HEADLINES
Loading...

Η μάχη του Χουντίνι με τη θρυλική μέντιουμ που καλούσε πνεύματα

Το απόγευμα της 23ης Απριλίου του 1924, ένα μέντιουμ και μία ομάδα επιστημόνων συγκεντρώθηκαν σε ένα σπίτι στη Βοστώνη για να καλέσουν τα πνεύματα των νεκρών. Με τα φώτα σβηστά, η ομάδα κάθισε στο στρογγυλό τραπέζι και πίαστηκαν όλοι χέρι με χέρι.

Το χτύπημα ενός κουδουνιού τοποθετημένου στο πάτωμα, ανακοίνωσε την άφιξη του πνεύματος. Το τραπέζι ανασηκώθηκε και ένα γραμμόφωνο εκτοξεύτηκε στον αέρα. Μετά από λίγο το πνεύμα εξαφανίστηκε, τα φώτα άναψαν και η συνεδρία έληξε. Οι επιστήμονες αποχαιρέτησαν το μέντιουμ και έφυγαν απ’ το σπίτι. Στο δρόμο της επιστροφής, ένας απ’ τους άντρες, ο διάσημος μάγος Χάρι Χουντίνι, τους ανακοίνωσε ότι το μέντιουμ ήταν απατεώνας και ήξερε ακριβώς ποια κόλπα χρησιμοποίησε. «Το πιο αριστοτεχνικό τρικ που ξεδιάλυνα ποτέ».

Το μέντιουμ ήταν η Μίνα Κράντον, που είχε γίνει διάσημη σε ολόκληρη την Αμερική για τις υπερφυσικές της ικανότητες. Η ομάδα επιστημόνων είχε προσληφθεί από το επιστημονικό περιοδικό «American Scientist» για να ξεσκεπάσει το μέντιουμ. Αν δεν τα κατάφερνε, το περιοδικό θα παραδεχόταν ότι η Μίνα Κράντον μπορούσε πράγματι να επικοινωνήσει με τους νεκρούς και θα της έδινε χρηματικό βραβείο. Ανάμεσα στους επιστήμονες ήταν και ο «μάγος» Χάρι Χουντίνι, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να εντοπίσει τα κόλπα της Κράντον.

Ο Χουντίνι είχε μελετήσει το μέντιουμ και πήγε προετοιμασμένος στη συνάντηση για να αποδομήσει τρία στοιχεία: το κουδούνι, το τραπέζι και το γραμμόφωνο. Γνώριζε ότι στα δεξιά της Κράντον καθόταν πάντα ο σύζυγός της, που ήταν και μάνατζέρ της. Ο Χουντίνι κάθισε στα αριστερά της και ανέβασε το παντελόνι του μέχρι το γόνατο. Όλη την προηγούμενη μέρα είχε δεμένο γύρω απ’ τη γάμπα του πολύ σφιχτά ένα κομμάτι ύφασμα, με αποτέλεσμα το πόδι του να πρηστεί και το δέρμα του να ερεθιστεί και να γίνει υπερευαίσθητο. Έτσι μπόρεσε να νιώσει τις ανεπαίσθητες κινήσεις των ποδιών της Κράντον, η οποία προσπαθούσε να ακουμπήσει το κουδουνάκι που ήταν τοποθετημένο στο πάτωμα. Αντιλήφθηκε πάλι την κίνηση της Κράντον, όταν με το γόνατό της ανασήκωσε λίγο το τραπέζι.

Κάποια στιγμή, η Κράντον χρησιμοποίησε το δεξί της χέρι που έπιανε ο σύζυγός της και με γρήγορες κινήσεις τοποθέτησε το γραμμόφωνο στο κεφάλι της, σαν καπέλο. Όταν ήρθε η ώρα για το τρικ του «ιπτάμενου γραμμόφωνου», απλώς τίναξε το κεφάλι της και το πέταξε μακριά. Ο Χουντίνι ήταν σίγουρος ότι η Κράντον ήταν ψεύτικο μέντιουμ, αλλά για να πείσει και τους υπόλοιπους επιστήμονες, δέχτηκε να συμμετέχει σε άλλη μία συνεδρία.

Στις 23 Αυγούστου, ο Χουντίνι επέστρεψε δριμύτερος, φέρνοντας μαζί του μία ξύλινη κατασκευή που άφηνε ελεύθερα τα χέρια και το κεφάλι του μέντιουμ, αλλά κρατούσε τελείως ακίνητα τα πόδια. Η Κράντον δέχτηκε να το φορέσει, αλλά πριν ξεκινήσει, ο σύζυγός της εντόπισε ότι ένα μολύβι είχε τοποθετηθεί στο κουδούνι, έτσι ώστε να εμποδίζει να χτυπάει. Η Κράντον και ο σύζυγός της κατηγόρησαν τον Χουντίνι ότι έβαλε το μολύβι για να σαμποτάρει την επίκληση του πνεύματος. Ο Χουντίνι προκάλεσε την Κράντον να ξαναδοκιμάσει και πράγματι, το «πνεύμα» εμφανίστηκε ξανά. Όμως αμέσως μετά, ανακάλυψαν ένα μακρύ χάρακα στα πόδια της Κράντον, ο οποίος θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί για να χτυπήσει το κουδούνι και να ανασηκώσει το τραπέζι. Για ακόμα μία φορά, οι Κράντον ισχυρίστηκαν ότι ο Χουντίνι πέταξε τον χάρακα στο πάτωμα, για να τους δυσφημήσει.

Τα μέλη της επιτροπής του American Scientific διχάστηκαν. Δύο μέλη υποστήριζαν την Κράντον, επειδή όπως τους κατηγόρησαν,«μαγεύτηκαν» από τα γαλανά μάτια και καλλίγραμμο σώμα του μέντιουμ, που φαινόταν ξεκάθαρα μέσα από τα λιγοστά ρούχα που φορούσε. Η Κράντον συνήθιζε να φοράει μια λεπτή, σχεδόν διάφανη ρόμπα, για να αποδείξει ότι δεν είχε πάνω της κάποιο μυστικό εργαλείο. Τα υπόλοιπα μέλη συμφωνούσαν με τον Χουντίνι, ότι ήταν όλα ψεύτικα.

Το περιοδικό δεν έδωσε ποτέ το βραβείο στην Κράντον, η οποία καταράστηκε τον Χουντίνι τον Αύγουστο του 1926: «Σε καταταράσσομαι Χουντίνι για κάθε μέρα της σύντομης ζωής σου. Μέχρι το Χάλογουιν, θα έχεις πεθάνει». Πράγματι ο Χουντίνι πέθανε μπροστά σε κοινό στις 31 Οκτωβρίου του 1926, την ημέρα του Χάλογουιν, κατά τη διάρκεια επίδειξης. Αναπόφευκτα ακούστηκαν πολλές θεωρίες συνομωσίας.

Η δικαίωση του Χουντίνι

Η καριέρα της Κράντον δεν ζημιώθηκε καθόλου από τις έρευνες τις επιτροπής. Συνέχισε να δέχεται πελάτες και το 1928, επέκτεινε τις «ικανότητες» της. Το πνεύμα του νεκρού μπορούσε πλέον να παίρνει υλική μορφή και να εμφανίζεται ως ένα χέρι μέσα από την κοιλιά της. Το χέρι μετακινούσε αντικείμενα και άφηνε μέχρι και δαχτυλικά αποτυπώματα. Όσοι ακούμπησαν το χέρι, το περιέγραψαν σαν ωμό κρέας ή μαλακό, υγρό λάστιχο.
Το "νεκρό χέρι" εμφανίζεται από την κοιλιά του μέντιουμ

Ερευνητές που είδαν φωτογραφίες είπαν ότι το χέρι έμοιαζε με εντόσθια ζώου, τα οποία θα μπορούσε να προμηθευτεί ο σύζυγος της Κράντον, που ήταν γιατρός. Ένας απ’ τους ερευνητές, ο Ε. Ντάντλεϊ, εξέτασε το αποτύπωμα που άφηνε το πνεύμα και βρήκε ότι ανήκε στον οδοντίατρο της Κάντον, ο οποίος ήταν ζωντανός. Οι αποκαλύψεις έστρεψαν πολλούς θαυμαστές της Κράντον εναντίον της και η καριέρα της καταστράφηκε. Το μέντιουμ εθίστηκε στο αλκοόλ και πέθανε το 1941, σε ηλικία 54 ετών.

Διαβάστε περισσότερα »

«Undulatus asperatus» – Το “νέο” σύννεφο που… δεν μπορούν να ταξινομήσουν! (Βίντεο)

«Undulatus asperatus» – Το “νέο” σύννεφο που… δεν μπορούν να ταξινομήσουν!

Είναι ένας “νέος” τύπος σύννεφου που πρωτο-φωτογραφήθηκε στην Αϊόβα. Το ονόμασανasperatus undulatus και είναι το πρώτο “νέο είδος νεφών” από το 1951, αλλά… δεν ξέρουν που να το ταξινομήσουν!

Η… μεγάλη απόφαση θα ληφθεί για την ταξινόμηση του το Νοέμβριο του 2015 !

Από το 1951 τα σύννεφα έχουν παραμείνει αρκετά εύκολο να ταξινομηθούν, με περίπου 80 ξεχωριστές κατατάξεις που έχουν αναγνωρισθεί επίσημα. Αλλά τα τελευταία χρόνια, εμφανίστηκε ένα νέο είδος που από το 2009 και μετά ονομάστηκε «Undulatus asperatus» και οι ειδικοί του Cloud Appreciation Society (CAS) δεν ξέρουν που να το ταξινομήσουν. Δυσκολεύονται!

Οι πρώτες εικόνες από το σχηματισμό αυτών των νεφών ελήφθησαν στην Αϊόβα το 2005, πριν τα μέλη του CAS αρχίσουν να βρίσκουν παρόμοια σε όλο τον κόσμο.


Ο Graham Anderson, επιστήμονας παρατηρητής στο Ηνωμένο Βασίλειο Met Office οποίος έκανε επίσης το μεταπτυχιακό του στα σύννεφα Asparatus, είπε στην MailOnline ότι αυτός ο τύπος σύννεφου είναι πολύ, πολύ σπάνιος. Κι αυτός είναι ο λόγος που δεν έχει ακόμα ταξινομηθεί.

«Σχηματίζονται κοντά σε καταιγίδες, και πιο συχνά παρατηρούνται κοντά σε μια μάζα των καταιγίδων στις ΗΠΑ, συχνά σε συνδυασμό με πολύ μεγάλους κεραυνούς.»


Αλλά πέρα ​​από αυτό, λέει ο σχηματισμός του «δεν είναι πραγματικά γνωστός.»

Για να το ταξινομήσει, η Βασιλική Μετεωρολογική Εταιρεία χρειάζεται περισσότερες αποδείξεις για την ύπαρξη του τύπου νέφους, το οποίο έχει εμφανιστεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών…




Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Δείτε τι παθαίνουν τα παράνομα αλιευτικά σκάφη στην Ινδονησία

Το ινδονησιακό Ναυτικό έχει λάβει σκληρή στάση έναντι των ξένων λαθροθήρων που δραστηριοποιούνται στα ύδατα του.

