεβίου, Ευαγγελική Προπαρασκευή, 10,14,11,1), ενώ κύρια ασχολία του υπήρξε ο προσδιορισμός της αρχής του κόσμου. Το ενδιαφέρον του επίσης εστιάστηκε και στην αστρονομία, καθώς κατεσκεύασε όργανα (γνώμονες) προς διάγνωσιν τροπών τε ηλίου και χρόνων και ωρών και ησιμερίας (Ευσεβίου, Ευαγγελική Προπαρασκευή, 10,14,12).

Επιπλέον, τοποθετούσε την Γη στο κέντρο του σύμπαντος, με την Σελήνη παράλληλα να φωτίζεται από τον Ήλιο, τον οποίον θεωρούσε ως καθαρώτατον πύρ. Παραδίδεται επίσης ότι υπολόγισε την περίμετρο της γης και της θαλάσσης, ενώ κατασκεύασε και σφαίρα (Δ., Λαερτίου, Βίοι, 2,1-2), περί της οποίας ο φυσικός Δ. Μακρυγιάννης υποστηρίζει ότι ενδεχομένως να επρόκειτο για μία ουράνια σφαίρα που απεικόνιζε τις θέσεις των αστερισμών (Δ., Μακρυγιάννη, 2000, σ.179).

Πέραν όμως των επιστημονικών του ενδιαφερόντων, ο Αναξίμανδρος είχε αναπτύξει και έντονη πολιτική δράση, καθώς όπως μας παραδίδει ο Αιλιανός ηγήθηκε του αποικισμού της Απολλωνίας από την Μίλητο (Αιλιανού, Ποικίλη Ιστορία, 3,17,9-10), γεγονός που καταδεικνύει ότι υπήρξε μία πολυσχιδής προσωπικότητα που συνδύασε την επιστημονική σκέψη με την πολιτική δράση.


2. Η διδασκαλία για το άπειρον

Η κοσμολογία του Αναξιμάνδρου βασίζεται σε αυτήν του διδασκάλου του Θαλού, ο οποίος προσδιόριζε ως μοναδική αρχή του κόσμου το ύδωρ. Ο όρος αρχή μάλιστα, υποστηρίζεται ότι πρωτίστως εισήχθη από τον Αναξίμανδρο (Κ., Δ., Γεωργούλη, Ιστορία, σ. 46).

Ο Αναξίμανδρος κινήθηκε στο ίδιο πλαίσιο με τον διδάσκαλό του Θαλή, αναζητών την μοναδική αιτία της προελεύσεως του σύμπαντος.

Παραταύτα καινοτόμησε εν σχέσει προς τον δάσκαλό του, μη αποδίδοντας την αρχή του κόσμου ούτε στο ύδωρ, ούτε σε κάποιο άλλο στοιχείο, αλλά στο άπειρον, εκ του οποίου προέρχονται όλοι οι κόσμοι.

Το άπειρον, συμφώνως προς τον Αναξίμανδρο, αποτελεί τον παράγοντα από τον οποίο προέρχονται και στον οποίο καταλήγουν τα όντα μετά τον θάνατό τους, συμφώνως προς την δύναμη της ανάγκης.

Ουσιαστικά δηλαδή, το άπειρον λειτουργεί σαν ένα αρχικό υπόστρωμα από το οποίο προέρχεται η γένεση, η μεταβολή και ο θάνατος των όντων.

Ο Σιμπλίκιος μάλιστα, αναζητώντας τα αίτια της θεωρήσεως του απείρου ως αρχής των όντων, επισημαίνει ότι ο Αναξίμανδρος αφού παρετήρησε τις αλληλομετατροπές που υφίστανται τα τέσσερα στοιχεία (πύρ, αήρ, ύδωρ, γη), θεώρησε αναγκαία την ύπαρξη ενός αναλλοίωτου αρχικού υποκειμένου που δεν σχετίζεται με αυτά (Σιμπλικίου, Εις Φυσικά, 24,13 κ.ε. Αναξ. Α΄ 9). Επομένως το άπειρον δεν θα πρέπει να θεωρηθεί ως η υλική αρχή του κόσμου, αλλά ως μία αρχή που έχει όλα εκείνα τα γνωρίσματα του ακαθορίστου.

Έτσι διαπιστώνεται υπό του Αναξιμάνδρου ότι το ακαθόριστο εκδηλώνεται, πλην όμως δεν μπορεί να μιλήσει περί αυτής της εκδηλώσεως, εξ’ αιτίας του γεγονότος ότι ως άπειρον δεν μετρείται, έτσι ώστε η ακαθόριστη αρχή δεν περιέχεται εντός του γνωστικού πλαισίου (Ν., Γ., Πολίτου, 2004, σ. 99).

Τα κυριώτερα χαρακτηριστικά του αναξιμάνδρειου απείρου όπως μας τα μεταφέρει ο Αριστοτέλης (Αριστοτέλους Φυσικής Ακροάσεως, 203 b, 6-14) είναι τα εξής:

1) Δεν διαθέτει αρχή.
2) Επειδή ακριβώς αποτελεί αρχή, είναι αγέννητο και άφθαρτο, εν αντιθέσει κάθε γενόμενον, το οποίο κατ΄ανάγκην υπόκειται στην φθορά.
3) Περιέχει τα πάντα και συνάμα κυβερνά τα πάντα.
4) Αποκαλείται θείον, καθώς είναι αθάνατον και ανώλεθρον.

Από τα χαρακτηριστικά αυτά του απείρου διαπιστώνουμε ότι εφόσον δεν ταυτίζεται με κάποιο από τα τέσσερα στοιχεία (πύρ, αήρ, ύδωρ, γη), στην ουσία αναφέρεται σε μία κατάσταση που προϋπήρχε του αισθητού μας σύμπαντος.

Το γεγονός ωστόσο ότι ο Αναξίμανδρος δεν προσδιόρισε την πραγματική φύση του απείρου απετέλεσε αφορμή για να επικριθεί από τον δοξογράφο Αέτιο (1ος αι. π.Χ.), καθώς δεν το ταυτίζει με κάποιο εκ των τεσσάρων στοιχείων (Αετίου, De Plac., Ι, 3, 3 και Αναξιμάνδρου, A 14).

Προφανώς ο Αέτιος θεώρησε ότι εφόσον οι εκπρόσωποι της ιωνικής διανοήσεως συνέδεσαν την αρχή του κόσμου με ένα απτό στοιχείο (ο Θαλής το ύδωρ και ο Αναξιμένης τον αέρα), αντιστοιχως θα έπρεπε και ο Αναξίμανδρος να συμβολίσει το άπειρον με ένα στοιχείο από τον φυσικό κόσμο.

Ακόμη μάλιστα και ο Αριστοτέλης επισημαίνει ότι ο Μιλήσιος σοφός δεν διευκρινίζει τον τρόπο δια του οποίου δημιουργήθηκαν τα αντίθετα από το άπειρον (Αριστοτέλους, Φυσικής Ακροάσεως, 187a,
20).

Ωστόσο, στόχος της διδασκαλίας του Αναξιμάνδρου ήταν να καταδείξει ότι η αρχή του κόσμου είναι απρόσιτη στις ανθρώπινες αισθήσεις, τονίζοντας τοιουτοτρόπως τα υπερβατικά του χαρακτηριστικά.

Αναφορικά με τον χαρακτηρισμό του απείρου ως θείου, είναι πολύ ενδιαφέρουσα η πληροφορία που μεταφέρει ο Σιμπλίκιος, συμφώνως προς την οποία ονομάζουν θείον το αίτιο ως αρχή κι ως αγέννητο και άφθαρτο.

Ως τέτοιο θεωρούσε ο Αναξίμανδρος το μεταξύ πυρός και αέρον άπειρον. Και δεν ήταν άτοπο εφόσον το αποκαλούσε θείον, αλλά μάλλον αυτό ήταν αναγκαίο. Με αυτόν τον τρόπο απεδείκνυε ότι ο θεός ευρίσκεται υπεράνω αυτού, καθώς θείον είναι αυτό που μετέχει του θεού (Σιμπλικίου, Ει Φύς. 465,13-17).

Προφανώς ο Αναξίμανδρος δεν ταυτίζει το άπειρον ως Θεό, όπως ευρέως έχει υποστηριχθεί, αλλά αντιθέτως ως μετέχον του θείου, το οποίο ίσταται υπεράνω αυτού. Κατά συνέπεια, το άπειρον αποτελεί την ενδιάμεση κατάσταση μεταξύ του Θεού και του κόσμου.

3. Το άπειρον και η κοσμική δικαιοσύνη

Μία ενδιαφέρουσα παράμετρος της διδασκαλίας του Αναξιμάνδρου περί του απείρου, είναι το ζήτημα της κοσμικής δικαιοσύνης.

Συγκεκριμένως ο Αναξίμανδρος, συμφώνως προς όσα μας μεταφέρει ο Σιμπλίκιος, υπεστήριζε ότι εξ’ εκείνων δε από τα οποία υπάρχει εις τα όντα η γένεσις, σε αυτά γίνεται και η φθορά τους, συμφώνως προς το χρέος (κατά το χρεών).

Διότι τα όντα δικάζονται (διδόναι δίκην) και αποδίδουν το ένα στο άλλο αποζημίωση, συμφώνως προς την προσταγή του νόμου (κατά την του χρόνου τάξιν) (Σιμπλικίου, Εις Φυς. 24,18-20).

Στην προκειμένη περίπτωση είναι σαφές ότι τα όντα όταν λάβουν την ύπαρξή τους από το άπειρον, είναι υποχρεωμένα να καταβάλλουν ένα τίμημα, το οποίο ισοδυναμεί με την καταστροφή τους.

Το άπειρον όμως, δεν διέπεται από τους νόμους της παγκοσμίου αιτιοκρατίας, καθώς παραμένει αμετάβλητο, προκειμένου να χορηγεί στα όντα την υπόστασή τους (Κ. Νιάρχου, 2008, σ. 83).

Το γεγονός ωστόσο ότι ο Αναξίμανδρος τοποθετεί στην θέση του κριτή των όντων τον χρόνο, καταδεικνύει ότι είχε αντιληφθεί πως η φθορά των όντων που ευρίσκονται στον κόσμο και κατ’ επέκτασιν στον χρόνο, είναι αναγκαία παράμετρος της φύσεώς τους. Κατά μία άποψη μάλιστα, τα όντα λόγω ακριβώς του πεπερασμένου της υπάρξεώς τους, έχουν μία φυσική τάση προς την αδικία, γεγονός δικαιολογεί και την καταδίκη τους από τον μέγα δικαστή του παντός, τον χρόνο (Κ., Γεωργούλη, 2000, σ. 49).

Είναι προφανές εξ’ αυτών ότι ο Αναξίμανδρος έχει εντάξει στο κοσμολογικό σύστημα την έννοια της εσωτερικής ισορροπίας του Σύμπαντος, καθώς η απόδοση της δικαιοσύνης στα όντα ουσιαστικώς εγγυάται ότι υπάρχει ένας υπερβατικός παράγων, ο οποίος εγγυάται την κοσμική ισορροπία.

Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι ο Αναξίμανδρος έχει επισημάνει μία θεμελιώδη ιδιότητα του κοσμικού συστήματος, η οποία είναι γνωστή στην σύγχρονη φυσική, χάρη στον δεύτερο νόμο της θερμοδυναμικής.

Συμφώνως προς αυτόν τον νόμο η συνολική ποσότητα χάους ή αταξίας που υπάρχει στο Σύμπαν, διαρκώς αυξάνεται. Η οποιαδήποτε δραστηριότητα λαμβάνει χώρα στον κόσμο, από την κίνηση ενός αυτοκινήτου, μέχρι και τον θάνατο ενός αστέρος, συντελεί στην αύξηση της συνολικής συμπαντικής αταξίας. Όπως λοιπόν όλα τα όντα υπακούουν στον αδήριτο νόμο της φθοράς, κατά τον ίδιο τρόπο και το Σύμπαν θα πρέπει κάποια στιγμή να πάψει να υπάρχει (M. Kaku,. 2005, σ.372-373).

Ο Αναξίμανδρος επομένως, εθεώρησε το άπειρον εκτός από δημιουργικό αίτιο του κόσμου, ως τον υπερβατικό παράγοντα που συντελεί στην συμπαντική αρμονία.
Επίλογος

Η παραπάνω μελέτη κατέδειξε, ότι στην σκέψη του Αναξιμάνδρου το Σύμπαν δημιουργείται από μία ακαθόριστη αρχή που ονομάζεται άπειρον. Παρά το γεγονός ότι το άπειρον χαρακτηρίζεται ως θείον, εντούτοις δεν είναι θεός, καθώς το υπέρτατο ον ίσταται υπεράνω αυτού.

Στο άπειρον όμως δεν οφείλεται μόνο η δημιουργία των όντων, αλλά και η φθορά που υφίστανται, η οποία αποτελεί το τίμημα που καταβάλλουν για την ύπαρξή τους. Η μορφή αυτή κοσμικής δικαιοσύνης που εισηγείται ο Αναξίμανδρος, εγγυάται στην πραγματικότητα την εσωτερική ισορροπία του Σύμπαντος.

Η διδασκαλία του Αναξιμάνδρου επομένως, δεν αναφέρεται μόνο στην δημιουργία και φθορά του κόσμου, αλλά και στην εσωτερική αρμονία εκ της οποίας διέπεται.

Διαβάστε περισσότερα »

Εκπληκτικό timelapse βίντεο από τα μικρά Καρπάθια όρη

Μικρά Καρπάθια όρη

Τα μικρά Καρπάθια όρη αποτελούν γέφυρα μεταξύ των Άλπεων και των Καρπάθιων βουνών.

Ο Σλοβάκος Majo Chudy κατέγραψε όμορφες εικόνες από τη φύση και τα τοπία από τη συγκεκριμένη περιοχή και μας τις παρουσιάζει έναεκπληκτικό timelapse βίντεο.



Διαβάστε περισσότερα »

Γιατί δεν μπορούμε να φανταστούμε το θάνατό μας;

Οι περισσότεροι από εμάς πιστεύουμε ότι ο νους μας θα συνεχίσει να υπάρχει μετά το θάνατό μας

Σχεδόν καθένας έχει την τάση να φαντάζεται ότι ο νους θα εξακολουθεί να υπάρχει μετά τον θάνατο του σώματος.

Ακόμα και οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο νους παύει να υπάρχει κατά τον θάνατο, εμφανίζουν αυτού του τύπου τη δικαιολόγηση για ψυχολογική συνέχεια όπως δείχνουν κάποιες έρευνες.