Δύο ξένα αλιευτικά σκάφη ύποπτα για διεξαγωγή παράνομων αλιευτικών δραστηριοτήτων ανατινάχθηκαν από το Ινδονησιακό ναυτικό στον κόλπο Αμπόν στις 21 Δεκεμβρίου του 2014.

Η καταστροφή των σκαφών που έφεραν σημαία των Παπούα Νέα Γουινέα, έγινε με απόφαση της κυβέρνησης που ορίζει να βυθίζονται σχεδόν όλα τα ξένα πλοία που εκτελούν παράνομες αλιευτικές δραστηριότητες στα ύδατα της Ινδονησίας.

«Τα πλοία έχουν περάσει από τις νομικές διαδικασίες στο δικαστήριο της Αμπόν και οι ιδιοκτήτες τους κρίθηκαν ένοχοι για την κλοπή των ψαριών από τα Ινδονησιακά ύδατα.

Πρέπει να βυθίζονται τα πλοία αυτά, έτσι ώστε άλλα ξένα πλοία να σκεφτούν δύο φορές πριν από την παράνομη αλιεία στο έδαφός μας», είπε ο εκπρόσωπος του ναυτικού Commodore Manahan Simorangkir.

Τα δύο σκάφη μετέφεραν 63 τόνους ψαριών και γαρίδων, ενώ τα 60 μέλη του πληρώματος συνελήφθησαν.

Τα πλοία είχαν αδειάσει από καύσιμα προτού καταστραφούν για να αποτραπεί η ρύπανση.



Διαβάστε περισσότερα »

Τι έδειξε η γεωλογική χαρτογράφηση στην Αμφίπολη

Ο λόφος Καστά, στην Αμφίπολη, έχει μικτή δομή με το μεγαλύτερο τμήμα του να είναι φυσικό, ενώ η ανθρωπογενής επίχωση έχει γίνει σε μικρό τμήμα. Η θόλος φαίνεται ότι εδράστηκε και ανεγέρθηκε μέσα σε όρυγμα, το οποίο διανοίχτηκε στους γεωλογικούς σχηματισμούς των πρανών του προϋπάρχοντος λόφου, που περατώνεται λίγα μέτρα βόρεια της θόλου.

Το αποτέλεσμα της έρευνας για τη γεωφυσική διασκόπηση και η γεωλογική χαρτογράφηση του λόφου, η οποία ξεκίνησε στις 11 Νοεμβρίου 2014 και διεξήχθη αποσπασματικά, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών, περιγράφει σε σημερινή του ανακοίνωση το υπουργείο Πολιτισμού.

Ειδικότερα, η ανακοίνωση του υπουργείου, η οποία συμπεριλαμβάνει και διάγραμμα, έχει ως εξής:

«Η γεωφυσική διασκόπηση και η γεωλογική χαρτογράφηση του λόφου Καστά στην Αμφίπολη ξεκίνησαν την 11η Νοεμβρίου 2014 και διεξήχθησαν με αποσπασματικό χαρακτήρα, λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.

Την ερευνητική ομάδα αποτελούν ο επικεφαλής καθηγητής Γρηγόρης Τσόκας, Διευθυντής του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Γεωφυσικής ΑΠΘ, ο καθηγητής Παναγιώτης Τσούρλος, ο αν. καθηγητής Γιώργος Βαργεμέζης, μεταπτυχιακοί φοιτητές και άλλο επιστημονικό προσωπικό του Εργαστηρίου. Συμμετέχουν, επίσης: Ο ιζηματολόγος αν. καθηγητής Γιώργος Συρίδης, ο παλαιοσεισμολόγος καθηγητής. Σπύρος Παυλίδης και ο γεωλόγος του ΥΠΠΟ Δρ. Ευάγγελος Καμπούρογλου.

Η έρευνα επικεντρώθηκε στη δημιουργία μοντέλου του εδάφους της εποχής, πριν από την παρέμβαση για την ανέγερση της θόλου. Για τον σκοπό αυτόν, πραγματοποιήθηκαν γεωλογικές και τεκτονικές παρατηρήσεις καθώς και αριθμός ηλεκτρικών τομογραφιών. Οι πρόσφατες αποχωματώσεις και τα προγενέστερα σκάμματα προσέφεραν χώρο παρατηρήσεων για απτές και αδιαμφισβήτητες αποδείξεις της θέσεως και των χαρακτηριστικών των γεωλογικών σχηματισμών.

Σε αυτή την φάση ερευνήθηκε το υπέδαφος στον χώρο γύρω από τη θόλο, δηλαδή το πρανές βόρεια, όπως και τα άνδηρα που σχηματίστηκαν από την προηγηθείσα ανασκαφή, στα ανατολικά και δυτικά της. Η διασκόπηση των χώρων πραγματοποιήθηκε εφαρμόζοντας την μέθοδο της ηλεκτρικής τομογραφίας και σε πολύ μικρή έκταση τη μέθοδο του ραντάρ υπεδάφους (γνωστής και ως GPR – Ground Penetrating Radar), λόγω των μεθοδολογικών περιορισμών, στις συγκεκριμένες γεωλογικές και αρχαιολογικές συνθήκες.

Η έρευνα επιβεβαίωσε ότι ο λόφος έχει μικτή δομή με το μεγαλύτερο τμήμα του να είναι φυσικό, ενώ η ανθρωπογενής επίχωση συνιστά σχετικά μικρό τμήμα. Η θόλος φαίνεται ότι εδράστηκε και ανεγέρθηκε εντός ορύγματος, το οποίο διανοίχτηκε στους γεωλογικούς σχηματισμούς των πρανών του προϋπάρχοντος λόφου, που περατώνεται λίγα μέτρα βόρεια της θόλου.

Η γεωφυσική διασκόπηση έδωσε απεικονίσεις του εσωτερικού του λόφου, όπου εντοπίστηκαν αντιστατικές δομές, οι οποίες διερευνήθηκαν περαιτέρω. Σε μία περίπτωση βόρεια της θόλου, η αφαίρεση των χωμάτων αποκάλυψε ότι η υπεδάφια δομή που απεικονίστηκε με τις ηλεκτρικές τομογραφίες ήταν φακός άμμου, δηλαδή φυσικός σχηματισμός. Η περίπτωση αυτή φαίνεται στο συνημμένο σχήμα. Στην οριζόντια τομογραφική απεικόνιση για υψόμετρο των 93μ., τα θερμά χρώματα δείχνουν τις περιοχές με υψηλή ειδική ηλεκτρική αντίσταση και αντίστοιχα τα ψυχρά χρώματα τις περιοχές με χαμηλή.

Οι τομογραφίες που έδωσαν αυτή την εικόνα διεξήχθησαν στη επιφάνεια του εδάφους, πριν από την αφαίρεση των χωμάτων και η οποία ήταν υψηλότερα του επιπέδου των 93μ. Τα σημεία, όπου έπρεπε να γίνει περαιτέρω διερεύνηση, σημειώνονται ως «σημεία ενδιαφέροντος». Η λευκή γραμμή στην οριζόντια τομογραφική απεικόνιση σημειώνεται και επί του εδάφους. (φωτό 1) Είναι φανερό ότι η ανωμαλία της τομογραφίας οφείλεται στον αμμώδη γεωλογικό σχηματισμό. Σημειωτέον ότι οι ανωμαλίες με τις υψηλές τιμές αντίστασης, οι οποίες φαίνονται στο βόρειο τμήμα της οριζόντιας τομής δεν αξιολογούνται, επειδή είναι μέσα στους φυσικούς σχηματισμούς.

Στη συγκεκριμένη φωτογραφία φαίνεται ότι το αρχαίο όρυγμα περατώνεται σε μικρή απόσταση βόρεια της θόλου, το βορειότερο τμήμα της οποίας υποδεικνύεται και από το πλαστικό κάλυμμα, το οποίο διακρίνεται.

Κάποια άλλα σημεία, τα οποία έχουν εντοπιστεί χρήζουν ανασκαφικής διερεύνησης. Η έρευνα συνεχίζεται, όταν το επιτρέπουν οι καιρικές συνθήκες».


Διαβάστε περισσότερα »

Το βίντεο που δείχνει το πόσο "μικροί" είμαστε μέσα στο Σύμπαν

209 δευτερόλεπτα που θα σας κάνουν να αμφισβητήσετε την ίδια σας την ύπαρξη!

Η Ελλάδα φαντάζει μικρή σε σύγκριση με ολόκληρο τον πλανήτη Γη, ο οποίος με τη σειρά του μοιάζει με νάνο μπρος στον Ήλιο... και πάει λέγοντας! Δείτε το βίντεο και νιώστε μικροί... πολύ μικροί!



Διαβάστε περισσότερα »

Εννέα βασικές αρχές της λειτουργίας του υποσυνείδητου

Απόσπασμα από το βιβλίου του Dr Joseph Murphy Η Δύναμη του Υποσυνείδητου», Εκδόσεις Διόπτρα

1. Το υποσυνείδητο σας εργάζεται είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και οικοδομεί το σώμα σας. Όταν κάνετε αρνητικές σκέψεις, παρεμβαίνετε στις ζωοδότρες διαδικασίες του.

2. Επιφορτίστε το υποσυνείδητο σας με το έργο της εύρεσης λύσης για οποιοδήποτε πρόβλημα πριν κοιμηθείτε. Θα ανταποκριθεί.

3. Προσέξτε τις σκέψεις σας. Κάθε σκέψη που γίνεται αποδεκτή σαν πραγματικότητα, αποστέλλεται από τον εγκέφαλο στο ηλιακό πλέγμα και εκδηλώνεται στη ζωή σας ως πραγματικότητα.

4. Έχετε υπόψη σας ότι μπορείτε να ανακατασκευάσετε τον εαυτό σας δίνοντας ένα καινούριο σχέδιο στο υποσυνείδητο σας.

5. Το υποσυνείδητο τείνει πάντα προς την κατεύθυνση διατήρησης της ζωής. Προσέξτε το συνειδητό σας. Τροφοδοτήστε το υποσυνείδητο σας με συλλογισμούς που ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Το υποσυνείδητο σας ενεργεί πάντα με βάση τα συνηθισμένα μοτίβα σκέψης σας.

6. Το σώμα σας ανανεώνεται πλήρως κάθε έντεκα μήνες. Αλλάξτε το σώμα σας αλλάζοντας τις σκέψεις σας και εμμένοντας σε αυτές τις νέες σκέψεις.

7. Είναι φυσιολογικό να είστε υγιείς και μη φυσιολογικό να είστε άρρωστοι. Μέσα σας υπάρχει η έμφυτη αρχή της αρμονίας.

8. Σκέψεις που συνδέονται με ζήλια, φόβο, ανησυχία και άγχος καταστρέφουν τα νεύρα και τους αδένες σας, προκαλώντας σωματικές και ψυχικές παθήσεις κάθε είδους.

9. Αυτό που συνειδητά θεωρείτε και αισθάνεστε σαν πραγματικότητα, θα εκδηλωθεί στο νου, στο σώμα και στις συνθήκες της ζωής σας. Δείτε σαν πραγματικότητα το καλό και θα απολαύσετε τις χαρές της ζωής.