Εκτός από το να είναι ένα παραπροϊόν της θρησκείας ή ένα καταφύγιο ψυχολογικής ασφάλειας, τέτοιες πεποιθήσεις προέρχονται από την βαθύτερη φύση της συνείδησής μας. Καθένας αναρωτιέται πως και από πού προήλθε.

Καθένας αναρωτιέται για το που θα πάει όταν όλα θα τελειώσουν.

Αλλά κανένας δεν ξέρει στα σίγουρα και έτσι όλα είναι το ίδιο για μένα.

Νομίζω, θα αφήσω απλά το μυστήριο να υπάρχει.

Everybody’s wonderin” what and where they all came from.

Everybody’s worryin” ’bout where they’re gonna go when the whole thing’s done.

But no one knows for certain and so it’s all the same to me.

I think I’ll just let the mystery be.

Θα μας φαίνεται ίσως το ίδιο αλλόκοτο το ότι νιώθουμε προδιατεθειμένοι να γείρουμε το κεφάλι μας συμφωνώντας στον πικρόγλυκο υπαινιγμό που εκφράζουν τα λόγια του παραπάνω ιρλανδικού τραγουδιού, του ταπεινού αυτού παιάνα για το μεταθανάτιο μυστήριο.

Στην πραγματικότητα, το πραγματικό μυστήριο είναι το γιατί είμαστε τόσο πεπεισμένοι για το ότι η ερώτησή μας, που θα πάμε “όταν όλα θα τελειώσουν”, αποτελεί ένα μυστήριο.

Άλλωστε, ο εγκέφαλος είναι σαν οποιοδήποτε άλλο όργανο: ένα τμήμα του φυσικού μας σώματος. Και ο νους είναι η λειτουργία που επιτελεί ο εγκέφαλος, είναι πιο πολύ ένα ρήμα παρά ένα ουσιαστικό. Γιατί λοιπόν αναρωτιόμαστε για το που θα πάει ο νους μας όταν το σώμα θα πεθάνει;

Δεν θα έπρεπε να μας είναι προφανές ότι και ο νους θα πεθάνει; Υπάρχουν ωστόσο άνθρωποι σε κάθε πολιτισμό που πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή κάποιου είδους, ή το λιγότερο, δεν είναι καθόλου σίγουροι για το τι συμβαίνει με το νου μετά τον θάνατο. Και τέτοιες μη λογικές πεποιθήσεις, αντί ή εκτός από το να είναι προϊόντα της θρησκείας ή να μας προφυλάσσουν από τον τρόμο της ανυπαρξίας, αποτελούν ένα αναπόφευκτο παραπροϊόν της αυτοσυνείδησης.

Γιατί δεν έχουμε ποτέ βιώσει το να μην έχουμε συνείδηση, εφόσον η συνείδηση προϋποθέτει το να βιώνει κανείς κάτι, δεν μπορούμε να φανταστούμε πως μοιάζει το να είναι κανείς πεθαμένος.

Κι εκεί βρίσκεται το πρόβλημα. Η κοινή θέαση για τον θάνατο ως ένα μεγάλο μυστήριο συνήθως αψηφάτε σαν μια συναισθηματικά φορτισμένη επιθυμία να πιστέψουμε ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος της πορείας μας.

Και πράγματι, μια διαπρεπής σχολή έρευνας στην κοινωνική ψυχολογία που καλείται Θεωρία Διαχείρισης Τρόμου (Terror Management Theory) ισχυρίζεται πως οι μεταθανάτιες πεποιθήσεις, όπως επίσης λιγότερο προφανείς πεποιθήσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες, υπάρχουν για να κατευνάσουν αυτό που σε διαφορετική περίπτωση θα ήταν παραλυτικό άγχος για την ανυπαρξία του εγώ.

Για τους συνηγόρους αυτής της θεωρίας, διαθέτουμε ένα μυστικό οπλοστάσιο ψυχολογικών αμυνών που είναι σχεδιασμένες να κρατούν κρυφό στο ντουλάπι το άγχος που έχουμε για τον θάνατο.

Ακόμα και το παρόν άρθρο θα μπορούσε να θεωρηθεί από τους θιασώτες αυτής της θεωρίας ως μια άσκηση συμβολικής αθανασίας, για να διατηρηθούν οι ιδέες που εκφράζει στην αιωνιότητα ως υποκατάστατο της αθανασίας του βιολογικού οργανισμού που το συνέθεσε.

Ωστόσο, ένας μικρός αριθμός από ερευνητές επιχειρηματολογούν ότι η εξέλιξη της αυτοσυνείδησης έχει θέσει ένα διαφορετικού είδους πρόβλημα στο σύνολό του.

Σύμφωνα με τη θέση αυτή, οι πρόγονοί μας υπέφεραν από την ακλόνητη ψευδαίσθηση ότι οι νόες τους ήταν αθάνατοι και ακριβώς αυτόν τον τεράστιο παραλογισμό έχουμε κληρονομήσει από εκείνους.

Κάθε ξεχωριστό ανθρώπινο ον, εξαιτίας της εξελιγμένης γνωσιακής του αρχιτεκτονικής, έχει πρόβλημα στο να συλλάβει εννοιολογικά την ψυχολογική του ανυπαρξία.

Περίεργα αθάνατος

Το πρόβλημα ισχύει ακόμα και σε εκείνους που ισχυρίζονται ότι δεν πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή. Όπως έγραψε ο φιλόσοφος και ιδρυτής του Κέντρου για τον Νατουραλισμό (Center for Naturalism) Thomas W. Clark σε άρθρο του για το περιοδικό Humanist το 1994: Εδώ… είναι το πώς βλέπουμε το όλο ζήτημα:

Όταν πεθαίνουμε, αυτό που έπεται είναι το τίποτα. Ο θάνατος είναι μια άβυσσος, μια μαύρη τρύπα, το τέλος της εμπειρίας. Είναι μια αιώνια ανυπαρξία, η οριστική εξάλειψη της ύπαρξης.

Κι εδώ, σε ένα καρυδότσουφλο, βρίσκεται το λάθος που περιλαμβάνεται στη θέαση αυτή: το ότι την αφαίρεση της ανυπαρξίας, την κάνουμε μια θετική κατάσταση ή ποιότητα (για παράδειγμα, αυτή της “μαυρότητας”) και μετά τοποθετούμε το άτομο μέσα σ” αυτήν μετά τον θάνατο, έτσι ώστε με κάποιον τρόπο να πέσουμε στην ανυπαρξία και να παραμείνουμε εκεί αιώνια.

Λάβετε υπόψη το κάπως μακάβριο γεγονός, πως ποτέ δε θα μάθετε ότι είσαστε πεθαμένος. Μπορεί να νιώσετε τον εαυτό σας να γλιστράει μακριά, αλλά δεν μοιάζει σαν να πρόκειται να υπάρχει ένα “εγώ” εκεί γύρω που θα έχει τη δυνατότητα να εξακριβώσει όλα όσα συμβαίνουν με την ανυπαρξία σας.

Ας υπενθυμίσουμε εδώ, πως χρειάζεται ένας εν λειτουργία εγκεφαλικός φλοιός για να φιλοξενήσει οποιουδήποτε είδους γνωσιακή διαδικασία, συμπεριλαμβανομένου και του γεγονότος ότι έχετε πεθάνει και εφόσον θα έχετε πεθάνει ο φυσικός σας εγκέφαλος δεν μπορεί να παράγει τίποτε.

Σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε το 2007 στο περιοδικό Synthese, ο φιλόσοφος του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, Shaun Nichols το έθεσε κάπως έτσι: Όταν προσπαθώ να φανταστώ την ατομική μου μη ύπαρξη πρέπει να φανταστώ πως αντιλαμβάνομαι ή γνωρίζω για τη μη ύπαρξή μου.

Καθόλου περίεργο το ότι εδώ υπάρχει ένα πρόσκομμα! Αυτή η παρατήρηση ίσως να μην ακούγεται σαν κάποια μεγάλη αποκάλυψη, αλλά ίσως αυτό ισχύει για όποιον δεν έχει σκεφτεί τι πραγματικά σημαίνει, το οποίο είναι πως η θνητότητα του καθενός από εμάς είναι ένα γεγονός που αναφέρεται και αφορά σε πρώτο πρόσωπο, είναι δηλαδή ένα συμβάν που αφορά στο υποκείμενο.

Αυτό είναι το πρόσκομμα που έκανε τον συγγραφέα Wolfgang von Goethe να σημειώσει, όπως λέγεται, ότι καθένας κουβαλάει την απόδειξη της δικής του αθανασίας μέσα στον εαυτό του. Ακόμα και όταν θέλουμε να πιστέψουμε ότι ο νους μας τελειώνει με τον θάνατο, είναι πραγματικά δύσκολο να το σκεφτούμε με αυτόν τον τρόπο. Μια έρευνα που δημοσίευσε ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου (Jesse Bering) το 2002 στο περιοδικό “Journal of Cognition and Culture” (Περιοδικό για τη Νόηση και τον Πολιτισμό) αποκαλύπτει ότι η ψευδαίσθηση της αθανασίας λειτουργεί σε μεγάλο βαθμό στους νόες των προπτυχιακών φοιτητών που ρωτήθηκαν μια σειρά από ερωτήσεις αναφορικά με τα ψυχολογικά χαρίσματα ενός πεθαμένου ατόμου.

Ο Richard, είπε ο Jesse Bering στους φοιτητές, σκοτώθηκε ακαριαία όταν το όχημά του σφηνώθηκε σε έναν στύλο. Οι συμμετέχοντες διάβασαν μια διήγηση που αφορούσε τη νοητική κατάσταση του Richard ακριβώς πριν γίνει το ατύχημα και στη συνέχεια ρωτήθηκαν για το εάν ο άντρας, τώρα που ήταν νεκρός, διατηρούσε την δυνατότητα να βιώνει νοητικές καταστάσεις.

Εξακολουθεί ο Richard να σκέφτεται τη γυναίκα του; ρώτησε τους φοιτητές. Εξακολουθεί να νιώθει τη γεύση της μέντας που έτρωγε ακριβώς λίγο πριν πεθάνει; Θέλει να είναι ζωντανός; Τα βλέμματα που εισέπραξε ο ερευνητής ήταν περίεργα, εφόσον προφανώς δεν είναι πολλοί οι άνθρωποι που σταματούν για να σκεφτούν αν οι ψυχές σιχαίνονται τις άσχημες γεύσεις, αν νιώθουν πόθο ή αν παθαίνουν πονοκέφαλο.

Ωστόσο, οι περισσότεροι έδωσαν απαντήσεις που είναι ενδεικτικές της πεποίθησης και δικαιολόγησης για ψυχολογική συνέχεια, στις οποίες φαντάστηκαν τον νου του Richard να εξακολουθεί να λειτουργεί παρά τον θάνατό του. Το εύρημα αυτό δεν προκάλεσε ιδιαίτερη έκπληξη δεδομένου ότι, σε μια ξεχωριστή κλίμακα, οι περισσότεροι συμμετέχοντες έθεσαν τον εαυτό τους στην κατηγορία αυτών που έχουν πίστη για κάποιου είδους μεταθανάτιο ζωή.

Αυτό όμως που ήταν εντυπωσιακό ήταν το ότι πολλοί συμμετέχοντες που είχαν ταυτοποιήσει τους εαυτούς τους ως έχοντες “εξαλειπτικές” πεποιθήσεις (είχανε σημειώσει το κουτάκι που έγραφε Αυτό που πιστεύουμε ως “η ψυχή” ή η συνειδητή προσωπικότητα ενός ατόμου, παύει οριστικά όταν το σώμα πεθαίνει) περιστασιακά έδωσαν απαντήσεις που ήταν σύμφωνες με την ψυχολογική συνέχεια.

Το τριάντα τρία τοις εκατό των απαντήσεων των οπαδών του εξαλειπτικού υλισμού πρόδωσε τις κρυμμένες τους δικαιολογήσεις για το ότι τα συναισθήματα και οι επιθυμίες επιβιώνουν μετά τον θάνατο.

Ένα ακόμα τριάντα έξι τοις εκατό από τις απαντήσεις τους που δικαιολογούσε την ψυχολογική συνέχεια, σχετιζόταν με νοητικές καταστάσεις αναφορικά με τη γνώση, όπως η ικανότητα για μνήμες, πεποιθήσεις ή γνώσεις. Ένας ιδιαίτερα παθιασμένος θιασώτης του εξαλειπτικού υλισμού σκέφτηκε πως όλες οι ερωτήσεις ήταν γελοίες, το ίδιο και εκείνος που τις έθεσε.

Ωστόσο, τόνισε ότι και βέβαια ο Richard γνωρίζει ότι έχει πεθάνει γιατί δεν υπάρχει μεταθανάτια ζωή και ο Richard το συνειδητοποίησε με τον θάνατό του.

Γιατί είναι λοιπόν τόσο δύσκολο να συλλάβουμε την ανυπαρξία; Σύμφωνα με τη γνώμη του συγγραφέα, που την ονομάζει “υπόθεση της περιορισμένης προσομοίωσης” (simulation constraint hypothesis), στην προσπάθειά μας να φανταστούμε πως είναι το να είμαστε πεθαμένοι επικαλούμαστε το υπόβαθρο που έχουμε από τα συνειδητά βιώματά μας, γιατί έτσι προσεγγίζουμε τα περισσότερα νοητικά πειράματα.

Αλλά ο θάνατος δεν μοιάζει με τίποτε από όσα έχουμε ποτέ βιώσει. Γιατί ποτέ δεν έχουμε υπάρξει συνειδητά χωρίς συνείδηση, ακόμα και οι καλύτερες προσομοιώσεις που κάνουμε για την πραγματική ανυπαρξία δεν είναι αρκετά καλές. Ακόμα και για όσους δεν πιστεύουν στη μεταθανάτια ζωή, μοιάζει σα να κοιτάνε σε ένα δωμάτιο γεμάτο με καθρέφτες, αλλά αντί να γίνονται μάρτυρες ενός οπτικού τρυκ, έρχονται αντιμέτωποι με νοητικές αντηχήσεις της υποκειμενικής εμπειρίας.

Στην ομιλία του ισπανού φιλόσοφου Miguel de Unamuno το 1913 με τίτλο “Η τραγική Έννοια της Ζωής” (The Tragic Sense of Life), μπορεί κανείς σχεδόν να δει τον συγγραφέα να τραβάει τα μαλλιά του με προσήλωση σ” αυτό ακριβώς το γεγονός. Προσπάθησε να νιώσεις τη συνείδησή σου με την αναπαράσταση της μη συνείδησης, γράφει, και θα αντιληφθείς το πόσο απίθανο είναι αυτό.