Διαβάστε περισσότερα »

Κοινά παυσίπονα εναντίον (και) καρκίνου του δέρματος

Η τακτική λήψη παυσίπονων φαρμάκων όπως η ασπιρίνη και η ιβουπροφένη μπορεί να αποτελέσει «ασπίδα» ενάντια στην πιο κοινή μορφή καρκίνου του δέρματος, σύμφωνα με νέα ανασκόπηση μελετών.

Μείωση του κινδύνου κατά 18%

Ερευνητές στην Αυστραλία και τη Βρετανία ανέλυσαν όλες τις υπάρχουσες μέχρι σήμερα μελέτες σχετικά με τη λήψη παυσίπονων φαρμάκων και τη σύνδεσή της με τον καρκίνο του δέρματος και ανακάλυψαν ότι τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη Φάρμακα (ΜΣΑΦ) μειώνουν τον κίνδυνο πλακώδους (ακανθοκυτταρικού) καρκινώματος κατά 18%.

Τα ΜΣΑΦ είχαν συνδεθεί στο παρελθόν με μείωση του κινδύνου και άλλων μορφών καρκίνου, όπως του καρκίνου του παχέος εντέρου.

Η θεωρία ότι τα ΜΣΑΦ όπως η ασπιρίνη μπορεί να προστατεύσουν από τον καρκίνο του δέρματος είχε εκφραστεί και παλαιότερα, ωστόσο μέχρι σήμερα, τα υπάρχοντα στοιχεία ήταν ασαφή.

Η νέα ανασκόπηση

Η νέα ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Journal of Investigative Dermatology» διεξήχθη από ειδικούς του Πανεπιστημίου του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία, του Ιατρικού Ερευνητικού Ινστιτούτου Berghofer επίσης στην Αυστραλία καθώς και του Ινστιτούτου Φλεγμονών και Αποκατάστασής τους του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ στη Βρετανία. Οι ειδικοί ανέλυσαν εννέα μελέτες οι οποίες εξέταζαν συγκεκριμένα τη χρήση των παυσίπονων φαρμάκων και τη σύνδεσή της με τον κίνδυνο ακανθοκυτταρικού καρκίνου του δέρματος.

Ανακάλυψαν ότι η λήψη οποιουδήποτε ΜΣΑΦ σχετιζόταν με μείωση του κινδύνου εμφάνισης της συγκεκριμένης μορφής καρκίνου κατά 18%. Η λήψη ΜΣΑΦ εκτός της ασπιρίνης φάνηκε να συνδέεται με μείωση του κινδύνου κατά 15%.

Τα πιο πειστικά στοιχεία μέχρι σήμερα

Τα συγκεκριμένα στοιχεία είναι τα πιο πειστικά μέχρι σήμερα σχετικά με την προστατευτική δράση των ΜΣΑΦ ενάντια στον καρκίνο του δέρματος. Ωστόσο και πάλι οι ειδικοί δεν μπορούν να είναι σίγουροι σχετικά με την ακριβή επίδραση των φαρμάκων αφού στοιχεία όπως το πόση ακριβώς ώρα εξετίθεντο στον ήλιο οι συμμετέχοντες στις μελέτες ή ακόμη και πόση ακριβώς δόση των φαρμάκων λάμβαναν, δεν κατέστη δυνατό να συλλεχθούν.

Σε κάθε περίπτωση εκτιμάται ότι τα ΜΣΑΦ προλαμβάνουν τον καρκίνο του δέρματος καθώς αναστέλλουν τη δράση ενός ενζύμου που ονομάζεται COX-2 και το οποίο μεταξύ άλλων εμπλέκεται στην ανάπτυξη όγκων.

Σημειώνεται ότι η λήψη των παυσίπονων φαρμάκων φάνηκε να μειώνει ακόμη περισσότερο τον κίνδυνο καρκίνου του δέρματος σε άτομα με προκαρκινικές αλλοιώσεις ή ιστορικό της νόσου.

Τα νέα ευρήματα μαρτυρούν ότι τα ΜΣΑΦ θα μπορούσαν να λαμβάνονται ως προληπτική θεραπεία από ορισμένες ομάδες του πληθυσμού.

Όχι σε όλους εξαιτίας παρενεργειών

Σήμερα ορισμένοι ασθενείς λαμβάνουν σε τακτική βάση ΜΣΑΦ για την αντιμετώπιση χρόνιων καταστάσεων όπως η αρθρίτιδα. Ωστόσο η λήψη των συγκεκριμένων φαρμάκων δεν συστήνεται σε υγιή άτομα εξαιτίας παρενεργειών όπως η γαστρορραγία.

Σχολιάζοντας τα νέα αποτελέσματα η Ντόροθι Μπένετ, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου με ειδίκευση στην κυτταρική βιολογία, σημείωσε ότι προσφέρουν πολύτιμη γνώση. Όπως όμως είπε, οι παρενέργειες των φαρμάκων μάλλον δεν επιτρέπουν την τακτική λήψη των ΜΣΑΦ από όλους. «Με δεδομένο ότι τα περισσότερα ακανθοκυτταρικά καρκινώματα είναι ιάσιμα μέσω επέμβασης, αν διαγνωστούν εγκαίρως, μάλλον θα είναι δύσκολο λαμβάνοντας υπόψη τις παρενέργειες των ΜΣΑΦ να προταθεί η λήψη τους από τον πληθυσμό».

Λιγότερη έκθεση στον ήλιο

Από την πλευρά του ο ομότιμος καθηγητής Φωτοβιολογίας και Δερματολογικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Νιουκάσλ Μπράιαν Ντίφι τόνισε ότι η μείωση του κινδύνου για ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα η οποία επιτυγχάνεται με τα ΜΣΑΦ μπορεί να επιτευχθεί αν ο καθένας μας μειώσει λίγο το διάστημα έκθεσης στον ήλιο. «Καθώς η μακροχρόνια θεραπεία με ΜΣΑΦ εγκυμονεί κινδύνους, μια πιο ασφαλής επιλογή για όσους θέλουν να μειώσουν τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του δέρματος θα ήταν το να εκτίθενται λίγο λιγότερο στον ήλιο».

Διαβάστε περισσότερα »

Σεισμική Μόνωση – Το μυστικό των αρχαίων κτισμάτων

Τα τελευταία χρόνια είναι χρόνια κατακλυσμιαίων καταστροφών. Κύρια πηγή τους… ο Εγκέλαδος.

Χώρες όπως η Αϊτή, είδαν πόλεις τους να ισοπεδώνονται μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Χιλιάδες οι ανθρώπινες απώλειες, ανυπολόγιστο το ύψος των καταστροφών. Μεγάλα πλήγματα δέχθηκαν επίσης η Χιλή, η Ιαπωνία, η Ινδονησία, η Κίνα, και το Μεξικό.

Η δομική τεχνολογία -ως επιστήμη- ανέκαθεν αναζητούσε την απάντηση στο θέμα της τέλειας σεισμικής μόνωσης και ασφάλειας των κτιρίων. Πολλές έρευνες διενεργήθηκαν κι ακόμη περισσότερα χρήματα δαπανήθηκαν, προκειμένου χώρες με βαρύ ιστορικό σεισμικών καταστροφών, να βρουν εκείνη τη φόρμουλα που θα επιτρέψει στους πολίτες, ακόμη και της πλέον σεισμογενούς περιοχής, να κοιμούνται ήσυχα και χωρίς το βασανιστικό φόβο μιας πιθανής επιδρομής του Εγκέλαδου.

Μήπως όμως τα πιο πολύτιμα πράγματα, είναι τελικά και τα πιο απλά; Μήπως η απάντηση στην πολύχρονη και πολυδάπανη αυτή αναζήτηση, βρίσκεται πιο κοντά απ’ όσο νομίζαμε; Παίρνοντας σαν παράδειγμα την κοντινή Ελλάδα, θα δούμε ότι, αν και δεν ανήκει στην κόκκινη ζώνη σεισμογενών περιοχών (π.χ. Ιαπωνία), δεν είναι λίγα τα πλήγματα που δέχθηκε από σεισμούς που χτύπησαν κατά καιρούς διάφορες περιοχές της (π.χ. Πάτρα, Καλαμάτα, Αττική, Ζάκυνθο κλπ.).

Το παράδοξο, όμως, εντοπίζεται στο γεγονός ότι, ενώ στην Ελλάδα από ισχυρούς σεισμούς έχουν πέσει εργοστάσια, έχουν καταρρεύσει πολυώροφα κτίρια, μονοκατοικίες έχουν γίνει ερείπια, ένα από τα αρχαιότερα και σπουδαιότερα κτίσματα του κόσμου, ο Παρθενώνας, εξακολουθεί να παραμένει όρθιος και άθικτος!

Μήπως τελικά, αντί να ψάχνουμε την απάντηση ανάμεσα στα τεχνολογικά επιτεύγματα του 21ου αιώνα, θα πρέπει να μελετήσουμε περισσότερο τη δομική τεχνολογία των αρχαίων ημών προγόνων; Κάποιοι που εδώ και χρόνια έχουν συνειδητοποιήσει τη σημαντικότητα τέτοιων οικοδομημάτων, δεν παραλείπουν στις έρευνές τους, να «κλέβουν» λίγη από τη γνώση αρχαίων πολιτισμών (Ελλήνων, Περσών, Βαβυλωνίων, Αιγυπτίων) και να την υιοθετούν στο σήμερα.
Ο αγέρωχος Παρθενώνας

Ο Παρθενώνας χτίστηκε στα μέσα του 5ου αι. π.Χ. προς τιμή της προστάτιδος της πόλης, θεάς Αθηνάς, και αποτέλεσε το επιστέγασμα της συνεργασίας σημαντικών αρχιτεκτόνων και γλυπτών εκείνης της εποχής.

Στην προσπάθειά μας να μελετήσουμε το μυστικό της δομικής τεχνολογίας του, συνομιλήσαμε με την Πολιτικό Μηχανικό, Νίκη Τιμοθέου, η οποία και μας πληροφόρησε ότι μελέτες της όλης αρχιτεκτονικής και δομικής του φόρμας, κατέδειξαν πως οι αρχαίοι είχαν από τότε ανακαλύψει, αυτό που σήμερα ονομάζουμε σεισμική μόνωση.

Ο ναός αυτός, σύμφωνα με την κ. Τιμοθέου, κοντράρει επιτυχώς τη θεωρία της σύγχρονης πολιτικής μηχανικής, διότι χωρίς να έχει καν θεμέλια, είναι τριπλά μονωμένος σεισμικά! Αυτή η τριπλή μόνωση, όπως μας εξήγησε, εντοπίζεται σε διαφορετικά σημεία του οικοδομήματος.

Το πρώτο σημείο βρίσκεται στις στρώσεις τεράστιων οριζόντιων και εξαιρετικά λείων μαρμάρων πάνω στις οποίες πατάει ο Παρθενώνας.

Το δεύτερο παρατηρείται στους μεταλλικούς ελαστικούς συνδέσμους οι οποίοι συνδέουν τις πλάκες κάθε στρώματος, και που στο κέντρο τους εντοπίζονται μικροί σιδηροπάσσαλοι γύρω από τους οποίους έχει χυθεί μολύβι (το μολύβι έχει την ιδιότητα να προστατεύει το σίδηρο από τη σκουριά και να εξασθενεί με την ελαστικότητά του, το όποιο κύμα, αφού μέρος της κινητικής του αυτής ενέργειας μετατρέπεται σε θερμική).

Και το τρίτο εντοπίζεται στις κολώνες του κτίσματος, οι οποίες δεν τοποθετήθηκαν μονοκόμματες, αφού οι αρχαίοι Έλληνας ήξεραν πως για να αντέξουν στους κραδασμούς της γης, θα έπρεπε να τοποθετηθούν σε φέτες μαρμάρου, τέλεια εφαρμοσμένες η μία πάνω στην άλλη.

Το αποτέλεσμα αυτής της τριπλής μονωτικής φόρμουλας, όπως σημείωσε η κ. Τιμοθέου, ήταν τα επιφανειακά σεισμικά κύματα να κινούν το ένα στρώμα των μαρμάρινων πλακών, επάνω στο άλλο, την ίδια ώρα που οι σύνδεσμοι εκτόνωναν την κινητική ενέργεια που ανέπτυσσε ο Εγκέλαδος. Οι κολώνες -τέλος- με τον τρόπο που ήταν τοποθετημένες, επέτρεπαν στο όλο οικοδόμημα να ταλαντώνεται, αλλά να μην καταρρέει!
Η σύγχρονη σεισμική μόνωση

Μέσα λοιπόν απ’ αυτά τα μάρμαρα, οι παππούδες μας, φωνάζουν πως αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι βαθιά θεμέλια, πολύ μπετόν και σίδερα, αλλά το αντίθετο! Όταν ένα ιστιοφόρο βρεθεί σε κόντρα άνεμο, δεν μπαίνει σε διαδικασία σύγκρουσης, τουναντίον, κατεβάζει πανιά κι αφήνει τη δύναμη του ανέμου να εκτονωθεί.

Ακριβώς το ίδιο γίνεται και με το σεισμό. Οι τεράστιες ποσότητες άκαμπτων και ανελαστικών υλικών, όπως το μπετόν και τα βαθιά θεμέλια, δημιουργούν μια ασπίδα προστασίας, η οποία όμως έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την ανίκητη δύναμη της φύσης, με αποτέλεσμα τα ανθρώπινα δημιουργήματα να καταρρέουν. Ωστόσο, αν επιτρέπαμε στον Εγκέλαδο να μας «ταρακουνήσει» με ασφάλεια, μέσα από ένα δομικό μηχανισμό βασισμένο στη θεωρία του Παρθενώνα, τότε θα ήταν σχεδόν αδύνατο να μας ισοπεδώσει.

Συγκεκριμένα, η τεράστια ενέργεια που απελευθερώνει ένας σεισμός, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να αποσβέννυται, προκειμένου να μην προκαλεί -εξαιτίας της αδράνειας του κτιρίου- κατάρρευση.

Για να γίνει αυτό, θα πρέπει με κάποιο τρόπο, μέρος της ενέργειας αυτής, να μετατραπεί -μέσω τριβής- σε θερμική. Για να έχουμε τριβή θα πρέπει να έχουμε και δύο σώματα, στην προκειμένη περίπτωση δύο πλάκες από μπετόν, η μία πάνω στην άλλη, και ενδιάμεσά τους τα γνωστά ελαστικά εφέδρανα. Αυτού του είδους η σεισμική μόνωση, παρόλο ότι χρησιμοποιείται κατά κόρον στην κατασκευή γεφυρών, στα κτίρια δεν συνηθίζεται.

Το μυστικό λοιπόν του Παρθενώνα θα μπορούσε με πολύ απλά λόγια να ειπωθεί και μέσα από τη γνωστή ρήση: «μη δίνεις γροθιά στο μαχαίρι»! Αν -λοιπόν- πάψουμε κι εμείς την τακτική της χρησιμοποίησης μεγάλων ποσοτήτων άκαμπτων υλικών προκαλώντας τον Εγκέλαδο, και ενστερνιστούμε τη θεωρία της ήπιας αντίστασης, σίγουρα εικόνες καταστροφής όπως αυτές που είδαμε πρόσφατα, θα γίνονται ολοένα και σπανιότερες.

Διαβάστε περισσότερα »

Πώς ο διάβολος μπαίνει στην ζωή μας

Κάποτε ο διάβολος κάλεσε μια παγκόσμια συνέλευση δαιμόνων. Στην εναρκτήρια ομιλία του, ανάμεσα στα άλλα, είπε:

«Δεν μπορούμε να εμποδίσουμε τους Χριστιανούς να πηγαίνουν στην εκκλησία.

Δεν μπορούμε να τους εμποδίσουμε να διαβάζουν την Αγία Γραφή και να γνωρίζουν την αλήθεια.

Δεν μπορούμε ούτε ακόμα και να τους εμποδίσουμε να έχουν μια ζωντανή στενή σχέση με τον Σωτήρα τους.

Άπαξ και αποκτήσουν αυτήν τη σύνδεση με τον Ιησού, εμείς χάνουμε κάθε δύναμη πάνω τους.

Έτσι, το μόνο που μας μένει είναι να τους κλέψουμε το χρόνο τους. Ας πηγαίνουν στην εκκλησία, δεν πειράζει, ας έχουν εκεί τις συνεστιάσεις τους κι όλα τα υπόλοιπα.

Ας έχουν έργο και δράση. Μόνο να μην έχουν χρόνο να αναπτύξουν αυτή τη ζωντανή σχέση με τον Ιησού.

Να τι θέλω από σας. Αποσπάστε τους την προσοχή από τον Σωτήρα τους και εμποδίστε τους από το να έχουν θερμή και στενή σχέση μαζί Του όλη μέρα. Ας τους παρασύρουμε σε μια χαλαρή σχέση με τον Ιησού, τυπική σχέση, χωρίς γνήσια πίστη και αγάπη γι’ Αυτόν.

Πώς θα το κάνουμε αυτό; ρώτησαν τότε οι δαίμονες.

Βάλτε τους να ασχολούνται με τα δευτερεύοντα θέματα και βρείτε τρόπους αμέτρητους να κρατάτε απασχολημένο το μυαλό τους, απάντησε.

Βάλτε μέσα τους τον πειρασμό να ξοδεύουν, να ξοδεύουν, να ξοδεύουν και να δανείζονται χρεώνοντας τις κάρτες τους.

Πείστε τις γυναίκες τους να πάνε να δουλεύουν πολλές ώρες εκτός σπιτιού και τους άνδρες να δουλεύουν 6-7 μέρες την εβδομάδα, 10-12 ώρες την ημέρα, έτσι ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες του τρόπου ζωής τους.

Εμποδίστε τους να ξοδεύουν χρόνο με τα παιδιά τους. Έτσι, καθώς θα διασπάται η οικογένειά τους, σύντομα το σπίτι δεν θα αποτελεί πια για αυτούς καταφύγιο από την πίεση της δουλειάς τους.

Κρατάτε πάντα το μυαλό τόσο γεμάτο με ερεθίσματα ώστε να είναι αδύνατο να ακούσουν τη σιγανή και απαλή φωνή του Θεού.

1. Βάλτε τους να παίζουν το ραδιόφωνο και το κασετόφωνο όποτε οδηγούν.

2. Φροντίστε να έχουν συνεχώς ανοιχτά στο σπίτι τους τα CD, το βίντεο, την τηλεόραση και τους υπολογιστές.

3. Βάλτε σε κάθε κατάστημα κι εστιατόριο που μπαίνουν μουσική που να παίζει ασταμάτητα. Αυτό θα συννεφιάζει το μυαλό τους και θα αδυνατίζει την κοινωνία τους με τον Χριστό μέσω της προσευχής.

4. Γεμίστε τα τραπέζια τους με περιοδικά και εφημερίδες. Κάντε τους υπερκαταναλωτικά όντα, να αγοράζουν, να ξοδεύουν χωρίς να έχουν τίποτα από αυτά πραγματική ανάγκη. Να ασχολούνται, να
ταλαιπωρούνται και να απομακρύνονται από τον Ιησού Χριστό.

5. Σφυροκοπάτε τα μυαλά τους ακατάπαυστα με ειδήσεις όλο το 24ωρο.

6. Γεμίστε τους δρόμους με διαφημιστικές αφίσες, ώστε να μην τους αφήνετε στιγμή σε ησυχία όσο οδηγούν ή περπατούν.

7. Πλημμυρίστε τα γραμματοκιβώτιά τους με άχρηστα διαφημιστικά, καταλόγους ρούχων, τυχερών παιχνιδιών και κάθε τι που προάγει ψεύτικες ελπίδες ευημερίας.

8. Βάλτε κοκαλιάρικα μοντέλα στα εξώφυλλα των περιοδικών και στην τηλεόραση ώστε οι άνδρες να θεωρούν αυτά ως πρότυπα ομορφιάς και να μην ικανοποιούνται με την εμφάνιση της γυναίκας τους.

9. Δώστε κούραση στις συζύγους ώστε τα βράδια να μην είναι σε θέση να χαρούν σαν ζευγάρια με τους άνδρες τους. Δώστε τους πονοκεφάλους ώστε οι άνδρες να έχουν παράπονα, πικρίες και να
αρχίσουν να ψάχνουν αλλού για ευχαρίστηση. Αυτό θα διαλύσει γρήγορα τις οικογένειες.

10. Διαφημίστε τον Αϊ Βασίλη ώστε να κλέψετε την προσοχή των παιδιών από το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων.

11. Το Πάσχα διαδώστε τα κουνελάκια και τα κόκκινα αυγά στη θέση του μηνύματος της Ανάστασης και της νίκης της αμαρτίας.

12. Ακόμα και στη διασκέδασή τους φέρτε τους στα άκρα. Όταν γυρίζουν από διακοπές να είναι πτώμα στην κούραση και να έχουν μετανιώσει για τις επιλογές τους.

13. Μην τους αφήνετε να βγαίνουν στη φύση και να παρατηρούν ό,τι ο Θεός έφτιαξε.

14. Αντί για αυτό, στέλνετέ τους σε λούνα Παρκ, γήπεδα, κινηματογράφους, παιδότοπους και κονσέρτα.

15. Κρατάτε τους πάντα υπεραπασχολημένους. Να μη σκέφτονται, να μην αναζητούν, να μη προβληματίζονται.

16. Και όταν συναντώνται για πνευματική συντροφιά με άλλους πιστούς, κάντε ώστε να φεύγουν από κει με διαταραγμένη συνείδηση.

17. Δώστε τους να ασχολούνται με τόσους πολλούς «καλούς» στόχους, που να μην έχουν χρόνο ούτε ανάγκη να ζητήσουν τη δύναμη του Ιησού στη ζωή τους.

18. Σύντομα θα δουλεύουν ασταμάτητα για αυτόν το καλό σκοπό, που όμως ο Θεός δεν τους ανέθεσε, θυσιάζοντας την υγεία τους και την οικογένειά τους σ’ αυτόν με μεγάλη πιθανότητα να τα χάσουν και τα δύο.

Θα δουλέψει σίγουρα το σχέδιο αυτό».

Οι δαίμονες έτρεξαν γρήγορα να βάλουν σε εφαρμογή όλα αυτά, ώστε οι Χριστιανοί να μην έχουν χρόνο για τον Σωτήρα τους.