Η προσπάθεια να κατανοήσεις κάτι τέτοιο προκαλεί την πιο ζαλιστική ναυτία. Ίσως απαντήσετε, για στάσου. Μήπως ο Unamuno ξεχνάει κάτι; Σίγουρα έχουμε εμπειρία της ανυπαρξίας. Κάθε νύχτα, όταν βρισκόμαστε σε ύπνο δίχως όνειρα. Αλλά θα κάνατε λάθος σ” αυτήν την υπόθεση.

Ο Thomas W. Clark το θέτει κάπως έτσι: Μπορεί περιστασιακά να έχουμε την εντύπωση του ότι βιώνουμε ή υφιστάμεθα μια περίοδο μη συνειδητότητας, αλλά, βέβαια, αυτό είναι απίθανο. Αυτή η ανυπαρξία της συνείδησης δεν μπορεί να είναι μια πραγματικότητα που έχει βιωθεί.

Εάν η ψυχολογική αθανασία αναπαριστά τον διαισθητικό και φυσικό τρόπο για να σκεφτόμαστε για τον θάνατο, τότε πιθανότατα θα έπρεπε να περιμένουμε τα νεαρά παιδιά να είναι προδιατεθειμένα να σκέφτονται με τη λογική αυτή. Πολλά παιδιά σε μικρή ηλικία μπορεί να έχουν δει το αγαπημένο τους κατοικίδιο να έχει πεθάνει και θα το έχουν ίσως θάψει σε κάποιο σημείο στον κήπο. Μπορεί να σκέφτονται πως το ζωάκι μπορεί να σκεφτεί και καταλαβαίνει πόσο το αγαπούσανε και το ότι εξακολουθεί να υπάρχει δεν είναι κάτι που το έμαθαν από τους γονείς τους.

Ο Gerald P. Koocher, τέως πρόεδρος της Αμερικάνικης Ψυχολογικής Ένωσης (American Psychological Association APA) είχε ρωτήσει σε μια έρευνα το 1973, που δημοσιεύτηκε στο Developmental Psychology, παιδιά με ηλικία μεταξύ έξι και δεκαπέντε ετών, σχετικά με το τι συμβαίνει όταν κάποιος πεθαίνει. Πολλές από τις απαντήσεις που πήρε βασιζόντουσαν στις καθημερινές εμπειρίες για να περιγράψουν τον θάνατο, με αναφορές στον ύπνο, στην αίσθηση γαλήνης, ή απλά στο να είναι κάποιος πολύ ζαλισμένος.

Αποσύνδεση νου και σώματος

Αλλά η έρευνα του Koocher δεν αναφέρει για το από πού προέρχονται τέτοιες ιδέες. Η υπόθεση Simulation Constraint θεωρεί πως αυτού του είδους η σκέψη είναι έμφυτη και δεν είναι αποτέλεσμα μάθησης. Ευτυχώς, αυτή η υπόθεση είναι διαψεύσιμη (σύμφωνα με τον φιλόσοφο της επιστήμης Carl Popper, μια υπόθεση, πρόταση ή θεωρία είναι επιστημονική, μονάχα εφόσον είναι διαψεύσιμη, δηλαδή είναι δυνατόν να διαψευσθεί από κάποια παρατήρηση ή πείραμα).

Εάν οι πεποιθήσεις για τη μεταθανάτιο ζωή αποτελούν ένα προϊόν πολιτισμικής κατήχησης, με τα παιδιά να προσλαμβάνουν τις ιδέες αυτές μέσα από τις θρησκευτικές διδασκαλίες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ή να πληροφορούνται από την οικογένεια και τους φίλους τους, τότε κάποιος θα προέβλεπε λογικά πως η λογική της ψυχολογικής συνέχειας θα μειωνόταν με το πέρασμα του χρόνου. Εκτός από το να γίνονται πιο ενήμερα για τη δική τους θνητότητα, τα μεγαλύτερα παιδιά έχουν μια μεγαλύτερη περίοδο έκθεσης στην έννοια της μεταθανάτιας ζωής.

Στην πραγματικότητα, πρόσφατες έρευνες δείχνουν το αντίθετο μοτίβο ανάπτυξης. Σε μια έρευνα του 2004 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Αναπτυξιακή Ψυχολογία (Developmental Psychology), ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου Atlantic της Φλόριντα, David F. Bjorklund και ο Jesse Bering (συγγραφέας του παρόντος) παρουσίασαν ένα θέατρο με κούκλες σε 200 παιδιά με ηλικίες από τριών μέχρι δώδεκα ετών.

Κάθε παιδί παρακολούθησε την ιστορία ενός μικρού ποντικιού, του Baby Mouse, που περιφερόταν ανέμελα στο δάσος. Και τότε, σύμφωνα με την ιστορία, ο ποντικός πρόσεξε κάτι πολύ περίεργο. Οι θάμνοι άρχισαν να κινούνται! Ένας αλιγάτορας πηδάει μέσα από τους θάμνους και τον καταβρόχθισε ολόκληρο. Ο Baby Mouse δεν είναι πλέον ζωντανός.

Aκριβώς όπως οι ενήλικοι από την προαναφερόμενη έρευνα, τα παιδιά ρωτήθηκαν σχετικά με τις ψυχολογικές λειτουργίες του πεθαμένου Baby Mouse.

Θέλει ακόμα ο Baby Mouse να γυρίσει σπίτι του; ρωτήθηκαν τα παιδιά. Νιώθει ακόμα άρρωστος; Μπορεί ακόμα να μυρίσει τα λουλούδια; Τα νεαρότερα παιδιά που συμμετείχαν στην έρευνα, αυτά που ήταν από τριών έως πέντε ετών, ήταν πολύ πιο πιθανό να δώσουν απαντήσεις που σχετιζόντουσαν με την ψυχολογική συνέχεια απ” ότι τα παιδιά που άνηκαν σε μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες.

Αλλά εδώ βρίσκεται εάν πραγματικά περίεργο σημείο. Ακόμα και τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας είχαν μια στέρεη αντίληψη της βιολογικής παύσης. Γνώριζαν, για παράδειγμα, πως ο νεκρός Baby Mouse δε χρειαζόταν πλέον νερό και τροφή.

Γνώριζαν πως δε θα μεγάλωνε για να γίνει ένα ενήλικο ποντίκι. Το 85 τοις εκατό από τα νεαρότερα παιδιά είπαν ακόμα πως ο εγκέφαλος του ποντικού είχε πάψει να λειτουργεί.

Ωστόσο, τα περισσότερα από αυτά τα πολύ μικρά σε ηλικία παιδιά δήλωσαν στη συνέχεια πως ο νεκρός Baby Mouse πεινούσε ή διψούσε, πως ένιωθε καλύτερα ή ακόμα πως εξακολουθούσε να είναι θυμωμένος με τον αδελφό του.

Δε θα μπορούσε να πει κανείς πως τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας δεν κατείχαν την έννοια του θανάτου, γιατί σχεδόν όλα τα παιδιά αντιλήφθηκαν πως οι βιολογικές προσταγές έπαψαν να υφίστανται μετά τον θάνατο. Μάλλον, φαίνεται πως είχαν πρόβλημα στο να χρησιμοποιήσουν αυτή τους τη γνώση για να βγάλουν θεωρητικά πορίσματα σχετικά με τις νοητικές λειτουργίες. Από μια εξελικτική σκοπιά, μια συνεπής θεωρία αναφορικά με τον ψυχολογικό θάνατο δεν είναι αναγκαία βιώσιμη.

Ο ανθρωπολόγος H. Clark Barrett του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, πιστεύει αντ’αυτού πως η κατανόηση της βιολογικής παύσης (για παράδειγμα, πως ένα νεκρό πλάσμα δεν πρόκειται ξαφνικά να σηκωθεί και να σε δαγκώσει) είναι πιθανότατα αυτό που έσωσε ζωές και πέρασε στα γονίδια. Σύμφωνα με τον Barrett, η αντίληψη της παύσης του νου, από την άλλη μεριά, δεν είναι από εξελικτικής απόψεως αναγκαία.

Σε μια έρευνα που έγινε το 2005 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Cognition, ο Barrett και η ψυχολόγος Tanya Behne από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ στην Αγγλία ανέφεραν πως τετράχρονα παιδιά που ανατράφηκαν στην πόλη του Βερολίνου ήταν το ίδιο καλά στο να διακρίνουν τα κοιμισμένα από τα νεκρά ζώα όσο καλά ήταν τα παιδιά κυνηγοί που προερχόντουσαν από την περιοχή Shuar του Εκουαδόρ. Ακόμα και τα σύγχρονα παιδιά φαίνονται πως είναι καλά συντονισμένα με τα αντιληπτικά σημεία που σηματοδοτούν τον θάνατο.

Ο πολιτισμικός παράγοντας

Από τη μια μεριά, σε μια πολύ νεαρή ηλικία τα παιδιά αντιλαμβάνονται πως τα νεκρά σώματα δεν πρόκειται να επανέλθουν στη ζωή. Από την άλλη μεριά, επίσης σε πολύ νεαρή ηλικία, τα παιδιά συνδέουν τον θάνατο με συνεχιζόμενες ψυχολογικές λειτουργίες. Που λοιπόν συναντούνται οι πολιτισμικές καταβολές και οι θρησκευτικές διδαχές;

Στην πραγματικότητα, η έκθεση στην έννοια της μεταθανάτιας ζωής παίζει έναν σημαντικό ρόλο στον εμπλουτισμό και στην επεξεργασία της φυσικής γνωσιακής υπόθεσης, είναι κάτι σαν μια σκαλωσιά για αρχιτέκτονες όπου οι πολιτισμικές καταβολές αναπτύσσουν και διακοσμούν τους ενδογενείς ψυχολογικούς δομικούς λίθους των θρησκευτικών πεποιθήσεων.

Το τελικό προϊόν μπορεί να είναι όσο φανταχτερό ή ασκητικό θέλει κανείς, από τις πεποιθήσεις για τη μετενσάρκωση των οπαδών του Βουδισμού μέχρι κάποιου απλού ανθρώπου που πιστεύει ότι απλά υπάρχει κάτι μετά από τον θάνατο.

Για να υποστηρίξουν την ιδέα για πολιτισμικές επιδράσεις στη φυσική τάση σχετικά με την άρνηση του θανάτου του νου ο ψυχολόγος του Πανεπιστημίου του Harvard Paul Harris και η ερευνήτρια Marta Gimenez του Εθνικού Πανεπιστημίου Εκπαίδευσης από Απόσταση της Ισπανίας, έδειξαν πως όταν η διατύπωση σε συνεντεύξεις μετατρέπεται με τρόπο ώστε να περιλαμβάνει ιατρικούς ή επιστημονικούς όρους, η δικαιολόγηση για ψυχολογική συνέπεια μειώνεται.

Σ” αυτήν την έρευνα που έγινε το 2005 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Journal of Cognition and Culture, παιδιά με ηλικία από επτά μέχρι και ένδεκα ετών που προέρχονταν από τη Μαδρίτη, άκουσαν μια ιστορία σχετικά με έναν παπά που είπε σ” ένα παιδί ότι η πεθαμένη γιαγιά του είναι παρέα με τον Θεό.

Τα παιδιά αυτά ήταν περισσότερο πιθανό να αποδώσουν συνεχιζόμενες νοητικές καταστάσεις σε αυτούς που είχαν πεθάνει από μια άλλη ομάδα παιδιών που άκουσαν μια πανομοιότυπη ιστορία η οποία αντί για έναν παπά είχε έναν γιατρό ο οποίος έλεγε στο παιδί πως ο παππούς του ήταν νεκρός και είχε θαφτεί.

Και σε μια επανάληψη του πειράματος με τον Baby Mouse που έγινε το 2005 και που δημοσιεύτηκε στο British Journal of Developmental Psychology, ο ψυχολόγος David Bjorklund και ο συγγραφέας συνεργάστηκαν με τον ψυχολόγο Carlos Hermandez Blasi από το Πανεπιστήμιο Jaume I της Ισπανίας για να συγκρίνουν παιδιά από ένα καθολικό σχολείο με παιδιά που παρακολουθούσαν ένα δημόσιο κανονικό σχολείο στο Castellon της Ισπανίας.

Όπως και με την προηγούμενη έρευνα, μια μεγάλη πλειοψηφία από τα νεαρότερα παιδιά, δηλαδή αυτά που ήταν πέντε ως έξι χρονών, που προέρχονταν και από τα δυο εκπαιδευτικά υπόβαθρα, έδωσαν απαντήσεις για το ότι οι νοητικές καταστάσεις του νεκρού Baby Mouse επιβίωναν μετά τον θάνατο.

Το είδος των μαθημάτων, οι συνήθειες στο σχολείο ή η θρησκεία δεν έδειξαν κάποια διαφορά. Όσο μεγαλύτερα ήταν ωστόσο τα παιδιά, οι πολιτισμικές καταβολές άρχιζαν να επιδρούν σε μεγαλύτερο βαθμό κι έτσι τα παιδιά από το καθολικό σχολείο έτειναν περισσότερο να δώσουν δικαιολογήσεις ψυχολογικής συνέχειας απ” ότι τα παιδιά που προερχόντουσαν από κανονικό σχολείο.

Υπήρχαν ακόμα και κάποια παιδιά με ιδέες παρόμοιες με τον εξαλειπτικό υλισμό, στην ομάδα των παιδιών που προερχόντουσαν από το κανονικό σχολείο.

Ελεύθερα πνεύματα

Το είδος των γνωσιακών περιορισμών που συζητήθηκαν νωρίτερα μπορεί να είναι υπεύθυνοι για την έμφυτη αίσθηση που έχουμε για την αθανασία.

Αλλά παρόλο που η “υπόθεση της περιορισμένης προσομοίωσης” βοηθάει στο να εξηγηθεί το γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι πιστεύουν σε κάτι το τόσο φανταστικά παράλογο όσο η μεταθανάτια ζωή, δεν εξηγεί γιατί οι άνθρωποι βλέπουν την ψυχή να αποκολλάται από το σώμα και να επιπλέει σαν ένα αόρατο μπαλόνι γεμισμένο με ήλιο κατευθυνόμενη στο βασίλειο της αιωνιότητας.

Άλλωστε, δεν υπάρχει κάτι που μας περιορίζει στο να συνεχίζουμε να έχουμε τις πεποιθήσεις μας για μεταθανάτιο ζωή συμπεριλαμβάνοντας στις πεποιθήσεις αυτές την ιδέα ότι ο νους συνεχίζει να κατοικεί στο ενταφιασμένο κρανίο και κείτεται εκεί σε μια αιώνια μακάρια ευτυχία. Αλλά σχεδόν κανένας δεν βλέπει την συνέχεια της ύπαρξης του νου με τον τρόπο αυτό.

Όταν ήμασταν ακόμα βρέφη, μάθαμε πως οι άνθρωποι δεν σταματούν να υπάρχουν απλά επειδή δεν μπορούμε να τους δούμε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα αντικείμενα, τα παιδιά σε κάποιο στάδιο της ανάπτυξής τους μαθαίνουν πως τα αντικείμενα διατηρούνται κι έτσι μπορεί να παίξει κανείς μαζί τους κρύβοντας αντικείμενα τα οποία τα παιδάκια στη συνέχεια τα ψάχνουν εφόσον αντιλαμβάνονται ότι συνεχίζουν να υπάρχουν.

Αυτή η ψυχολογική λειτουργία μας οδηγεί στο να υποθέτουμε πως οι άνθρωποι που γνωρίζουμε βρίσκονται κάπου και κάνουν κάτι και δεν εξαφανίζονται όταν δεν είμαστε σε επαφή μαζί τους. Για τους ανθρώπους είναι λοιπόν δύσκολο να σβήσουν αυτήν την ψυχολογική αντίληψη της διατήρησης και διάρκειας των ατόμων απλά και μόνο επειδή κάποιος ξαφνικά πεθαίνει.

Αυτή η δυσκολία είναι ακόμα πιο έντονη για τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά μας και τους οποίους φανταζόμαστε σε συχνή βάση να εμπλέκονται σε διάφορες καθημερινές δραστηριότητες ακόμα και όταν δεν τους βλέπουμε. Έτσι, η έννοια της διατήρησης μπορεί να είναι το τελικό γνωσιακό μας εμπόδιο που δε μας αφήνει να αντιληφθούμε τον θάνατο ως κάτι το τελειωτικό.

Αντίθετα, είναι πολύ πιο φυσικό να φανταζόμαστε όσους έχουν απεβιώσει σα να συνεχίζουν να υπάρχουν με κάποιον ασαφή τρόπο, σε κάποιον τόπο χωρίς να μπορούμε να τους παρατηρήσουμε, ζώντας κανονικά τις νεκρές τους ζωές.
Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Απίστευτα «ρεαλιστικός» μαύρος κύκνος σε μια αεροδυναμική σήραγγα (Βίντεο)

Απίστευτα ρεαλιστικός μαύρος κύκνος σε μια αεροδυναμική σήραγγα

Ο εγκέφαλός σας θα παλεύει να πιστέψει ότι αυτός ο μαύρος κύκνος, που εμφανίζονται στη νέα διαφήμιση της McLaren 570S δεν είναι ένα πραγματικό ζώο, αλλά ένα φοβερό γραφικό.

Το βίντεο συγκρίνει την αεροδυναμική του μαύρου κύκνου με το αυτοκίνητο μέσα σε μίααεροδυναμική σήραγγα.

Δείτε το βίντεο:


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Ο κομήτης Lovejoy με κόκκινο χρώμα;

Εδώ η NASA προσπαθεί να μας πείσει με αυτή τη φωτογραφία ότι πρόκειται για τον κομήτη Lovejoy

Θα μπορούσε ένας κομήτης που ταξιδεύει στο διάστημα να εκπέμπει ένα κόκκινο φως;

Έχετε δει ποτέ εσείς έναν κομήτη τόσο λαμπερό και κόκκινο;

Φυσικά η φωτογραφία είναι από την Nasa και μπορείτε να την δείτε ακολουθώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

http://photojournal.jpl.nasa.gov/jpeg/PIA19102.jpg

Διαβάστε περισσότερα »

Διαψεύδει το Κρεμλίνο τα περί προκαταβολής για τον Turkish Stream

Στη διάψευση των πληροφοριών ότι η υπογραφή της συμφωνίας Αθήνας – Μόσχας για τη διέλευση του αγωγού Turkish Stream από την Ελλάδα ενδέχεται να φέρει άμεσα στα δημόσια ταμεία ώς και 5 δισ. ευρώ, προχώρησε το απόγευμα του Σαββάτου το Κρεμλίνο.

Δεν υπήρξε ποτέ συμφωνία για χορήγηση προκαταβολής στην Ελλάδα ύψους 3-5 δισ. ευρώ από τα κέρδη του «Ελληνικού αγωγού» φυσικού αερίου, δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, Ντμίτρι Πεσκόφ.

«Όχι δεν υπήρξε (τέτοια συμφωνία)» απάντησε ο κ. Πεσκόφ, όταν ερωτήθηκε από δημοσιογράφο του ραδιοφωνικού σταθμού Business FM για το σχετικό δημοσίευμα του περιοδικού Spiegel. Πρόσθεσε, δε, ότι ο Βλ.Πούτιν «μόνος του είπε στη συνέντευξη Τύπου (σ.σ. με τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα) ότι κανείς δεν ζήτησε βοήθεια».

«Είναι φυσικό ότι το ζήτημα για την ενεργειακή συνεργασία τέθηκε. Είναι φυσικό ότι με το πέρας των συνομιλιών κορυφής συμφωνήθηκε ότι σε επίπεδο εμπειρογνωμόνων θα υπάρξει επεξεργασία όλων των ζητημάτων, που σχετίζονται με τη συνεργασία στον τομέα της ενέργειας, αλλά η Ρωσία δεν υποσχέθηκε οικονομική βοήθεια, διότι ουδείς τη ζήτησε» ανέφερε ο κ. Πεσκόφ.

Υπενθυμίζεται ότι στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρωθυπουργό Α. Τσίπρα στις 8 Απριλίου, ο Βλ.Πούτιν είχε πει ότι στο πλαίσιο της ανάπτυξης κοινών ενεργειακών σχεδίων «μπορεί να προκύψουν τέτοιες καταστάσεις, οι οποίες θα μας επέτρεπαν όχι μόνο να δανειοδοτήσουμε αυτά ή εκείνα τα σχέδια, που συζητήσαμε μαζί σήμερα, αλλά και να επιλύσουμε ζητήματα πιστωτικών σχέσεων σε πιο ευρύ πλαίσιο κατά την υλοποίηση αυτών των σχεδίων». Και αμέσως μετά είχε προσθέσει:

«Εάν, ας υποθέσουμε, θα υλοποιήσουμε ένα μεγάλο σχέδιο, που θα φέρνει έσοδα στην Ελλάδα, αυτό σημαίνει, ότι από αυτά τα έσοδα μπορούν να υπάρξουν και εξοφλήσεις εκείνων των δανείων, τα οποία σήμερα αναφέραμε παρεμπιπτόντως. Δηλαδή λόγος γίνεται όχι για βοήθεια, αλλά για συνεργασία, μεταξύ άλλων και στον χρηματοπιστωτικό τομέα, σε διασύνδεση με συγκεκριμένα μεγάλα σχέδια».

Σχετικά με τον σχεδιαζόμενο «Ελληνικό αγωγό» κυβερνητικές πηγές στη Μόσχα είχαν αναφέρει κατά τη διάρκεια της επίσκεψης ότι «εξασφαλίστηκε η δυνατότητα χρηματοδότησης ενός μεγάλου έργου, πάντοτε εντός των θεσμικών πλαισίων της ΕΕ. Το κόστος κατασκευής του υπολογίζεται σε 2 δισ. ευρώ και η λειτουργία του αγωγού εκτιμάται ότι θα ξεκινήσει την 1/1/2019» και ότι θα επιφέρει κέρδη για το ελληνικό Δημόσιο ύψους 500 εκατ. ευρώ ετησίως από τα τέλη διέλευσης και μόνο.

Σόιμπλε: Η συμφωνία δεν λύνει τα προβλήματα

Ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε το Σάββατο ότι είναι ευτυχής για το δημοσίευμα του Spiegel, σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι έτοιμη να υπογράψει τη συμφωνία με τη Ρωσία, πρόσθεσε όμως ότι η συμφωνία αυτή δεν θα έλυνε τα οικονομικά προβλήματα της χώρας.

«Είμαι ευτυχής γι” αυτό για την Ελλάδα» δήλωσε σε δημοσιογράφους στο περιθώριο της εαρινής συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) και της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσινγκτον.

«Όμως δεν πιστεύω ότι αυτό θα έλυνε τα προβλήματα που έχει η Ελλάδα όσον αφορά την εκπλήρωση των δεσμεύσεών της προς τους ευρωπαίους εταίρους της» πρόσθεσε.

Διαβάστε περισσότερα »

Ανακαλύφτηκε βυζαντινό νεκροταφείο σε κεντρική περιοχή της Κωνσταντινούπολης

Μια μεγάλη έκπληξη περίμενε τους Τούρκους όταν σε εργασίες ανακαίνισης ενός παραδοσιακού κτιρίου στον κεντρικό δρόμο İstiklal Caddesi της Κωνσταντινούπολης, η σκαπάνη «χτύπησε» τα πρώτα μνήματα που ήταν θαμμένα κάτω από το έδαφος, ανακαλύπτοντας αίφνης ένα ολόκληρο βυζαντινό χριστιανικό νεκροταφείο.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, το νεκροταφείο αυτό ανακαλύφθηκε στην περιοχή του Πέραν και στην πολύ γνωστή κεντρική οδό, İstiklal Caddesi και μέχρι σήμερα έχουν έρθει στο φως οχτώ τάφοι της βυζαντινής εποχής ενώ συνεχίζονται οι εργασίες για την ανακάλυψη και άλλων τάφων.

Μετά την ανακάλυψη αυτή έσπευσαν στον τόπο οι υπεύθυνοι του αρχαιολογικού μουσείου της Κωνσταντινούπολης και μετά από επιτόπια έρευνα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι τάφοι πρέπει να είναι του τετάρτου ή του πέμπτου αιώνα, μετά την επικράτηση του χριστιανισμού στην νέα πρωτεύουσα της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Το κτίριο στο οποίο γίνονται οι εργασίες ανακαίνισης και όπου ανακαλύφθηκε το βυζαντινό νεκροταφείο, είναι του δεκάτου ενάτου αιώνα.

Το 1910 είχε γίνει μια πρώτη αναπαλαίωση αλλά τα τελευταία χρόνια παρουσίαζε την όψη γενικής κατάρρευσης γι’ αυτό και αποφασίστηκε η ανακαίνισης του.


Αξιοσημείωτο είναι ότι το κτίριο αυτό είχε ανεγερθεί για την εξυπηρέτηση της ιταλικής κοινότητας και είχε πάρει το όνομα του γνωστού Ιταλού ηρώα, Giuseppe Garivaldi.

Έτσι για άλλη μια φορά και με απροσδόκητες συνθήκες το βυζαντινό παρελθόν της Πόλης κάνει ξανά την εμφάνιση του εκπλήττοντας τους ίδιους τους Τούρκους.

Διαβάστε περισσότερα »

Σενάρια «πολέμου των άστρων»: Ρώσος Ακαδημαϊκός: «Να κτυπήσουμε Yellowstone και ρήγμα Αγίου Ανδρέα»

Το 2001 ήταν η χρονιά που οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν από την συμφωνία των βαλλιστικών πυραύλων ABM Treaty. Αποτέλεσμα αυτής της κίνησης ήταν η δημιουργία ναυτικών και χερσαίων θέσεων του συστήματος AEGIS ικανό να αναχαιτίζει βαλλιστικά βλήματα με εμβέλεια έως 5.500 χλμ.

Επιπρόσθετα δημιουργήθηκε μια νέα γενιά αναχαιτιστικών πυραύλων σε βάσεις σε σιλό (GBI) σε συνδυασμό με ένα ολοκληρωμένο δίκτυο ραντάρ συμπεριλαμβανομένου και του τεράστιου SBX το οποίο βρίσκεται σε θαλάσσια εξέδρα, ενώ ταυτόχρονα το σύστημα ξεκίνησε να εγκαθίσταται σε περιοχές όπου τα αμερικανικά ραντάρ δεν καλύπτουν επαρκώς όπως η Ν. Κορέα για τον έλεγχο περιοχών όπως η Σιβηρία ή η ρωσική άπω ανατολή όπου οι ρωσικοί βαλλιστικοί πύραυλοι εκτοξεύονται και βρίσκονται σε πιο κρίσιμο σημείο της πτήσης τους αυτό της ανόδου.

Στις 12 Απριλίου οι ρωσικές αεροδιαστημικές δυνάμεις εντόπισαν ένα νέο σύμπλεγμα δορυφόρων ηλεκτρονικής αναγνώρισης σε τροχιά παραλλαγμένων σε «διαστημικά σκουπίδια»!

Όπως ανέφερε, η υπηρεσία του εντόπισε δορυφόρους υποκλοπών τηλεπικοινωνιών και ηλεκτρομαγνητικών εκπομπών οι οποίοι είχαν παραλλαχτεί ώστε να φαίνονται ως διαστημικά σκουπίδια δηλαδή ως τμήματα πυραυλικών φορέων δορυφόρων ή παλιοί δορυφόροι οι οποίοι θεωρητικά βρίσκονταν εκτός λειτουργίας λόγω εξάντλησης του ορίου επιχειρησιακής τους ζωής.

«Το συγκεκριμένο σύμπλεγμα δημιουργήθηκε για να πραγματοποιεί παρακολούθηση των επικοινωνιών των βάσεων πυραύλων που βρίσκονται εντός της ρωσικής επικράτειας» δήλωσε σχετικά ο Oleg Maidanovich διοικητής του αεροδιαστημικού σώματος.

Αν και ο ίδιος δεν διευκρίνισε σε ποια χώρα ανήκουν οι συγκεκριμένοι δορυφόροι εντούτοις ο Igor Korotchenko, διευθυντής του περιοδικού National Defense δήλωσε στο ITAR-TASS ότι πρόκειται για τις ΗΠΑ.

«Προφανώς μιλάμε για τις ΗΠΑ. Αυτές κατέχουν τέτοιου είδους δορυφόρους ειδικότερα της σειράς ‘Ferret-D’, οι οποίοι καταγράφουν την υψηλότερη κλίμακα συχνοτήτων του Η/Μ φάσματος εκεί όπου πραγματοποιείται μεγάλο μέρος της κατεύθυνσης, εντοπισμού, και άμυνας κατά των βαδιστικών πυραύλων».