Διαβάστε περισσότερα »

Τι είναι και πως δημιουργούνται οι "Μαύρες Τρύπες" (Βίντεο)

Μία «μαύρη τρύπα» είναι το σημείο εκείνο του διαστήματος, όπου κάποτε υπήρχε ο πυρήνας ενός γιγάντιου άστρου, ένας πυρήνας που περιείχε περισσότερα υλικά από δυόμισι ηλιακές μάζες και ο οποίος στην τελική φάση της εξέλιξης του άστρου έχασε την πάλη του ενάντια στη βαρύτητα, με αποτέλεσμα τα υλικά του να καταρρεύσουν και να συμπιεστούν περισσότερο ακόμα και από τα υλικά ενός αστέρα νετρονίων.

Το βαρυτικό πεδίο είναι τόσο δυνατό, ώστε η ταχύτητα διαφυγής κοντά του ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ότι τίποτα, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει από τη βαρύτητα της μαύρης τρύπας, εξ ου και η λέξη «μαύρη».

Ο όρος μαύρη τρύπα (black hole) δεν αναφέρεται σε τρύπα με τη συνήθη έννοια (οπή), αλλά σε μια περιοχή του χώρου, από την οποία τίποτα δεν μπορεί να επιστρέψει.


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Αστρα κοντά στον Ήλιο μπορεί να στείλουν στη Γη βροχή από κομήτες!

Άστρα που κινούνται στη γαλαξιακή γειτονιά μας θα μπορούσαν να περάσουν σε μικρή απόσταση από τον Ήλιο και να διαταράξουν το σύννεφο κομητών που περιβάλλει το Ηλιακό Σύστημα, δείχνει προσομοίωση της κίνησης των άστρων στον ουρανό. Ως αποτέλεσμα, η Γη θα μπορούσε να δεχθεί βομβαρδισμό από αδέσποτους κομήτες.

Σήμερα, το πλησιέστερο άστρο είναι ο Εγγύτατος του Κενταύρου (Proxima Centauri), ένας κόκκινος νάνος σε απόσταση 4,24 ετών φωτός. Δεν θα είναι όμως για πάντα ο πλησιέστερος γείτονας του Ήλιου, αφού όλα τα άστρα του Γαλαξία βρίσκονται σε συνεχή κίνηση.

O Κόριν Μπάιλερ-Τζόουνς, ερευνητής του Ινστιτούτου Αστρονομίας Μαξ Πλανκ στη Χαϊδελβέργη, προσομοίωσε τις κινήσεις 50.000 άστρων, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα της ευρωπαϊκής αποστολής Hipparcos, το οποίο χαρτογράφησε ολόκληρο τον ουρανό τη δεκαετία του 1990.

Η προσομοίωση αποκάλυψε 14 άστρα, που θα πλησιάσουν, τα επόμενα εκατομμύρια χρόνια, τον Ήλιο σε απόσταση ενός parsec, ή 3,16 έτη φωτός. Ένα από αυτά, το Hip 8565, υπολογίζεται ότι έχει πιθανότητα 90% να περάσει σε απόσταση 0,13 έως 0,65 ετών φωτός σε 250.000-500.000 χρόνια από σήμερα. Ένα δεύτερο άστρο, το GL 710, έχει πιθανότητα να βρεθεί σε απόσταση 0,32 έως 1,44 έτη φωτός τα επόμενα 1,3 εκατομμύρια χρόνια.

Όπως εξηγεί ο ερευνητής στο περιοδικό New Scientist, τα δύο αυτά άστρα θα βρεθούν αρκετά κοντά για να διαταράξουν το Νέφος του Όορτ, ένα σφαιρικό σύννεφο με δισεκατομμύρια κομήτες, το οποίο περιβάλλει το Ηλιακό Σύστημα σε απόσταση 0,0065 έως 1,63 έτη φωτός από τον Ήλιο.

Η βαρυτική έλξη των διερχόμενων άστρων θα επηρεάσει την κίνηση των κομητών με αποτέλεσμα να εκτραπούν ορισμένοι από αυτούς προς το εσώτερο Ηλιακό Σύστημα και τη Γη.

Ο Μπάιλερ-Τζόουνς θα συνεχίσει τώρα τις προσομοιώσεις για να υπολογίσει την πιθανότητα πρόσκρουσης κομητών στον πλανήτη.

Πιο ακριβείς προβλέψεις θα μπορούσαν να δώσουν τα δεδομένα της ευρωπαϊκής αποστολής Gaia, η οποία χαρτογραφεί τα άστρα του Γαλαξία με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια από ό,τι το Hipparcos.

Διαβάστε περισσότερα »

Το αεροδρόμιο «φάντασμα» της Λευκωσίας

Αύγουστος 1974, ο ΟΗΕ καθιερώνει μια «ρυθμιστική» διχοτόμηση του νησιού ανάμεσα στην ελληνοκυπριακή και την τουρκοκυπριακή πλευρά, στο ενδιάμεσο αυτής της αποστρατικοποιημένη ζώνη, ως αποτέλεσμα των δραματικών γεγονότων εκείνης της εποχής, σπίτια, περιουσίες και όνειρα έμειναν σε μια μεταιχμιακή κατάσταση.

Δεν μπορούσαν να μετακινηθούν, δεν γινόταν να ακολουθήσουν τον ξεριζωμό των ανθρώπων. Έμειναν σκέτα κουφάρια εδώ και δεκαετίες θα θυμίζουν τη μεγάλη -και πάντα ανοιχτή- πληγή της Κύπρου.

Κάπου εκεί, στην ουδέτερη ζώνη, στο πουθενά, στέκει σαν φάντασμα άλλων καιρών και τοΔιεθνές Αεροδρόμιο της Λευκωσίας.

Πλέον, έπειτα από 40 χρόνια φέρει έκτυπα τα σημάδια της εγκατάλειψης. Ο χρόνος το… δέρνει καθημερινά και άλλο στη θέση του δεν φτιάχτηκε.

Με την εισβολή των Τούρκων μετατράπηκε σε πεδίο μάχης – άλλωστε οι ζημιές σε κτιριακές δομές και αεροπλάνα (σκέτα κουφάρια πλέον), δείχνουν με τον τρόπο τους τι ακριβώς συνέβη και ποια λαίλαπα κατέκαψε τον τόπο.

Το περιοδικό Slate κατάφερε να αποκτήσει φωτογραφίες από τα ενδότερα του αεροδρομίου, έτσι όπως είναι τώρα.

Πρόκειται για φωτογραφίες που κουβαλούν μια ιδιαίτερη «θερμοκρασία», καθώς είναι σίγουρο πως θα φέρουν ξανά στο μυαλό των ανθρώπων που υπέστησαν τη βάναυση εισβολή, μνήμες που έτσι και αλλιώς δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταχωνιάσουν. Φαντάσματα είναι τα κτίρια, το ίδιο και η ιστορικά γεννήματα της περιοχής.






Διαβάστε περισσότερα »

Είσαι από 35 χρονών και πάνω; Διάβασε αυτο το κείμενο!

Πολλοί θεωρούν ότι τα 35 είναι η καλύτερη ηλικία.

Έχεις περάσει τις Συμπληγάδες των 20 και των 20 κάτι βλέποντας όλες τις βεβαιότητες της ζωής σου να καταρρέουν: από εκεί που ήσουν απόλυτος σε όλα, συνειδητοποιείς ότι δεν ξέρεις απολύτως τίποτα. Και ξαφνικά, είσαι 35 χρονών.

Αν είσαι γυναίκα, έχεις ξεπεράσει τη φρίκη των τριάντα με τους κοινωνικούς ψυχαναγκασμούς που σε φαντάζονται παντρεμένη με δύο παιδιά. Κι αν είσαι άντρας, έχεις ακόμη πέντε χρόνια μέχρι την θρυλική κρίση των 40. Στα μισά της πιο ζουμερής δεκαετίας της ζωής σου λοιπόν, θα έπρεπε υπό κανονικές συνθήκες να αισθάνεσαι ότι είσαι μέσα στα πράγματα. Δυστυχώς όμως, συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι εκτός τόπου και χρόνου.

Οι γεννημένοι στα τέλη της δεκαετίας του ’70, δεν είχαμε δύσκολα παιδικά χρόνια. Είχαμε δύσκολα στυλιστικά χρόνια. Μπλούζες με βάτες για τα κορίτσια, παντελόνια-σωλήνες για τα αγόρια, φράντζες-κοκοράκι για τις μικρές κυρίες, χαιτούλα-λασπωτήρας ή κούρεμα καπελάκι για τους μικρούς κυρίους.

Στα πρώτα σχολικά σκιρτήματα η αγορίστικη ερώτηση «θέλεις να τα φτιάξουμε;» απαντιόταν με κοριτσίστικα χαχανητά, βόλτες χεράκι-χεράκι και ραντεβού στο φαστφουντάδικο της γειτονιάς.

Η παιδική και εφηβική μας ηλικία κύλησε ομαλά, όπως οι τέσσερις εποχές. Παίζαμε όσο τραβούσε η ψυχή μας στις πλατείες, με τις μανάδες να κεντάνε και να τρώνε πασατέμπο παραταγμένες σε παγκάκια και πεζούλια και να μας ψάχνουν μόνο όταν είχε νυχτώσει για να γυρίσουμε στο σπίτι. Όχι από φόβο μήπως μας είχε απαγάγει κάποιος.

Κάναμε ποδήλατο, πέφταμε και σπάγαμε τα μούτρα μας, γεμίζαμε μελανιές και γρατζουνιές και αντί κάποιος από τους μεγάλους να πανικοβληθεί και να μας τρέχει στα επείγοντα, μας έβαζε ιώδιο από εκείνο που δεν έτσουζε και μας έλεγε σχεδόν αδιάφορα «μην κάνεις έτσι, θα σου περάσει».

Υπήρχε μόνο μία μάρκα αντηλιακού και το καλοκαίρι όλες οι παραλίες μύριζαν καρύδα. Ο ερχομός της άνοιξης προμηνυόταν με τη φράση «βγήκαν οι φράουλες» και «το περίπτερο έβαλε παγωτά!». Δεν ήμασταν Ευρωπαίοι που τρώνε frozen yogurt όλο το χρόνο. Το γραφείο του μπαμπά δεν είχε υπολογιστή, αλλά εκείνη την περίεργη καφέ σκούρα δερμάτινη θήκη που μέσα φύλαγε τα χαρτιά του.

Για τις εργασίες του σχολείου, αλλά ως επί το πλείστον και του πανεπιστημίου, ψάχναμε στοιχεία σε εγκυκλοπαίδειες και σε δανειστικές βιβλιοθήκες και όχι στο Google. Βγαίναμε με ένα πεντοχίλιαρο στο Σαββατόβραδο και φέρναμε και ρέστα. Όταν αρρωσταίναμε η γρίπη ήταν δικιά μας και όχι των χοίρων.

Και για να μην κολλήσουμε τα κοντινά μας πρόσωπα, απλά δεν τα φιλούσαμε. Δεν ήμασταν αναγκασμένοι να φορέσουμε μάσκα. Η πολιτική δεν μας ενδιέφερε.