Έχοντας τα παραπάνω κατά νου η Ρωσία έχει επικεντρώσει τις προσπάθειές της στην ανάπτυξη νέων ICBM όπως και στην βελτίωση των αντιβαλλιστικών της δυνατοτήτων μέσω της ένταξης σε υπηρεσία των συστημάτων S-400 και S-500.

Αν και τα S-400 ήδη έχουν ενταχθεί σε υπηρεσία οι δοκιμές συνεχίζονται με την ανάπτυξη ενός πυραύλου του συστήματος ο οποίος θα είναι ικανός να αναχαιτίζει στόχους σχεδόν στα κράσπεδα του διαστήματος.

Ταυτόχρονα συνεχίζεται η εξέλιξη των S-500 τα οποία θα δουλέψουν παράλληλα με το νέο αντιβαλλιστικό σύστημα ABM A-235 με το 2017 να είναι το έτος της επιχειρησιακής τους ένταξης.

Στην Ρωσία όμως οι εργασίες συνεχίζονται έτσι ώστε να διασφαλίζεται η συνεχής ροή πληροφοριών στρατηγικής φύσης. Σύμφωνα με τον Anatoly Savin τον επιστημονικό διευθυντή της JSC Almaz-Antey «ένα νέο σύστημα στρατηγικής αναγνώρισης σε τροχιά έχει δημιουργηθεί το οποίο επιτηρεί συνεχώς τις κινήσεις των αμερικανικών αεροπλανοφόρων όπως και των πυρηνοκίνητων υποβρυχίων» χωρίς να υπεισέλθει σε περισσότερες λεπτομέρειες προσθέτοντας μόνο πως: «Ξεκινήσαμε κυριολεκτικά να έχουμε όλους του ωκεανούς υπό σταθερή επιτήρηση».

Επιπρόσθετα η Ρωσία και για να διασφαλίσει κάθε πιθανό «τυφλό» τομέα της πρόκειται να ξεκινήσει την εγκατάσταση νέων αυτόνομων σταθμών ραντάρ (RLS) στην περιοχή της Αρκτικής.

Οι ΗΠΑ ξεκίνησαν να σκάβουν… ξανά

Από την πλευρά τους οι ΗΠΑ φαίνεται πως επιστρέφουν σε εγκαταστάσεις που είχαν εγκαταλείψει. Η οροσειρά Cheyenne είναι ένα από αυτά. Κάποτε στον ψυχρό πόλεμο ήταν το μόνο μέρος βαθιά χωμένο κάτω από τα Βραχώδη Όρη που μπορούσε να αντέξει ένα πυρηνικό πλήγμα παρόλη την έντασή του.

Ήταν έδρα της NORAD από όπου πραγματοποιείτο ο έλεγχος για επερχόμενους βαλλιστικούς πυραύλους αλλά και το στρατιωτικό κέντρο διοίκησης των ΗΠΑ σε περίπτωση ενός πολέμου με την τότε ΕΣΣΔ. Η βάση που έκλεισε 10 πριν όταν το ενδεχόμενο μιας σύγκρουσης με τη Ρωσία φάνταζε τόσο απόμακρο ενεργοποιήθηκε ξανά την περασμένη εβδομάδα καθώς και ύστερα από ανακοίνωση του αμερικανικού Πενταγώνου έγινε γνωστό ότι το βουνό Cheyenne θα αποτελέσει για άλλη μια φορά το κέντρο για ελέγχου έγκαιρης προειδοποίησης της βόρειας Αμερικής από οποιαδήποτε απειλή είτε αεροπορική είτε πυραυλική.

Η βάση θαμμένη κυριολεκτικά κάτω από το βουνό προστατεύεται από οποιαδήποτε Η/Μ παρενέργεια από πυρηνική έκρηξη προφυλάσσοντας έτσι όλους τους υπολογιστές και όλα τα ευαίσθητα ηλεκτρονικά μηχανήματα. Κάτι που μόνο η φύση μπορούσε να κάνει με τόση τελειότητα όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο ναύαρχος William Gortney διοικητής της NORAD.

Τι θα γίνει σε μια απευκταία περίπτωση που υπάρξει πυρηνική ανταλλαγή μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας;

Ο Γάλλος δημοσιογράφος του portal Jean-Paul Baquiast λέει σχετικά: Ένας πυρηνικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας θα καταστρέψει ολοκληρωτικά τις ΗΠΑ αφήνοντας Ρωσία και Κίνα σε κλάπως καλύτερη θέση.

Η άποψη αυτή του Γάλλου δημοσιογράφου έρχεται λίγο μετά τα δημοσιεύματα για ενδεχόμενο πρώτο πυρηνικό κτύπημα των ΗΠΑ στη Ρωσία. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ο σκεπτικισμός για ένα τέτοιο ενδεχόμενο αναφέρεται στον νέο επικεφαλής της διοίκησης παγκόσμιας κρούσης (Global Strike Command) της αμερικανικής Αεροπορίας πτέραρχο Robin Rand ο οποίος είναι της «σχολής» του πτεράρχου Curtis LeMay ο οποίος το 1949 είχε ετοιμάσει ένα σχέδιο για την προετοιμασία μιας προληπτικής επίθεσης εναντίον της τότες ΕΣΣΔ. Όπως αναφέρει ο Γάλλος δημοσιογράφος οι ΗΠΑ και εξαιτίας της αδυναμίας τους να καθυποτάξουν στρατιωτικά τη Ρωσία στις συμβατικές δυνάμεις οι Αμερικανοί πολιτικοί ενδέχεται να επιχειρήσουν μια πρώτη πυρηνική κρούση από την οποία ζημιωμένες όμως θα βγουν οι ίδιες.

«Η πιθανότητα οι ΗΠΑ να καταστρέψουν τη Ρωσία χωρίς επιπτώσεις για τις ίδιες είναι πολύ μικρή», αναφέρει ο Baquiast για να προσθέσει: «Παρόλα αυτά ακόμη και το υψηλών δυνατοτήτων S-500 θα είναι αδύνατο να προστατέψει πλήρως τη Ρωσία από μια μαζική πυραυλική επίθεση από τα αμερικανικά υποβρύχια.

Σε αντίποινα η Ρωσία θα πραγματοποιήσει και αυτή το δικό της κτύπημα εκτοξεύοντας πυραύλους κοντά στις ακτές των ΗΠΑ. Και αν οι αμερικανοί καταφέρουν να κτυπήσουν ένα μόνο κομμάτι της Ρωσίας εξαιτίας της μεγάλης της έκτασης η Ρωσία θα καταστρέψει ολοκληρωτικά τις ΗΠΑ».

Ρώσος Ακαδημαϊκός: «Να κτυπήσουμε Yellowstone και ρήγμα του Αγίου Ανδρέα»

Εκτός όμως από λένα μαζικό πυρηνικό πλήγμα υπάρχουν και άλλοι τρόποι με στοχευμένα πλήγματα να πληγούν καίρια οι ΗΠΑ όπως αναφέρει ο Konstantin Sivkov πρόεδρος της Ακαδημίας «Γεωπολιτικών προβλημάτων».

Αρκεί να κτυπήσεις σε δύο τοποθεσίες που οι ΗΠΑ τρέμουν: Το τεράστιο ηφαίστειο του Yellowstone στο Γουαϊόμινγκ και το ρήγμα του Αγίου Ανδρέα στην Καλιφόρνια. Στο άρθρο του ο Sivkov δικαιολογεί ένα προληπτικό κτύπημα κατά των ΗΠΑ με το σκεπτικό ότι το ΝΑΤΟ έχει μετακινήσει τα σύνορα προς την κατεύθυνση της Ρωσίας.

Η ρίψη πυρηνικών κεφαλών σε μια ή και στις δύο αυτές τοποθεσίες θα προκαλέσουν τόσο την έκρηξη του ηφαιστείου όσο και την πρόκληση καταστροφικού σεισμού που με τη σειρά τους θα πυροδοτήσουν μια αλυσιδωτή αντίδραση γεωλογικών γεγονότων που θα καταστρέψουν τις μεσοδυτικές και δυτικές ΗΠΑ, θα προκαλέσουν εκατόμβη θυμάτων ενώ θα βυθίσουν όλη την βόρεια Αμερική σε ένα πρωτοφανή χειμώνα καταστρέφοντας κάθε υποδομή.


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Κίνα: Το χωριό των 40.000 βουδιστών μοναχών

Ένα από τα πιο ιδιαίτερα μέρη του πλανήτη ονομάζεται Sêrtar και βρίσκεται περίπου 600 χιλ. από την πόλη Chengdu της Κίνας.

Εκεί, βρίσκεται το μεγαλύτερο βουδιστικό σχολείο του κόσμου, το Larung Gar Buddhist Academy, το οποίο ιδρύθηκε την δεκαετία του 1980, ξεκινώντας πραγματικά από το μηδέν.

Πλέον, φιλοξενεί 40,000 Βουδιστές μοναχοί και μοναχές, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολες κλιματικές συνθήκες για να διδαχθούν τον Βουδισμό.

Οι γυναίκες της κοινότητας, δεν έχουν στην κατοικία τους ούτε τουαλέτες ούτε σύστημα θέρμανσης.

Δείτε τις εικόνες:







Διαβάστε περισσότερα »

Βίντεο αποκαλύπτει τι πραγματικά συμβαίνει με τις κλειδώσεις που κάνουν θόρυβο όταν τραβάμε τα δάχτυλα

Σε μερικούς αρέσει, αλλά άλλοι βρίσκουν άκρως ενοχλητικό τον χαρακτηριστικό θόρυβο που κάνουν οι κλειδώσεις των δακτύλων, όταν κάποιος τα τραβά. Τώρα, για πρώτη φορά, οι επιστήμονες έδωσαν μια εξήγηση στον όλο βιολογικό μηχανισμό και στον τρόπο που παράγεται αυτός ο θόρυβος.

Οι Καναδοί ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ιατρικής Γκρεγκ Κάβτσουκ του Πανεπιστημίου της Αλμπέρτα, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «PLoS One», χρησιμοποίησαν σύγχρονες τεχνικές μαγνητικής απεικόνισης (MRΙ) για να δουν τι συμβαίνει μέσα στα δάχτυλα, όταν παράγεται ο θόρυβος των αρθρώσεων.

Ένας ειδικός στη χειροπρακτική τραβούσε το ένα μετά το άλλο τα δάχτυλά του στο εργαστήριο και οι επιστήμονες κατέγραφαν σε πραγματικό χρόνο τι συνέβαινε στο εσωτερικό της κλείδωσης.

Το μυστικό βρίσκεται σε μια κοιλότητα (φυσαλίδα) γεμάτη αέριο, η οποία δημιουργείται πολύ γρήγορα στο εσωτερικό του αρθρικού υγρού που προστατεύει και λιπαίνει τα οστά της άρθρωσης. Ο θόρυβος προκαλείται από την αστραπιαία δημιουργία αυτής της φουσκάλας μέσα στο υγρό, σε χρόνο λιγότερο από 310 χιλιοστά του δευτερολέπτου.


Όταν κανείς τραβά ένα δάχτυλό του προς τα έξω, τότε δεν υπάρχει αρκετό αρθρικό λιπαντικό υγρό για να γεμίσει όλο το κενό στο εσωτερικό της άρθρωσης, με αποτέλεσμα να σχηματίζεται ξαφνικά μια κοιλότητα αερίου και αυτό παράγει τον γνώριμο θόρυβο.

Ειδικότερα, η φυσαλίδα αερίου προέρχεται από το αρθρικό υγρό, όταν η πίεση του τελευταίου πέφτει μετά το τράβηγμα της άρθρωσης, για τον ίδιο λόγο που όταν ανοίγει ένα μπουκάλι αναψυκτικού δημιουργούνται αμέσως φυσαλίδες. Αυτή η παραγωγή φυσαλίδων δημιουργεί δονήσεις που ταξιδεύουν στον αέρα και φθάνουν στα αυτιά μας ως ήχοι.

Είναι αξιοσημείωτο ότι ήδη, από το 1947, Βρετανοί γιατροί του νοσοκομείου του Αγίου Θωμά του Λονδίνου είχαν προτείνει αυτή ακριβώς την εξήγηση.

Στο ερώτημα κατά πόσο η εν λόγω συνήθεια είναι αβλαβής ή όχι, η απάντηση των επιστημόνων είναι ότι δεν φαίνεται να προκαλείται κάποιο πρόβλημα σε βάθος χρόνου. Μια νέα μελέτη θα ερευνήσει περαιτέρω αυτό το ζήτημα, όπως επίσης γιατί δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να δημιουργήσουν αυτό τον θόρυβο με τα δάκτυλά τους.


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Νέο πρωτότυπο ηλεκτροκίνητο όχημα από την Nasa (Βίντεο)

Το νέο πρωτότυπο ρομποτικό οχήμα της NASA είναι ένα προηγμένο ηλεκτρικό ρόβερ, που αναπτύχθηκε από τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος, σε συνεργασία με μία αυτοκινητοβιομηχανία.

Το νέο όχημα μπορεί να υπερηφανεύεται για τους τέσσερις κινητήρες τροχών, τον υγρόψυκτο κινητήρα του, τις δυνατότητες απομακρυσμένου ελέγχου, και την δυναμική πληροφόρηση του οδηγού.

Είναι επίσης εξοπλισμένο με ένα σύστημα τηλεχειρισμού που επιτρέπει στους χρήστες να το οδηγούν χωρίς να χρειάζεται να είναι πίσω από το τιμόνι, μια χρήσιμη προσθήκη που θα βοηθήσει πολύ τους αστροναύτες.

Δείτε το βίντεο:


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Β.Πούτιν ο εχθρός της Νέας Τάξης Πραγμάτων (Βίντεο)

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ήρθε στην εξουσία με τη βοήθεια του Μπόρις Γιέλτσιν: Ο Γιέλτσιν ήρθε στην εξουσία με τη βοήθεια της ρωσικής ολιγαρχίας. Για Χιλιετίες, η Cabal χρησιμοποιεί την Εγελιανή Διαλεκτική (Heligian Dialectic).

Η εγελιανή διαλεκτική ήταν η πολιτική του Γερμανού φιλόσοφου, Τζορτζ Hagel. Όλα τα ιστορικά γεγονότα αναδύονται από μια σύγκρουση ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις.

Ολόκληρος ο σκοπός της διαλεκτικής είναι να ελέγχει τις μάζες, όπως η εκτροφή προβάτων. Κάθε φορά που οι άνθρωποι βλέπουν μια ομάδα ή ένα σύστημα πεποιθήσεων ως «κακό» ενστικτωδώς να μετακινούνται στην αντίθετη πολιτική από αυτή που προσδιορίζεται ως απειλητική.

Ο Ρόλος του Πούτιν ήταν να ακολουθήσει τα βήματα του Γιέλτσιν, σύμφωνα με την εγελιανή διάλεκτο, που ήδη εφαρμόζεται στην προσέγγιση των δύο λαών, ΗΠΑ και Ρωσίας.

Αλλά κάτι φοβερό έχει πάει στραβά για την Cabal και το σχέδιο της με τον Βλάντιμιρ Πούτιν. Ο Ρώσος Πρόεδρος ξέφυγε από το σύστημα και ακολουθεί τον δικό του δρόμο.

Ο Πούτιν αποτελεί πλέον τον υπ αριθμό ένα κίνδυνο για τους Παγκοσμιοποιητές και τη Νέα Τάξη Πραγμάτων και γι’ αυτό η Ρωσία δέχεται έναν ανελέητο Πόλεμο από Ευρωπαίους και Δυτικούς…



Η σατανιστική Cabal είναι απελπισμένη για να ξεκινήσει έναν παγκόσμιο πόλεμο για να ξεπλύνει τις απάτες της σε όλο τον κόσμο, έτσι ώστε η Wall Street να μπορεί να κρατήσει τα $ 40.000 δισεκατομμύρια που έκλεψε από τον κόσμο. Παράλληλα, για να σταματήσει η ενημέρωση προς τους ανθρώπους για την αληθινή ιστορία και την αποκάλυψη της χρόνιας διαφθοράς.

Η Ρωσία είναι υπό συνεχή επίθεση από τους Παγκοσμιοποιητές που επιθυμούν να εκμεταλλευτούν τις εσωτερικές διαιρέσεις για να αποσταθεροποιήσουν τη Ρωσία και να εγκαταστήσουν έναν σιωνιστή «ηγέτη-σκυλάκι» όπως έχουν σε τόσα πολλά μέρη, με την τελευταία περίπτωση της Ουκρανίας να είναι χαρακτηριστική.

Στις 17 του Ιουλίου 2014, η πτήση 17 της Malaysia Airlines Πτήση 17 είτε καταρρίφθηκε ή ανατινάχθηκε κοντά στα σύνορα της Ουκρανίας και της Ρωσίας. Υπάρχουν πλέον ισχυρές εικασίες ότι υπήρξε απόπειρα δολοφονίας του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Οι ΗΠΑ / σιωνιστές / παγκοσμιοποιητές υποστηρίζουν και χρηματοδοτείται στη συνέχεια το πραξικόπημα εναντίον της εκλεγμένης κυβέρνησης της Ουκρανίας. Και η προκύπτουσα σύγκρουση ήταν μια υπολογισμένη προσπάθεια να επιστήσουν την Ρωσία σε έναν πόλεμο κατά της Ουκρανίας.

Ο Πούτιν αποδείχθηκε ότι είναι ένας λαμπρός στρατηγός και δεν έπεσε στην παγίδα. Αφού δεν πέτυχε και αυτό, η Cabal, με τη βοήθεια του ΝΑΤΟ και των δικών της ελεγχόμενων Μέσων Ενημέρωσης προπαγανδίζουν συνεχώς κατά του Πούτιν και τον παρουσιάζουν ως «μπαμπούλα»…

Και πάλι όμως ο Πρόεδρος της Ρωσίας αντιστέκεται…. Αντί να παραδοθεί στις ορέξεις των «σκοτεινών δυνάμεων» της Νέα Τάξης, γίνεται ολοένα και πιο ισχυρός…

Η δημιουργία των Brics έκανε Ευρώπη και Δύση να φτάσουν στα όρια της τρέλας… Και η «μάχη’ εναντίον του συνεχίζεται… Αναμένουμε τις εξελίξεις…


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Αποκάλυψη περίεργων σκίτσων σε μεσαιωνικό χειρόγραφο 500 ετών

Εμβρόντητοι έμειναν ερευνητές που μελετούσαν ένα από τα πιο σημαντικά μεσαιωνικά χειρόγραφα όταν, χρησιμοποιώντας υπέρυθρη ακτινοβολία, είδαν μπροστά τους, σε μια από τις σελίδες, να εμφανίζονται δύο πρόσωπα που έμοιαζαν με φαντάσματα.

Η ανακάλυψη των σκίτσων –που δεν τα είχε δει κανείς από τότε που «διαγράφηκαν», τον 16ο αιώνα, από το Μαύρο Βιβλίο του Καρμαθέν- ήταν η απόλυτη έκπληξη για τους ερευνητές.

Το βιβλίο, που φυλάσσεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουαλίας και χρονολογείται από το 1250 είναι το πιο παλαιό σωζόμενο χειρόγραφο που είναι γραμμένο εξ ολοκλήρου στα ουαλικά, και περιλαμβάνει κάποιες από τις αρχαιότερες αναφορές στον βασιλιά Αρθούρο και τον Μέρλιν. Το όνομα τού δόθηκε από το χρώμα του.

Ο καθηγητής Πολ Ράσελ από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και η ερευνήτρια επί διδακτορικού Μίριαμ Γουίλιαμς εργάστηκαν για να ξεκλειδώσουν τα μυστικά του χειρογράφου με πολλες διαφορετικές τεχνικές για τρία χρόνια.

Με τη χρήση υπέρυθρου φωτός και τεχνολογία επεξεργασίας φωτογραφιών, πάρα πολλές από τις σημειώσεις στα περιθώρια, σβησμένες πριν από πέντε αιώνες, αποκαλύφθηκαν.

Εκτός από τα πορτρέτα, μία ακόμα σημαντική ανακάλυψη ήταν ένα ουαλικό ποίημα, που η έρευνα έδειξε ότι δεν υπάρχει άλλο αντίστοιχο, άρα είναι νέο.

Ο καθηγητής Ράσελ χαρακτήρισε «εξαιρετικά ενθουσιαστικά» τα ευρήματα, προσθέτοντας ότι «τώρα που γνωρίζουμε ότι το υλικό είναι εδώ, μπορούμε να κάνουμε πολλά για να το επαναφέρουμε».


Διαβάστε περισσότερα »

Μυστηριώδες τρίμετρο ψάρι που κολυμπά κάθετα και τρώει την ουρά του ξεβράστηκε στη Νέα Ζηλανδία

Προβληματισμό έχει προκαλέσει στους ειδικούς το λεγόμενο «ψάρι- κουπί», μήκους τριών μέτρων, που ξεβράστηκε σε ακτή της Νέας Ζηλανδίας.

Το ψάρι που μοιάζει με ερπετό βρήκαν την Τρίτη ντόπιοι στην είσοδο του λιμανιού Otago.

Σύμφωνα με τη Daily Mail πρόκειται για ένα πλάσμα που ζει σε πολύ βαθιά νερά, κολυμπά κάθετα και ακρωτηριάζει την ίδια του την ουρά.

Δείγματα από τους ιστούς του εστάλησαν στο Μουσείο του Otago για να εξεταστούν.

Ο επικεφαλής των αρμόδιων υπηρεσιών δήλωσε στην εφημερίδα πως δεν έχει ξαναδει κάτι τέτοιο.

«Πρέπει να είχε μόλις ξεβραστεί στη στεριά, είχε πολύ παράξενη όψη. Αντί για λέπια είχε μαλακό δέρμα που έμοιαζε με αλουμινόχαρτο», όπως περιέγραψε. Εκτίμησε δε πως παρασύρθηκε από κάποιο δυνατό θαλάσσιο ρεύμα με αποτέλεσμα να καταλήξει στη στεριά, καθώς, όπως εξήγησε, τα ψάρια αυτά ζουν σε πολύ μεγάλα βάθη.

Το ψάρι, που μπορεί να φτάσει και τα έντεκα μέτρα σε μήκος, έχει διαπιστωθεί πως τρώει την ίδια του την ουρά. Οι επιστήμονες δεν έχουν καταφέρει να εξηγήσουν αυτόν τον αυτό- ακρωτηριασμό αλλά εικάζουν πως πρόκειται για κάποιου είδους αυτοπροστασία.

Δείτε τις φωτογραφίες:






Διαβάστε περισσότερα »

Το παλαιότερο πήλινο κομμάτι με «Γραμμική» γραφή των αρχαίων Θρακών βρέθηκε στην νότια Βουλγαρία

Ένα πήλινο κομμάτι με εικονόγραμματα που χρονολογείται από την αρχή της 5ης χιλιετίας π.Χ. που βρέθηκε στην νότια Βουλγαρία, ενδέχεται να είναι το πρωτότυπο της γραμμικής γραφής, και είναι το παλαιότερο πήλινο κομμάτι με γραφή, στην Ευρώπη, γράφει το βουλγαρικό δημοσίευμα.

Το δισκίο έχει μήκος επτά εκατοστά και πλάτος 8 εκατοστά με πάχος 1,3 εκατοστά και διαιρείται σε πέντε τομείς, σύμφωνα με τους Βούλγαρους ειδικούς.

Κάθε ένα από αυτά τα πεδία με τη σειρά του, έχει δύο διαχωρισμένα μέρη με τις αντίστοιχες οριζόντιες και κατακόρυφες γραμμές συμβόλων.

«Αυτό το εικονόγραμμα έχει περίπου δέκα σημεία σε πέντε ομάδες, που μας κάνουν να σκεφθούμε ότι όλη η ιδέα είναι κωδικοποιημένη σε κάθε ένα από τους τομείς» είπε ο αρχαιολόγος Νικολάι Οβτσάροφ στους δημοσιογράφους.

Το δισκίο είναι κυκλικό και ειδικοί επιστήμονες το βλέπουν ως σύμβολο λατρείας του ήλιου και τα πολλά σχέδια και τρίγωνα αντιπροσωπεύουν τη μητέρα θεά και τη γονιμότητα.


Ωστόσο, το πιο εκπληκτικό είναι, κατά την άποψη του αρχαιολόγου, ότι η ανθρώπινη φιγούρα με απλωμένο βραχίονα μπορεί να εικονίζει ανθρώπινη θυσία.

Αυτό υποδηλώνει ότι το δισκίο χρησιμοποιούνταν σε θρησκευτικές τελετές και τα εικονογράμματα είναι οδηγίες για τους ιερείς στην τήρηση ορισμένων τελετουργιών.

Οι αρχαιολόγοι παραδέχονται, επίσης, ότι το εικονόγραμμα μπορεί να είναι το πρωτότυπο της Μινωικής Γραμμικής Α, που θεωρείται μέχρι σήμερα η αρχαιότερη γραφή στην Ευρώπη.

Το κομμάτι αυτό το δώρισε πρόσφατα ένας επιχειρηματίας στον αρχαιολόγο, που το είχε κρυμμένο μυστικό στην ιδιωτική συλλογή του επί 20 χρόνια.

Διαβάστε περισσότερα »

Έτσι ήταν ο Τύμβος Καστά το 1831

Ο Τύμβος Καστά το 1831 ήταν πλάι στα νερά του Στρυμόνα.

Μια μεγάλη λίμνη σχηματιζόταν στο σημείο ακριβώς μπροστά από τον τύμβο από τα νερά του Στρυμόνα όπως βλέπουμε σε μία ζωγραφική αποτύπωση του 1831 από τον Γάλλο περιηγητή της εποχής Esprit Marie Cousinéry.

Εάν θεωρήσουμε μια λογική κλίμακα στην ζωγραφική απόδοση του έργου η υδάτινη επιφάνεια είναι πολύ μεγάλη.


Αριστερά βλέπουμε τον Τύμβο Καστά.

Σε απόσταση περί το ένα χιλιόμετρο από τη σημερινή Αμφίπολη βρίσκεται η θέση Καστά όπου ανασκάπτεται ο τύμβος.
Η γεωμορφολογία της περιοχής έχει αλλάξει ωστόσο ριζικά από την αρχαιότητα λόγω της διαφοροποίησης της κοίτης του Στρυμόνα και της αποξήρανσης της λίμνης Κερκινίτιδας.

Οι αρχαίες πηγές μιλούν όμως για τα ωραία αγκυροβόλια αυτής της λίμνης, η οποία συνδεόταν με το ποτάμι.

Ένα ποτάμι πλωτό, που παρείχε τη δυνατότητα στα πλοία να φθάνουν ως την Αμφίπολη.

Όσο για τον τύμβο με τον Λέοντα, βρισκόταν ακριβώς μπροστά στη λίμνη. Την εποχή που κατασκευάστηκε το ταφικό μνημείο, ανάμεσα στα 325-300 π.Χ. -δηλαδή περί τα τέλη του 4ου αιώνα π.Χ.- ο Στρυμόνας ήταν πλωτός και είχε έκταση που μπορούσε να συγκριθεί με αυτή του Νείλου στην Αίγυπτο.

Άλλωστε μέρος του μακεδονικού στόλου απέπλευσε για την εκστρατεία στην Ασία από την Αμφίπολη.


Η ίδια φωτογραφία σε κοντινό πλάνο. Αριστερά σε τετράγωνο πλαίσιο ο λοφίσκος που θεωρούμε τον Τύμβο Καστά.

Έχουμε επιχρωματίσει το υδάτινο στοιχείο του τοπίο


Άποψη της αρχαίας Αμφίπολης.-Χρονολογία έκδοσης 1831


Η σημερινή δορυφορική ψηφιακή φωτογραφία της περιοχής.

Επίσης μια άλλη ζωγραφική αποτύπωση σε έκδοση του 1835 όπου τα στοιχεία παραμένουν τα ίδια.


Tα ερείπια της Αμφίπολης στην Μακεδονία. 1835 POUQUEVILLE, François Charles Hugues Laurent. Grèce, Παρίσι, Firmin Didot, MDCCCXXXV [=1835].

Και εδώ βλέπουμε, ένα ανάχωμα πλησίον της όχθης του Στρυμόνα όπου έχει αποτυπώσει τον τύμβο φυσικά ως ένα μικρό λοφίσκο.

Επίσης παρατηρούμε ότι από το σημείο αυτό του Στρυμόνα υπάρχει γέφυρα πράγμα που σημαίνει ότι την εποχή που είναι αποτυπωμένο το τοπίο από αυτό το σημείο δεν περνάγανε μεγάλα πλοιάρια.