Συνήθως ψηφίζαμε ό,τι και οι γονείς μας, πάνω κάτω όπως και ο γιος ενός πατέρα Ολυμπιακού, σίγουρα γάβρος θα γινόταν. Βλέπαμε τα δύο κόμματα να ανεβοκατεβαίνουν στη διακυβέρνηση της χώρας και μας θύμιζε τη μάχη Μέγκα-ΑΝΤ1 για την πρωτιά της τηλεθέασης. Και κάπως έτσι, τα χρόνια πέρασαν και γίναμε ετών 35.

Κάτι όμως δεν κολλάει σε όλα αυτά, λες κι έχει χαθεί ένα βασικό στάδιο της εξέλιξης, λες κι έχει εξαφανιστεί ένα σημαντικό κομμάτι του παζλ. Πώς ενώ όταν ήμασταν μικροί τρώγαμε πολύχρωμα καραμελάκια που αφρίζανε μες στο στόμα μας μεγαλώνοντας γίναμε μικροβιοφοβικοί;

Πώς από το «Θέλεις να τα φτιάξουμε;» περάσαμε στο «δεν είμαι έτοιμος για σχέση»; Πώς αφού οι γονείς μας που είχαν στερηθεί πολλά μας έδωσαν τα πάντα κι εμείς αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να αποκτήσουμε ούτε τα βασικά και πάλι τους ζητάμε χαρτζηλίκι και όχι πλέον σε δραχμές αλλά σε ευρώ;

Η γενιά που θυμάται ως παιδικό τραύμα τον μεγάλο σεισμό του ’81 και έχει και μνήμες των γονιών να αρπάζουν τα εβαπορέ από τα ράφια των σούπερ μάρκετ στον απόηχο του Τσερνομπιλ μοιάζει κατά τα άλλα να μεγάλωσε σε μια γυάλα με πολλά παιχνίδια και λίγες σκοτούρες.

Έζησε το ξέφρενο πάρτυ των 90s, επέλεξε επαγγέλματα με βάση τα ταλέντα της και όχι το άγχος επιβίωσής της και δε βιάστηκε ποτέ να μεγαλώσει, αφού ετσι κι αλλιώς, στην Ελλάδα από τα 20 ως τα 30 θεωρείσαι αδαής μπέμπης και από τα 30 ως τα 40 ανερχόμενος.

Όποιος δεν κατάφερνε να μπει στο πανεπιστήμιο σπούδαζε στο Λονδίνο ή κατέφευγε σε κάποιο από τα πολυδιαφημισμένα ΙΕΚ ενδίδοντας στην αόριστη γοητεία του Business Administration. Η οικονομική κρίση συνάντησε λοιπόν αυτή τη γενιά όταν βρισκόταν-ή νόμιζε ότι βρισκόταν-στην καλύτερη φάση της, όταν είχε αρχίσει να βγάζει χρήματα, να νοικιάζει ένα δυάρι για 500 ευρώ, να ξενυχτάει ακόμη και τις καθημερινές.

Ήταν το πιο ηχηρό χαστούκι που μπορούσε να ακούσει κάποιος που μεγάλωσε με play mobil και Μίκυ Μάους, γιατί πολύ απλά, κάποιος ήρθε να τα πάρει όλα κάνοντάς σε να νιώθεις στην καλύτερη περίπτωση ως μαθητευόμενος και στη χειρότερη, ως αποτυχημένος.

Αναζητώντας τα συμπτώματα της τρέλας που προκαλεί η θεότρελη εποχή μας, ζητήσαμε από τον ψυχίατρο Πέτρο Στεργιούδη να μας τα κωδικοποιήσει σε μορφή ΤΟΠ 10.

1. Αδυναμία δέσμευσης και αδυναμία αποδέσμευσης: όταν φοβάσαι και να αφοσιωθείς σε έναν άνθρωπο, αλλά και να τον αφήσεις να φύγει. Στη γενιά των 35άρηδων αποδίδεται και η μνημειώδης πλέον φράση, «ήμασταν πολλά χρόνια ζευγάρι. Ή θα παντρευόμασταν, ή θα χωρίζαμε». Αναποφάσιστοι όχι μόνο στην πολιτική, αλλά και στον έρωτα.

2. Αϋπνίες: οι στατιστικές δείχνουν ότι οι 7 στους 10 35άρηδες έχουν χάσει τον ύπνο τους. Είτε θα κοιμηθούν μετά τις 3 το πρωί, είτε θα στριφογυρίζουν όλο το βράδυ λόγω εργασιακού στρες.

3. Στυτικές δυσλειτουργίες: η πρόωρη εκσπερμάτιση και η αδυναμία ενός άνδρα να εκσπερματίσει είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, κάνοντας τις ήδη δύσκολες ερωτικές σχέσεις, ακόμη πιο περίπλοκες.

4. Σeξομανία: η αδυναμία δέσμευσης οδηγεί όλο και περισσότερους άνδρες-αλλά και γυναίκες που αναγκάζονται να μιμηθούν ανδρικές συμπεριφορές-στο να αναλώνονται σε πολλαπλούς ερωτικούς συντρόφους.

5. Καταχρήσεις: στην εποχή της κρίσης, μπορεί κάποιος να μην έχει να φάει, αλλά σίγουρα θα βρει λεφτά να πιει. Το μαρτυρούν τα μικρά μπαράκια που ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, αλλά και οι μπάρμεν που ακούνε πολλές πικραμένες ιστορίες.

6. Μικροβιοφοβία: η παραξενιά του υποχόνδριου μετατρέπεται σε νεύρωση όταν κάποιος αποφεύγει χωρίς λόγο τις χειραψίες, δεν πάει πουθενά χωρίς τα αντισηπτικά μαντηλάκια του και φοβάται υπερβολικά να ανταλλάξει σωματικά υγρά με τον σύντροφό του, ακόμη κι αν η σχέση δεν είναι εφήμερη.

7. Κατάθλιψη: ο ειδικός επισημαίνει ότι εξίσου σοβαρή με την ίδια την κατάθλιψη, είναι η κατάχρηση του συγκεκριμένου όρου. Σε μία μαύρη εποχή, η φράση «έχω κατάθλιψη» τείνει να γίνει πιο συχνή από το «καλημέρα» κι αυτό κρύβει κινδύνους όπως το να καταφύγει κάποιος στην αδικαιολόγητη χρήση αντικαταθλιπτικών, έχοντας παρασυρθεί από έναν τσαρλατάνο γιατρό.

8. Αποκοπή από την οικογένεια: το να απέχεις από ένα κυριακάτικο τραπέζι, ακόμη κι αν συνήθως μία γιορτή μετατρέπεται σε καβγά, μπορεί να σου κοστίσει στην ψυχική ισορροπία. Η σκέψη ότι υπάρχουν άνθρωποι που εκ γενετής σε νοιάζονται είναι πολύ πιο σημαντική απ” ό,τι κάποιος μπορεί να νομίζει.

9. Αίσθημα του ανικανοποίητου: όταν δεν βρίσκεις χαρά σε τίποτα, ενώ πάντα θα υπάρχει ένας λόγος για να παραπονιέσαι ότι «όλα μου πάνε στραβά».

10. Ο φόβος της ευτυχίας: συνδέεται με ενοχικά συναισθήματα, τα οποία συναντιούνται σε γερές δόσεις στη συγκεκριμένη γενιά, κυρίως επειδή οι γονείς τους μεγάλωσαν με την φράση-κλειδί: «εγώ που τα στερήθηκα όλα για να μη σου λείψει τίποτα και να τώρα το ευχαριστώ».

Διαβάστε περισσότερα »

Οι μύθοι για τη Νέα Διεθνή Τάξη

Περίληψη: Το άρθρο αυτό εξετάζει μερικούς από τους μύθους σχετικά με τη σημερινή Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, και δείχνει ότι, στην πραγματικότητα, οι διαφορές μεταξύ των μελών της Υπερεθνικής Ελίτ που τη διαχειρίζεται είναι μόνο διαφορές τακτικής, και ποτέ στρατηγικής.

Δηλαδή, ποτέ δεν αφορούν στους ίδιους τους στρατηγικούς στόχους αυτών των ελίτ για την αναπαραγωγή και επέκταση της υπερεθνικής πολιτικής και οικονομικής τους δύναμης. Κατά συνέπεια, οι διαφορές αυτές είναι μη-ανταγωνιστικές και έχουν ελάχιστη σχέση με τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, οι οποίες αναφέρονται στη μαρξιστική βιβλιογραφία.

Αυτή είναι μια βασική ποιοτική διαφορά μεταξύ της προ-παγκοσμιοποιητικής Διεθνούς Τάξης που βασιζόταν στα έθνη–κράτη, και της Νέας Διεθνούς Τάξης που αναδύθηκε την εποχή της παγκοσμιοποίησης.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της σημερινής εποχής της παγκοσμιοποίησης είναι η πολλαπλή σύγχυση σχετικά με την έννοια και τη σημασία της Νέας Διεθνούς Τάξης (ΝΔΤ) και του ρόλου που διαδραματίζουν σήμερα τα κύρια κέντρα εξουσίας μέσα σε αυτή. Στο πλαίσιο αυτής της σύγχυσης, η οποία συχνά είναι σκόπιμη, ακούγονται διάφοροι μύθοι σχετικά με τη Διεθνή αυτή Τάξη που θα εξετάσουμε εν συντομία. Έτσι, για κάποιους, αυτό που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι μια σύγκρουση μεταξύ των «καλών» (δηλαδή της Ευρώπης) και των «κακών» (ΗΠΑ).

Για άλλους, η σύγκρουση είναι ανάμεσα σε δύο κύρια κέντρα εξουσίας, ένα πολιτικό-στρατιωτικό (ΗΠΑ) και ένα οικονομικό (Γερμανία). Τέλος, ακόμη για άλλους, αυτό που αντιμετωπίζουμε είναι οι «πολλαπλοί καπιταλισμοί», οι οποίοι γίνονται ολοένα και πιο ασυντόνιστοι στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, εγείροντας το ζήτημα, έστω και εμμέσως, της ανάγκης για μια παγκόσμια διακυβέρνηση. Είναι σαφές, επομένως, ότι οι παραπάνω συγχύσεις και οι αντίστοιχοι μύθοι διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας και στην απόφαση μας για το τι πρέπει να κάνουμε απέναντι της.

Η συνήθης αντίληψη της ΝΔΤ βασίζεται σε κάποια θεωρία συνωμοσίας, σύμφωνα με την οποίατον κόσμο κυβερνούν μυστικές παντοδύναμες ελίτ, που συνήθως ορίζονται με ιδεολογικούς, αν όχι θρησκευτικούς ή εθνοτικούς όρους, ή, μερικές φορές με γεωπολιτικούς ή ψευδο-οικονομικούς όρους. Ωστόσο, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η ΝΔΤ δεν ερμηνεύεται με βάση τις συστημικές δομές και τις ιστορικές αλλαγές σε αυτές, αλλά, πάντα, με βάση τις συνωμοσίες κάποιων ελίτ.

Εντούτοις, μπορεί κανείς να δει την παρούσα ΝΔΤ ως το αποτέλεσμα ιστορικών οικονομικών αλλαγών τα τελευταία περίπου διακόσια χρόνια, από τότε που επικράτησε το σύστημα της καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς, και των αντίστοιχων μακροπρόθεσμων αλλαγών στις πολιτικές δομές. Αυτές οι αλλαγές ήταν πάντα το αποτέλεσμα της έκβασης της Κοινωνικής Πάλης, σε σχέση φυσικά με την εγγενή δυναμική του συστήματος που καθόριζε το ιστορικό «περιβάλλον» μέσα στο οποίο υλοποιούταν η Πάλη αυτή, και όχι κάποιων οικονομικών «νόμων» ή «νόμων της Φύσης» και αντίστοιχων ιστορικών τάσεων.

Σε γενικές γραμμές, μπορούμε να διακρίνουμε μεταξύ της φιλελεύθερης φάσης του συστήματος αυτού κατά τον 19ο αιώνα, την οποία ακολούθησε η κρατικιστική φάση κατά τον προηγούμενο αιώνα που γενικεύτηκε μεταπολεμικά στη Δύση με τη μορφή της σοσιαλδημοκρατίας, μετά από μια ιστορικά αποτυχημένη απόπειρα για παγκοσμιοποίηση στις αρχές του 20ού αιώνα.

Την κρατικιστική φάση διαδέχθηκε η σημερινή νεοφιλελεύθερη φάση που είναι άρρηκτα δεμένη με την μαζική επέκταση των Υπερεθνικών Επιχειρήσεων (Πολυεθνικών), κυρίως από τη δεκαετία του 1980, και τη συνακόλουθη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Επιπλέον, δεδομένου ότι αυτή η κρίσιμη κοινωνικο-οικονομική εξέλιξη συνέπεσε (όχι βέβαια τυχαία, αλλά δεν είναι του παρόντος να εξετάσουμε τις σχετικές διασυνδέσεις) με μια άλλη κοσμοϊστορική εξέλιξη, την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του σοβιετικού μπλοκ, η ΝΔΤ θα μπορούσε κάλλιστα να οριστεί με βάση αυτές τις δύο συστημικές εξελίξεις, αντί στη βάση συνωμοσιών.

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν υπάρχουν συνωμοσίες στην Ιστορία. Οι ελίτ πάντα συνωμοτούν, αλλά είναι μόνο όταν έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες που τέτοιες συνωμοσίες μπορούν να οδηγήσουν σε ιστορικές αλλαγές, ως το αποτέλεσμα, πάντα, της Κοινωνικής Πάλης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) αποτελείται από ένα δίκτυο διασυνδεδεμένων διεθνικών ελίτ, οι οποίες εδράζονται (όχι απλά με τη νομική έννοια) κυρίως στις χώρες της G7, και ελέγχουν κάθε σημαντικό τομέα της κοινωνικής ζωής (οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό και ούτω καθεξής).

Με αυτή την έννοια, η Υ/Ε παίζει το ρόλο που έπαιζε η εθνική κυβέρνηση στην εποχή προ της παγκοσμιοποίησης, όταν οι εθνικές κυβερνήσεις είχαν τη λειτουργια να εκφράζουν το γενικό συμφέρον των εθνικών ελίτ, στο οποίο έπρεπε να υποτάσσονται τα ειδικά τους συμφέροντα.

Παρόμοια, στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης, η Υ/Ε έχει τη λειτουργία να εκφράζει το γενικό συμφέρον των ελίτ που ελέγχουν όλες τις μορφές της υπερεθνικής εξουσίας (οικονομική, πολιτική, ιδεολογική, πολιτιστική κ.λπ.) στο οποίο τα ειδικά υπερεθνικά συμφέροντα πρέπει να υποτάσσονται, για χάρη του γενικού συμφέροντος της Νέας Διεθνούς Τάξης, δηλαδή της διατήρησης και αναπαραγωγής της. Θα μπορούσε επομένως να υποστηριχθεί ότι η Υ/Ε είναι απλώς ένα νέο είδος άτυπης (προς το παρόν) παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Η Υ/Ε είναι μια ελίτ, διότι τα μέλη της κατέχουν δεσπόζουσα θέση μέσα στην κοινωνία, ως αποτέλεσμα της οικονομικής, πολιτικής ή ευρύτερα κοινωνικής δύναμής τους. Και είναι μια υπερεθνική ελίτ, επειδή τα μέλη της, σε αντίθεση με τις εθνικές ελίτ, βλέπουν ότι ο καλύτερος τρόπος για να εξασφαλίσουν την προνομιακή θέση τους στην κοινωνία δεν είναι μέσω της διασφάλισης της αναπαραγωγής οποιουδήποτε πραγματικού ή φανταστικού έθνους-κράτους, αλλά, αντίθετα, μέσω της εξασφάλισης της αναπαραγωγής της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας της αγοράς σε όλο τον κόσμο.

Με άλλα λόγια, αυτή η ελίτ αντλεί τη δύναμή της (οικονομική, πολιτική ή γενικά κοινωνική εξουσία) λειτουργώντας σε υπερεθνικό επίπεδο ―γεγονός που συνεπάγεται ότι δεν εκφράζει, μόνο ή κυρίως, τα συμφέροντα ενός συγκεκριμένου κράτους, ακόμη και αν αυτό έχει μια ηγεμονική θέση σε σχέση με τον έλεγχο μιας κρίσιμης υπερεθνικής εξουσίας, όπως είναι η περίπτωση των ΗΠΑ και της στρατιωτικής τους δύναμης.

Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι η υπερεθνική οικονομική δύναμη, η οποία σε ένα καπιταλιστικό σύστημα της οικονομίας της αγοράς είναι η κυρίαρχη μορφή υπερεθνικής εξουσίας, μοιράζεται ανάμεσα σε χιλιάδες υπερεθνικές επιχειρήσεις (πολυεθνικές), εκ των οποίων οι 1.318, που αποτελούν τον πυρήνα τους, μέσα από τις διασυνδέσεις τους κατέχουν το 80% των παγκόσμιων εσόδων και 147 από αυτές (δηλαδή, λιγότερο από το 1 τοις εκατό του δικτύου) συγκροτούν μια «σούπερ οντότητα», η οποία ελέγχει το 40 τοις εκατό του πλούτου του συνόλου του δικτύου!

Γι” αυτό και δεν έχει νόημα ―αν δεν πρόκειται για εσκεμμένο αποπροσανατολισμό― να γίνεται συζήτηση για την οικονομική εξουσία με κριτήριο το ποσοστό του παγκόσμιου προϊόντος που παράγει μια χώρα (π.χ. η Κίνα ή η…Ινδία!), όταν είναι οι πολυεθνικές εταιρείες που λαμβάνουν τις σημαντικές οικονομικές αποφάσεις, (τι, πώς και για ποιον θα παραχθεί) και όχι η χώρα υποδοχής, η οποία συνήθως μπορεί να ασκήσει πολύ λίγο, αν όχι καθόλου, έλεγχο επάνω σε αυτές, π.χ. να επιβάλλει πραγματικούς κοινωνικούς ελέγχους για την προστασία της εργασίας ή του περιβάλλοντος, όπως συμβαίνει λ.χ. με τις χώρες BRICS!

Το πολιτικό συμπλήρωμα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης είναι η αντιπροσωπευτική «δημοκρατία», η οποία στη ΝΔΤ παίρνει τη μορφή της «κοινοβουλευτικής χούντας», δηλαδή ενός υβριδίου μεταξύ της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και της χούντας, (με την έννοια μιας ομάδας ―όχι αναγκαστικά στρατιωτικής–που κυβερνά μια χώρα).

Η κοινοβουλευτική χούντα αποτελείται από ένα πολιτικό κόμμα ή κόμματα που εκλέγονται στη κυβέρνηση μέσω κάποιου είδους εκλογικής και κοινοβουλευτικής διαδικασίας ―μια διαδικασία που έχει μικρή σχέση με την εκλογική διαδικασία στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες του παρελθόντος, όπου μαζικά πολιτικά κόμματα με σαφώς ξεχωριστά εκλογικά προγράμματα συναγωνίζονταν για την ψήφο του εκλογικού σώματος που συμμετείχε μαζικά στη διαδικασία. Η Υ/Ε, επομένως, βλέπει τα συμφέροντά της στο πλαίσιο διεθνών «χώρων» (αγορές, πολιτικοί και στρατιωτικοί θεσμοί, μέσα ενημέρωσης, κ.λπ.) αντί «εθνικών». Εντούτοις, η ανάδυση υπερεθνικών μορφών πολιτικής και οικονομικής εξουσίας δεν συνεπάγεται την κατάργηση των εθνικών μορφών.

Τα κράτη εξακολουθούν να χρειάζονται για την τοπική θεσμοθέτηση και εφαρμογή των υπερεθνικών στρατηγικών και πολιτικών, τις οποίες είναι αναγκασμένη να υλοποιεί κάθε χώρα που έχει ενσωματωθεί στη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Δεδομένου ότι η Υ/Ε βλέπει τα συμφέροντά της σε σχέση με υπερεθνικούς, παρά με «εθνικούς» χώρους, δεν στηρίζεται σε κάποιο ενιαίο κράτος, αλλά αποτελεί περισσότερο έναν αποκεντρωμένο μηχανισμό εξουσίας χωρίς γεωγραφικό κέντρο. Αυτό σημαίνει ότι τα μέλη της υπερεθνικής ελίτ δεν βασίζονται κατ” ανάγκη σε μια υπερδύναμη όπως οι ΗΠΑ, αν και, βέβαια, δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη ενός συγκεκριμένου κράτους για την επίτευξη των στόχων τους ―πολύ περισσότερο όταν αυτό τυγχάνει να είναι η σημερινή ηγεμονική στρατιωτική δύναμη.

Με αυτή την έννοια, η παλαιο-Μαρξιστική προσέγγιση, η οποία εξακολουθεί να θεωρεί τις ΗΠΑ ως «αυτοκρατορία» ―αν και καταρρέουσα― είναι άνευ αντικειμένου, δεδομένου ότι βασίζεται στην παρωχημένη αντίληψη της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής δύναμης σε κρατικό επίπεδο. Ωστόσο, η υπερεθνική ελίτ δεν ορίζεται γεωγραφικά και αποτελείται από μέλη που έχουν δεσπόζουσα θέση στη «διεθνή κοινότητα», ως αποτέλεσμα της υπερεθνικής οικονομικής, πολιτικής ή ευρύτερα κοινωνικής εξουσίας τους, και όχι ως αποτέλεσμα της κατοχής εξουσίας σε ένα μόνο έθνος-κράτος.

Από την άποψη αυτή, είναι ενδεικτικό ότι ακόμη και όταν «φωτισμένοι» μαρξιστές αναλυτές (δηλαδή εκείνοι οι οποίοι, σε αντίθεση με παρωχημένους μαρξιστές, έχουν κατανοήσει τη σημασία της παγκοσμιοποίησης ως ένα νέο συστημικό φαινόμενο) χρησιμοποιούν τον όρο «αυτοκρατορία», του δίνουν συνήθως ένα νόημα που αντιστοιχεί σε μεγάλο βαθμό στην έννοια της υπερεθνικής ελίτ, όπως ορίζεται παραπάνω. Έτσι, οι Hardt & Negri βλέπουν την «Αυτοκρατορία» ως «ένα αποκεντρωμένο και από-εδαφικοποιημένο μηχανισμό εξουσίας», (αν και δεν περιλαμβάνουν σε αυτή τις ΜΚΟ και τον ΟΗΕ!).