Τουλάχιστον δεν βλέπουμε μικρά πλοιάρια ή ψαρόβαρκες να υπάρχουν στην φωτογραφική απόδοση. Ίσως είναι οι καιροί δύσκολοι ή συνέβη κάτι. Ωστόσο στην αρχαιότητα το νερό του Στρυμόνα ήταν πολύ περισσότερο από αυτό που είναι ήδη μια μεγάλη λίμνη (Κερκινίτιδα) και οι μαρτυρίες για αγκυροβόλια έχουν να κάνουν με αυτό.


Τα ερείπια της Αμφίπολης στην Μακεδονία. 1835 POUQUEVILLE, François Charles Hugues Laurent. Grèce,Παρίσι, Firmin Didot [1835].

Διαβάστε περισσότερα »

Νέα επαναστατική θεωρία για το πώς ο πλανήτης μας έγινε άκρως φιλικός στη ζωή

Ερευνητές του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης διατυπώνουν μια νέα επαναστατική θεωρία για το πώς η Γη έγινε ένας τόπος ιδιαίτερα φιλόξενος στη ζωή.

Ο Ανκε Γουόλερς και ο Μπέρναρντ Γουντ υποστηρίζουν ότι πριν από μερικά δισεκατομμύρια έτη, όταν ο πλανήτης μας βρισκόταν ακόμη σε παιδική ηλικία, ένας πλανήτης με το μέγεθος αλλά και τα γεωλογικά χαρακτηριστικά του Ερμή έπεσε πάνω στη Γη.

Η μελέτη

Οι ερευνητές μελέτησαν τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται ο φλοιός και ο μανδύας της Γης και κατέληξαν σε μια σειρά από συμπεράσματα. Οπως είδαν, ο γήινος φλοιός και ο μανδύας διαθέτουν δύο στοιχεία, το σαμάριο και το νεοδύμιο, σε αναλογίες πολύ υψηλότερες από εκείνες που θα ήταν λογικό αν προέρχονταν από μετεωρίτες που βομβάρδιζαν τη Γη την πρώτη περίοδο της ύπαρξής της.

Οι επιστήμονες εικάζουν ότι ένα σώμα με μέγεθος παρόμοιο με εκείνο του Ερμή το οποίο περιείχε υψηλές συγκεντρώσεις θείου έπεσε στη Γη. Το (πολύ) θείο προκάλεσε τις χημικές αντιδράσεις που οδήγησαν στην παραγωγή των ποσοτήτων σαμάριου και νεοδύμιου που βλέπουμε σήμερα. Παράλληλα εκτιμούν ότι η παρουσία τόσου θείου στη νεαρή Γη ήταν καταλυτική και για έναν άλλον σημαντικό λόγο.

Ιδού ποιος είναι αυτός: η απότομη μαζική παρουσία θείου παρήγαγε την απαραίτητη θερμότητα στον πυρήνα της Γης αλλά και νέα στοιχεία (ραδιενεργό ουράνιο και θόριο) ώστε να ενεργοποιηθεί το «γεω-δυναμό» που ευθύνεται για την ύπαρξη του μαγνητικού πεδίου του πλανήτη.

Το μαγνητικό πεδίο της Γης αποτελεί την ασπίδα της ενάντια στη βλαβερή κοσμική ακτινοβολία επιτρέποντας την παρουσία του νερού σε υγρή μορφή στην επιφάνεια του πλανήτη μας. Η προστασία από τη κοσμική ακτινοβολία και το νερό σε υγρή μορφή είναι φυσικά θεμελιώδεις παράγοντες για την ανάπτυξη φιλικών στη ζωή συνθηκών.

Σούπερ αντοχή

Αν η θεωρία των δύο ερευνητών επιβεβαιωθεί αυτό θα σημαίνει ότι η Γη είναι πραγματικά πολύ… σκληρό καρύδι αφού την ίδια περίοδο άντεξε δύο κατακλυσμιαίες συγκρούσεις. Μια με τον πλανήτη που αναφέρουν οι δύο ερευνητές και μια με ένα σώμα με μέγεθος παρόμοιο με αυτό του Αρη, σύγκρουση από την οποία σύμφωνα με τη κρατούσα θεωρία προέκυψε η Σελήνη.

Ένας άλλος μικρός πλανήτης σαν τον δικό μας μετά από δύο τέτοιου μεγέθους αλλεπάλληλες συγκρούσεις μπορεί να είχε διαλυθεί ή να είχε απομείνει ένα πλανητικό υπόλειμμα ενώ πιθανότατα να είχε μεταβληθεί η θέση και η τροχιά του.

Η Γη, αντίθετα, όχι μόνο άντεξε τα χτυπήματα αλλά μέσα από αυτά κατάφερε να μετατραπεί στον φιλικότερο στη ζωή πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος.

Διαβάστε περισσότερα »

Το πιο διάσημο όπλο στην ιστορία του κινηματογράφου

Χρησιμοποιήθηκε από τον Κλιντ Ίστγουντ στις ταινίες Dirty Harry (1971) και Magnum Force (1973).

Το πιο διάσημο όπλο στην ιστορία του κινηματογράφου είναι ένα περίστροφο, το μοντέλο S&W 29, το οποίο εμφανίστηκε στα χέρια του Κλιντ Ίστγουντ και ενέπνευσε μια γενιά θαυμαστών, ανεβάζοντας σε ένα τεράστιο αριθμό τις πωλήσεις της εταιρείας Smith&Wesson

Ο Επιθεωρητής Κάλαχαν (πρωτότυπος τίτλος: Dirty Harry) ήταν μία αμερικανική αστυνομική ταινία θρίλερ παραγωγής και σκηνοθεσίας Nτον Σίγκελ, του 1971.

Πρωταγωνιστούσαν οι Κλιντ Ίστγουντ και Xάρι Γκαρντίνο. Υπήρξε η πρώτη ταινία που εισήγαγε το χαρακτήρα του επιθεωρητή του Αστυνομικού Τμήματος του Σαν Φρανσίσκο Κάλαχαν, τον οποίο υποδύθηκε ο Ίστγουντ σε μία σειρά ταινιών.

Ο Επιθεωρητής Κάλαχαν ήταν μια κριτική και εμπορική επιτυχία και όρισε το στυλ για ένα ολόκληρο είδος αστυνομικών ταινιών.

Την ταινία ακολούθησαν τέσσερις συνέχειες: Magnum Force το 1973, The Enforcer το 1976, Sudden Impact το 1983 (σε σκηνοθεσία του ίδιου του Ίστγουντ), και The Dead Pool το 1988.

Το 2012, επιλέχθηκε να φυλαχθεί για διατήρηση στο Εθνικό Αρχείο Κινηματογράφου των ΗΠΑ από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, με αιτιολόγηση πως είναι «πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική»


Το όπλο το οποίο εμφανίστηκε στα χέρια του Κλιντ Ίστγουντ και ενέπνευσε μια γενιά θαυμαστών βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο Πυροβόλων Όπλων, Fairfax, Βιρτζίνια, Ηνωμένες Πολιτείες

Διαβάστε περισσότερα »

Η μοίρα «παίζει» μαζί μας; Είμαστε παιδιά της τυχαιότητας ή γρανάζια ενός ευρύτερου σχεδίου;

Δυστυχώς απάντηση δεν υπάρχει.

Ακόμη και η κβαντική φυσική, κορόνα της τύχης, θα μπορούσε να αποδειχθεί «συνωμοσία»

Στον κόσμο της κβαντικής φυσικής η τυχαιότητα βασιλεύει με τον πλέον καταφανή τρόπο

«Ω, είμαι το αναγέλασμα της Μοίρας» λέει ο Ρωμαίος. Ησύχασε, μεγάλε εραστή. Όλοι είμαστε. Ή μήπως όχι;

Ο Ρωμαίος, έχοντας σκοτώσει τον Τυβάλτη και συνειδητοποιώντας ότι θα πρέπει να φύγει από τη Βερόνα για να γλιτώσει τον θάνατο, εξέφραζε μια άποψη κοινή στην εποχή του Σαίξπηρ: ότι είμαστε όλοι μαριονέτες και κάποια ανώτερη αρχή κινεί τα νήματα. Η τύχη – και πόσω μάλλον οι δικές μας αποφάσεις – παίζει μικρό ρόλο στην εξέλιξη των κοσμικών σχεδίων.

Ακόμη και διαδικασίες που ενέχουν εγγενώς την τύχη εθεωρούντο προκαθορισμένες. Πολύ προτού τα ζάρια χρησιμοποιηθούν στα τυχερά παιχνίδια είχαν αρχίσει να χρησιμοποιούνται ως μέσο μαντείας. Οι αρχαίοι στοχαστές πίστευαν ότι οι θεοί καθόριζαν το αποτέλεσμα της κάθε ζαριάς: η φαινομενική τυχαιότητα προέκυπτε από την άγνοιά μας σχετικά με τις θείες προθέσεις.

Παραδόξως η σύγχρονη επιστήμη αρχικά έκανε ελάχιστα για να αλλάξει αυτή την άποψη. Ο Ισαάκ Νεύτων συνέθεσε νόμους για την κίνηση και τη βαρύτητα που συνέδεαν τα πάντα στον κόσμο με έναν μηχανισμό τον οποίο κινούσε ένα ουράνιο χέρι. Η κίνηση των άστρων και των πλανητών ακολουθούσε τους ίδιους αυστηρούς κανόνες με ένα κάρο που το τραβούσε ένας γάιδαρος. Σε αυτό το κουρδιστό Σύμπαν κάθε φαινόμενο είχε μια ανιχνεύσιμη αιτία.

Οι προθέσεις του Παντοδύναμου
Αν και το Σύμπαν του Νεύτωνα άφηνε ελάχιστο χώρο για την τυχαιότητα, παρείχε τουλάχιστον εργαλεία ώστε να προβλέψει κάποιος τις προθέσεις του Παντοδύναμου. Αν είχατε όλα τα σχετικά δεδομένα που αφορούν το ρίξιμο του ζαριού που κρατάτε στα δάχτυλά σας – πορεία, ταχύτητα, σκληρότητα της επιφάνειας και ούτω καθ” εξής – θα μπορούσατε θεωρητικά να υπολογίσετε ποια πλευρά του ζαριού θα καταλήξει στο επάνω μέρος. Στην πράξη το έργο αυτό είναι εξαιρετικά πολύπλοκο. Δείχνει όμως ότι η τυχαιότητα δεν είναι τίποτε το εγγενές – είναι απλώς μια αντανάκλαση της έλλειψής μας σε πληροφορίες.

Η πίστη στην κοσμική προβλεψιμότητα, της οποίας ηγήθηκε ο γάλλος μαθηματικός και φυσικός Πιερ-Σιμόν ντε Λαπλάς, διακήρυξε, έναν αιώνα μετά τον Νεύτωνα, ότι μια επαρκής πληροφόρηση μπορεί να προβλέψει οτιδήποτε πρόκειται να συμβεί στο Σύμπαν – και, πηγαίνοντας αντίστροφα, να σας πει όλα όσα έχουν συμβεί ως πίσω, στις κοσμικές απαρχές.

Πρόκειται για μια λαμπρή αλλά και μάλλον ανησυχητική ιδέα. Αν τα πάντα είναι πραγματικά προβλέψιμα, τότε ασφαλώς όλα είναι προκαθορισμένα και η ελεύθερη βούληση είναι μια ψευδαίσθηση; Ο Ρωμαίος, με άλλα λόγια, έχει δίκιο. Ισως και να είναι έτσι, λέει ο φυσικός Βαλέριο Σκαράνι, ο οποίος μελετά την τυχαιότητα και τα όριά της στο Κέντρο Κβαντικών Τεχνολογιών στη Σιγκαπούρη. «Κάποιος μπορεί να πιστεύει ότι μια μοναδική αιτιώδης αλυσίδα καθορίζει τα πάντα – πείτε τη Θεό, Μεγάλη Εκρηξη ή ρομπότ του Matrix» λέει. «Τότε δεν υπάρχει τυχαιότητα».

Η σύνδεση ανάμεσα σε ένα Σύμπαν το οποίο παραδέχεται την τυχαιότητα και ένα Σύμπαν το οποίο παραδέχεται την ελεύθερη βούληση είναι παλιά, λέει ο κ. Σκαράνι. Τον 13ο αιώνα ο μεγάλος χριστιανός φιλόσοφος Θωμάς ο Ακινάτης επέμενε ότι ένα τέλειο Σύμπαν θα πρέπει να περιέχει την τυχαιότητα για να επιτρέπει στους ανθρώπους την αυτονομία τους. Αυτή όμως υπήρχε εκεί επίσης για να τους περιορίζει. Ο Θεός έπλασε τους ανθρώπους με ικανότητες κατώτερες των θεϊκών, επομένως πρέπει να υπάρχει μια σφαίρα γεγονότων έξω από τον έλεγχό μας.

Χάος και ελεύθερη βούληση

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα», του Φράνκο Τζεφιρέλι με τον Λέοναρντ Γουάιτινγκ και την Ολίβια Χάσεϊ: ήταν οι τραγικοί εραστές παίγνια της μοίρας;

Μόνο περίπου δύο αιώνες μετά τον Νεύτωνα κάποιοι άρχισαν να αμφισβητούν σοβαρά την έννοια ενός προβλέψιμου κόσμου. Το 1859 ο σκωτσέζος φυσικός Τζέιμς Κλαρκ Μάξγουελ εστίασε την προσοχή στις τεράστιες διαφορές που υπήρχαν στα αποτελέσματα που μπορούν να προκύψουν από μικροσκοπικούς παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν τις συγκρούσεις των μορίων.

Αυτή ήταν η αρχή της θεωρίας του χάους. Στην πιο οικεία εκδοχή της το φαινόμενο της πεταλούδας – ότι, δηλαδή, το χτύπημα των φτερών μιας πεταλούδας στη Βραζιλία μπορεί να πυροδοτήσει έναν ανεμοστρόβιλο στο Τέξας, όπως το έθεσε ο θεωρητικός του χάους Εντουαρντ Λόρεντς το 1972 – φαίνεται να αποκαθιστά το απρόβλεπτο στον κόσμο.

Οταν ένα σύστημα είναι αρκετά πολύπλοκο, η παραμικρή κατά προσέγγιση τιμή όταν δουλεύετε στα όρια του ρολογιού, του βαρομέτρου ή του χάρακά σας ή το παραμικρό «στρογγύλεμα» σε έναν υπολογισμό μπορεί να επηρεάσει δραστικά το αποτέλεσμα. Αυτό είναι που κάνει τόσο δύσκολη την πρόβλεψη του καιρού. Η μελλοντική κατάστασή του εξαρτάται σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό από την αρχική μέτρηση – και δεν μπορούμε να έχουμε ποτέ μια τέλεια αρχική μέτρηση.

Επομένως οι μικρές, ανθρώπινης κλίμακας, αποφάσεις μπορεί πράγματι να έχουν σημασία για το ευρύτερο πλαίσιο. Η δεινή θέση του Ρωμαίου ανάγεται πίσω, στις αρχικές συνθήκες που τον έφεραν στην ίδια αίθουσα με την Ιουλιέτα – ή και πιο πίσω. Αν ωστόσο το πάμε υπερβολικά μακριά, μπορεί να τις αναγάγουμε πιο πίσω ακόμη και από όταν οι πρόγονοί μας κατέβηκαν από τα δέντρα, το οποίο φαίνεται να αντιβαίνει σε κάθε λογική έννοια ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου.

Σε κάνει να ξύνεις το κεφάλι σου, αυτό είναι αλήθεια – προς το παρόν όμως ξύνουμε μόνο την επιφάνεια.
Αυτό γιατί, ενώ φαίνεται να ζούμε σε μια πραγματικότητα όπου οι αιτίες οδηγούν σε προβλέψιμα αποτελέσματα, αν σκάψουμε λίγο πιο βαθιά, βλέπουμε ότι μάλλον τα πράγματα δεν λειτουργούν καθόλου έτσι. Η κβαντική θεωρία, η οποία αναπτύχθηκε σταδιακά από τις αρχές του 20ού αιώνα, είναι η λειτουργική θεωρία μας για την πραγματικότητα στα πιο βασικά της – και απορρίπτει εντελώς την ακλόνητη βεβαιότητα. «Σε εμάς φαίνεται, μέσω των κβαντικών πειραμάτων, ότι η φύση είναι θεμελιωδώς τυχαία» λέει ο Εϊντριαν Κεντ, μαθηματικός στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.

Ο μισοβαμμένος καθρέφτης
Αν ρίξετε ένα μεμονωμένο φωτόνιο σε έναν μισοεπαργυρωμένο καθρέφτη, αυτό μπορεί να περάσει μέσα από αυτόν ή να ανακλαστεί: οι κβαντικοί κανόνες δεν μας δίνουν τρόπο για να προβλέψουμε εκ των προτέρων τι θα συμβεί. Αν δώσετε σε ένα ηλεκτρόνιο δύο σχισμές σε έναν τοίχο για να περάσει από μέσα τους, αυτό θα διαλέξει τυχαία.

Αν περιμένετε ένα μεμονωμένο ραδιενεργό άτομο να εκπέμψει ένα σωματίδιο, μπορεί να περιμένετε ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου ή έναν αιώνα. Αυτή η μάλλον αδιάφορη στάση απέναντι στις κλασικές βεβαιότητες ίσως μάλιστα να ευθύνεται ακόμη και για το ότι βρισκόμαστε εδώ. Ενα κβαντικό κενό που δεν περιέχει τίποτε μπορεί τυχαία και αυθόρμητα να παραγάγει κάτι. Μια τέτοια απρόσεκτη ενεργειακή διακύμανση ίσως να εξηγεί με τον καλύτερο τρόπο πώς ξεκίνησε το Σύμπαν μας.

Το να εξηγήσουμε την εξήγηση είναι δυσκολότερο. Δεν γνωρίζουμε από πού προήλθαν οι κβαντικοί κανόνες. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι τα μαθηματικά πίσω τους, τα οποία είναι ριζωμένα στην αβεβαιότητα, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα όταν την παρατηρούμε από πολύ κοντά. Αυτά ξεκινούν με την εξίσωση του Σρέντινγκερ, η οποία περιγράφει πώς οι ιδιότητες ενός κβαντικού σωματιδίου εξελίσσονται στον χρόνο.

Η θέση ενός ηλεκτρονίου, για παράδειγμα, δίδεται από ένα «πλάτος» το οποίο απλώνεται στον χώρο και υπάρχει ένα σύνολο μαθηματικών κανόνων που μπορείτε να εφαρμόσετε για να βρείτε την πιθανότητα με την οποία οποιαδήποτε συγκεκριμένη μέτρηση θα τοποθετήσει το ηλεκτρόνιο σε οποιαδήποτε συγκεκριμένη θέση.

Αυτό δεν αποτελεί εγγύηση ότι το ηλεκτρόνιο θα βρίσκεται σε αυτή τη θέση ανά πάσα στιγμή. Αν όμως κάνετε επαναλαμβανόμενα την ίδια μέτρηση, επανατοποθετώντας το σύστημα κάθε φορά, η κατανομή των αποτελεσμάτων θα ταιριάζει με τις προβλέψεις της εξίσωσης του Σρέντινγκερ. Τα επαναλαμβανόμενα, προβλέψιμα μοτίβα του κλασικού κόσμου είναι τελικά το αποτέλεσμα πολλών μη προβλέψιμων διαδικασιών.

Περνάμε μέσα από τον τοίχο
Οι επιπτώσεις είναι ενδιαφέρουσες. Ας πούμε ότι θέλετε να περάσετε μέσα από έναν τοίχο: η κβαντική θεωρία λέει ότι αυτό είναι δυνατόν. Κάθε ένα από τα άτομα που σας αποτελούν έχει μια θέση η οποία θα μπορούσε – τυχαία – να αποδειχθεί ότι βρίσκεται στην άλλη πλευρά του τοίχου όταν αυτό θα αλληλεπιδράσει.

Η πιθανότητα αυτού του ενδεχομένου είναι υπερβολικά μικρή και η πιθανότητα ότι όλα τα άτομα που σας αποτελούν θα τοποθετηθούν ταυτόχρονα στην άλλη πλευρά του τοίχου είναι απειροελάχιστη. Ενα γερό καρούμπαλο είναι το άθροισμα όλων των άλλων πιθανοτήτων. Καλώς ήλθατε στην πραγματικότητα.

Ο Αϊνστάιν εκνευριζόταν ιδιαίτερα από αυτή την πιθανοκρατική προσέγγιση γεγονότων του πραγματικού κόσμου, κάνοντας μάλιστα και τη διάσημη παρατήρηση ότι είναι σαν να λέμε ότι ο Θεός παίζει ζάρια. Υπέθετε ότι θα πρέπει να υπάρχουν κάποιες πληροφορίες που μας λείπουν και οι οποίες θα μπορούσαν να μας πουν το αποτέλεσμα των μετρήσεων εκ των προτέρων.

Οι κρυφές πραγματικότητες
Το 1964 ο φυσικός Τζον Μπελ ανέπτυξε έναν τρόπο εξέτασης της ύπαρξης τέτοιων «κρυφών μεταβλητών». Η ιδέα του έχει εφαρμοστεί έκτοτε ξανά και ξανά χρησιμοποιώντας κυρίως διεμπλεγμένα ζεύγη φωτονίων.

Τα διεμπλεγμένα σωμάτια αποτελούν βασικό χαρακτηριστικό του κβαντικού κόσμου. Εχουν αλληλεπιδράσει μεταξύ τους κάποια στιγμή στο παρελθόν και τώρα εμφανίζονται να έχουν κοινές ιδιότητες με τρόπο ώστε μια μέτρηση στο σωμάτιο Α να επηρεάζει ακαριαία το αποτέλεσμα που παίρνουμε από μια μέτρηση στο σωμάτιο Β και αντίστροφα.

Τι κρύβεται πίσω από αυτό; Οι λεπτομέρειες των τεστ του Μπελ είναι πολύπλοκες, η βασική αρχή όμως μοιάζει με ένα άθλημα στο οποίο δύο ομάδες πειραματιζόμενων παίζουν με διαφορετικούς κανόνες. Η ομάδα Αλφα υποθέτει ότι οι κβαντικές συσχετίσεις οφείλονται σε κάποια κρυφή ανταλλαγή πληροφοριών και κάνει τις μετρήσεις της με βάση αυτή την υπόθεση. Η ομάδα Βήτα, από την άλλη πλευρά, υποθέτει ότι οι συσχετίσεις υλοποιούνται τυχαία με τη μέτρηση.

Και η ομάδα Βήτα κερδίζει πάντα. Οι αλλόκοτες συσχετίσεις που κβαντικού κόσμου απορρέουν από θεμελιώδη τυχαιότητα.

Ή μήπως όχι; Οι φυσικοί εξακολουθούν να διερευνούν το ενδεχόμενο να υπάρχουν στον τρόπο που κάνουμε τις κβαντικές μετρήσεις κάποιες «τρύπες» οι οποίες θα μπορούσαν να στρεβλώνουν τα αποτελέσματα και να προσποιούνται την τυχαιότητα – το γεγονός ότι δεν μπορούμε να μετρήσουμε την κατάσταση των φωτονίων με ακρίβεια 100%, π.χ., ή ακόμη και το ζήτημα του αν έχουμε ελεύθερη βούληση στην επιλογή των μετρήσεων που κάνουμε. «Νομίζω ότι είναι πρόωρο να λέμε ότι έχουμε κλείσει όλες τις σημαντικές «τρύπες» του Μπελ» λέει ο κ. Κεντ.

Είναι πιθανόν κάποτε οι παραξενιές της κβαντικής θεωρίας να εξηγηθούν, ίσως συμβιβάζοντας κάποια άλλη αγαπημένη αρχή όπως η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν. Ή ίσως κάποιος να εμφανίσει μια πιο εμπνευσμένη, μη τυχαία θεωρία η οποία θα αναπαράγει όλες τις προβλέψεις της κβαντικής θεωρίας και θα κάνει παράλληλα κάποιες ισχυρότερες. «Αυτή η υποθετική θεωρία θα πρέπει να είναι μια νέα θεωρία – μια διάδοχος της κβαντικής θεωρίας και όχι μια εκδοχή της» επισημαίνει ο κ. Κεντ.

Ο Τέρι Ρούντολφ, φυσικός από το Imperial College του Λονδίνου, συμφωνεί. Η κβαντική θεωρία είναι η απόλυτη θεωρία μας για τη φύση και φαίνεται να υποδεικνύει ότι το Σύμπαν είναι τυχαίο, δεν υπάρχει όμως εγγύηση για αυτό. «Δεν νομίζω ότι θα μπορέσουμε ποτέ να το αποδείξουμε» λέει.

Αν είναι έτσι, ίσως θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί ότι η τυχαιότητα είναι μια ψευδαίσθηση – και μαζί της ίσως και η ελεύθερη βούλησή μας. «Τότε η κβαντική φυσική είναι απλώς μέρος της μεγάλης συνωμοσίας» λέει ο κ. Σκαράνι.

Αναγελάσματα της Μοίρας; Ισως δεν έχουμε την ελευθερία να αποφασίσουμε περί αυτού.

Ο μετεωρολόγος
Κεν Μιλν, επικεφαλής των αριθμητικών μοντέλων της επιστήμης πρόγνωσης του καιρού στη Μετεωρολογική Υπηρεσία της Βρετανίας

Πώς κάνετε πρόγνωση του καιρού;
«Δημιουργούμε ένα μοντέλο το οποίο αναπαριστά την τρέχουσα κατάσταση της ατμόσφαιρας με βάση πολλές παρατηρήσεις. Το μοντέλο κάνει προβολή και υπολογίζει πώς μπορεί να εξελιχθεί η ατμόσφαιρα. Το αποτέλεσμα της πρόγνωσης είναι πολύ ευαίσθητο σε μικρά λάθη στην αρχική φάση του, και έτσι τρέχουμε ένα συνολικό μοντέλο με βάση στοχαστικές προγνώσεις (ensemble). Αντί να τρέχουμε το μοντέλο μια φορά, κάνουμε μια σειρά από μικρές αλλαγές στο αρχικό μοντέλο και το ξανατρέχουμε πολλές φορές ώστε να έχουμε μια ομάδα προγνώσεων. Μερικές μέρες τα αποτελέσματα είναι όμοια, γεγονός που μας χαρίζει υψηλό ποσοστό βεβαιότητας για την πρόγνωση. Αλλες τα αποτελέσματα μπορεί να διαφέρουν ριζικά, οπότε πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί».

Πόσο σίγουροι μπορεί να είστε για τις προγνώσεις σας;
«Το επίπεδο βεβαιότητας διαφέρει από μέρα σε μέρα και από πρόγνωση σε πρόγνωση. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να έχουμε μεγάλες διαφορές μεταξύ των προγνώσεων του ensemble. Η μεγαλύτερη αβεβαιότητα αφορά συχνά τις μεγάλες καταιγίδες και τα άλλα δραματικά φαινόμενα του καιρού τα οποία ενδιαφέρουν το κοινό, καθώς η ατμόσφαιρα πρέπει να βρίσκεται σε μια ευαίσθητη, ασταθή κατάσταση ώστε να παραχθούν τέτοια φαινόμενα. Η χαοτική φύση του συστήματος της ατμόσφαιρας επιβάλλει πράγματι θεμελιώδη όρια στην ικανότητα πρόγνωσης. Σε ό,τι αφορά την πρόγνωση του καιρού από μέρα σε μέρα, το όριο αυτό είναι μεταξύ 10 ημερών και δύο εβδομάδων με χρήση προγνώσεων με βάση τις πιθανότητες».

Από το 2011 η βρετανική Μετεωρολογική Υπηρεσία άρχισε να παρουσιάζει προγνώσεις σχετικά με την πιθανότητα βροχής. Ηταν μια απόφαση αμφιλεγόμενη;

«Το συζητούσαμε επί μακρόν. Οι Αμερικανοί κάνουν τέτοιες προγνώσεις εδώ και χρόνια και είναι πλέον αποδεκτές στη χώρα. Το επιχείρημα υπέρ είναι ότι συχνά δεν μπορείς – για πολλούς επιστημονικούς λόγους – να πεις πέρα από κάθε αμφιβολία αν θα βρέξει ή όχι. Ετσι δίνεις στον πληθυσμό πολύ καλύτερη πληροφόρηση αν του πεις την πιθανότητα βροχής. Παρότι αναγνωρίζουμε πως ορισμένοι άνθρωποι βρίσκουν τις πιθανότητες δύσκολες στην κατανόηση, πολλοί άνθρωποι τις καταλαβαίνουν και παίρνουν καλύτερες αποφάσεις χάρη σε αυτές».

Διαβάστε περισσότερα »