Επίσης, σε μια πιο πρόσφατη μελέτη, ο Anthony Mustacich, (ο οποίος χρησιμοποιεί τον όρο «τριμερής ιμπεριαλισμός» για να αναφερθεί στις ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνία), τονίζει ότι «η νεο-φιλελεύθερη αυτοκρατορία του σήμερα δεν είναι η χθεσινή αυτοκρατορία ενός ιμπεριαλιστικού έθνους, αλλά η αυτοκρατορία των πολυεθνικών εταιρειών, που βασίζονται στην τριάδα, και επιβάλλονται μέσω της στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.»

Φυσικά, όπως οι πολιτικές διαφορές μεταξύ των μελών της εθνικής άρχουσας ελίτ, που εκπροσωπείται από την κυβέρνηση ενός έθνους-κράτους, δεν είναι σπάνιες, το ίδιο ισχύει και με τα μέλη της Υ/Ε. Ωστόσο, οι διαφορές αυτές, ακριβώς όπως και στην περίπτωση των εθνικών αρχουσών ελίτ, αναφέρονται στην τακτική, και ποτέ στη στρατηγική, δηλαδή, ποτέ δεν αφορούν τους ίδιους τους στρατηγικούς στόχους αυτών των ελίτ για την αναπαραγωγή και την επέκταση της υπερεθνικής πολιτικής και οικονομικής τους δύναμης.

Η εθνική κυβέρνηση υποτίθετο ότι έπαιζε ακριβώς αυτό τον ρόλο: να συμβιβάζει τις πολιτικές διαφορές (συνήθως τακτικής), μεταξύ των μελών της, ώστε οι στρατηγικοί στόχοι να μην διακινδυνεύονται. Έτσι, τα ανόητα επιχειρήματα που προέβαλλε, για παράδειγμα, η φράξια των φιλελεύθερων παγκοσμιοποιητών στη ρωσική ελίτ για την εκμετάλλευση των διαφορών μεταξύ των μελών της Υ/Ε (βλέπε π.χ. τις διαφορές τους όσον αφορά την εισβολή στο Ιράκ), απλά φανερώνουν αδυναμία κατανόησης του γεγονότος ότι αυτές είναι διαφορές τακτικής, και ποτέ στρατηγικής.

Δηλαδή, πως όλα τα μέλη της Υ/Ε συμφωνούν ότι πρωταρχικός τους στόχος είναι να αναπαράγουν και να επεκτείνουν περαιτέρω τη ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία αποτελεί εχθρό για όλα τα τμήματα της Υ/Ε, αν και υπάρχουν προφανείς διαφορές τακτικής μεταξύ τους σε ότι αφορά το πώς να ενσωματώσουν τη Ρωσία στη ΝΔΤ, π.χ. μέσω οικονομικού πολέμου, είτε μέσω μιας στρατιωτικής σύρραξη, όπως θα προτιμούσαν κάποιοι άλλοι.

Η μη-ανταγωνιστική φύση των διαφορών τακτικής μεταξύ των μελών της Υ/Ε συνεπάγεται, επομένως, ότι οι διαφορές αυτές έχουν ελάχιστη σχέση με τις ενδο-ιμπεριαλιστικές διαφορές που αναφέρονται στη μαρξιστική βιβλιογραφία. Αυτή είναι μια θεμελιώδης ποιοτική διαφορά μεταξύ της Διεθνούς Τάξης της εποχής πριν τη παγκοσμιοποίηση, που βασιζόταν στα έθνη-κράτη, και της Νέας Διεθνούς Τάξης που αναδύθηκε με την παγκοσμιοποίηση τις τελευταίες περίπου τρεις δεκαετίες.

Ένα ενδεικτικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη περίπτωση που η ηγετική χώρα μέσα στην Υ/Ε, οι ΗΠΑ, επέβαλλε πρόστιμο της τάξης των $9 δις σε μια γαλλική πολυεθνική, την BNP Paribas, επειδή βοηθούσε χώρες όπως η Κούβα και το Ιράν να αποφεύγουν τις δυτικές κυρώσεις. Αυτό ανάγκασε ακόμη και τον Michel Sapin, τον Γάλλο υπουργό οικονομικών, να απευθύνει έκκληση για «εξισορρόπηση» των νομισμάτων που χρησιμοποιούνται για τις παγκόσμιες πληρωμές, (αυτή τη στιγμή το αμερικανικό δολάριο αντιπροσωπεύει το κύριο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα για περίπου το 85% των παγκόσμιων συναλλαγών), τονίζοντας ότι η περίπτωση της BNP Paribas θα έπρεπε «να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την αναγκαιότητα της χρήσης μιας ποικιλίας νομισμάτων».

Το επακόλουθο μιας τέτοιας πρότασης ήταν προφανές: οι χώρες της ΕΕ θα έπρεπε να χρησιμοποιούν και το ευρώ ως αποθεματικό νόμισμα. Κάτι τέτοιο θα ήταν σαφώς μία τορπίλη στην ηγεμονία του αμερικανικού δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος, μία ρύθμιση που επιτρέπει στις ΗΠΑ να υιοθετούν πολιτικές, τις οποίες δεν μπορούν να εφαρμόσουν οι χώρες των οποίων το νόμισμα δεν χρησιμοποιείται σαν αποθεματικό. Ωστόσο, μέσα σε λίγες ώρες από την παραπάνω δήλωση, μέλη της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ (κυρίως τραπεζίτες) «αποκατέστησαν την τάξη», όπως έκανε σαφές το ακόλουθο απόσπασμα από το ίδιο ρεπόρτο των Financial Times:

«Παρά τις προσπάθειες διαφοροποίησης, πολλές κεντρικές τράπεζες λένε ότι εξακολουθούν να μη βλέπουν καμιά πραγματική εναλλακτική λύση στο δολάριο, όσον αφορά τουλάχιστον την ασφάλεια και τη ρευστότητα που παρέχει, και κατέχουν περισσότερο από το 60 τοις εκατό των αποθεματικών τους σε αμερικανικά δολάρια.

Ένας ανώτερος Γάλλος αξιωματούχος αμφισβήτησε την ικανότητα της κυβέρνησης του να τονώσει την περαιτέρω χρήση του ευρώ στις διεθνείς εμπορικές συναλλαγές: «Τελικά, είναι δύσκολο να γνωρίζουμε τι μπορούμε να κάνουμε πραγματικά. Η αγορά είναι εκείνη που αποφασίζει γι’ αυτά τα πράγματα.»

Παρόλα αυτά, ορισμένοι πολιτικοί και κυρίως οι παρωχημένοι μαρξιστές επιχειρούν ακόμη και σήμερα να απορρίψουν μία ανάλυση όπως η παραπάνω για την παγκοσμιοποίηση και την υπερεθνική ελίτ, είτε αναφερόμενοι σε μια υποτιθέμενη σύγκρουση μεταξύ «Ευρώπης» και ΗΠΑ, είτε, εναλλακτικά, στην ύπαρξη δύο κύριων ιμπεριαλισμών, ή ακόμη και «πολλαπλών καπιταλισμών».

Έτσι, ο Γκορμπατσόφ, για παράδειγμα, δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να δηλώσει, (καθώς γιόρταζε, δίπλα στη Μέρκελ, την ενοποίηση της Γερμανίας!) ότι «η Ευρώπη μπορεί να έχει πολύ θετική επίδραση στην κατάσταση. Αυτή άλλωστε θα έπρεπε να γίνει η ατμομηχανή για τη δημιουργία του νέου κόσμου.»

Με άλλα λόγια, για τον Γκορμπατσόφ και το παγκοσμιοποιητικό τμήμα της ρωσικής ελίτ, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με την ΕΕ, και επομένως δεν υπάρχει ούτε ανάγκη για ένα νέο παγκόσμιο πόλο που να εκφράζει το αίτημα για μια νέα διεθνή δημοκρατική τάξη βασισμένη σε κυρίαρχα έθνη, όπως θα μπορούσε να είναι η Ευρασιατική Ένωση. Προφανώς, φταίνε μόνο οι νεοσυντηρητικοί Αμερικανοί, ενώ η Ρωσία (με ή χωρίς τα λοιπά μέλη της Ευρασιατικής Ένωσης) θα μπορούσε κάλλιστα να συμβιώσει στον ίδιο μονοπολικό κόσμο που ορίζει η ΝΔΤ και η Υ/Ε, της οποίας η ΕΕ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος!

Για άλλους, η σημερινή κατάσταση μπορεί να περιγραφεί στη βάση δύο ιμπεριαλιστικών κρατών ή δύο κέντρων εξουσίας, ενός στρατιωτικού, δηλαδή των ΗΠΑ, και ενός οικονομικού, δηλαδή μιας «ελεγχόμενης-από-τη-Γερμανία ΕΕ», τα οποία κατά κάποιο τρόπο συνεργάζονται για να κυβερνήσουν τον κόσμο. Έτσι, για τον James Petras,

«Ενώ οι πρόεδροι Μπους και Κλίντον προανήγγελλαν μια «νέα διεθνή τάξη», με βάση τη μονοπολική στρατιωτική υπεροχή, η Γερμανία προήγαγε τη νέα αυτοκρατορική τάξη της, ασκώντας τους δικούς της πολιτικούς και οικονομικούς μοχλούς. Κάθε ένα από τα δύο αυτά κέντρα εξουσίας, η Γερμανία και οι ΗΠΑ, μοιράζονται τον κοινό στόχο για την ταχεία ενσωμάτωση των νέων καπιταλιστικών καθεστώτων στις περιφερειακές οργανώσεις τους ―την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και το ΝΑΤΟ αντίστοιχα― και την επέκταση τους σε παγκόσμιο επίπεδο».

Ωστόσο, το γεγονός ότι σε αυτή την ανάλυση, η ΝΔΤ ορίζεται από καθαρά γεωπολιτική σκοπιά, σα να ζούμε ακόμη στην εποχή πριν τη παγκοσμιοποίηση, δηλαδή την εποχή των εθνικών κρατών και των ιμπεριαλισμών που βασίζονταν σε αυτά, φανερώνει σαφή άγνοια της σημασίας των Αμερικανικών και Γερμανικών πολυεθνικών ως το θεμέλιο της αντίστοιχης συνεργασίας των ΗΠΑ και της Γερμανίας, μέσα στην Υ/Ε.

Είναι σαφές ότι, μολονότι μπορεί να υπάρχουν ορισμένες διαφοροποιήσεις σε θέματα τακτικής μεταξύ των ΗΠΑ και της Γερμανίας επάνω σε διάφορα ζητήματα, συμπεριλαμβανομένου του ζητήματος για τον καλύτερο τρόπο ενσωμάτωσης της Ρωσίας στη ΝΔΤ, υπάρχει πλήρης συμφωνία μεταξύ τους για τον στρατηγικό στόχο της αναπαραγωγής και επέκτασης της σημερινής τάξης σε όλο τον κόσμο, μέσα από την ενσωμάτωση χωρών που αντιστέκονται στα κρίσιμα στοιχεία της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης: δηλαδή στο άνοιγμα και την απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου και εμπορευμάτων (καθώς και τις «ελαστικές» σχέσεις εργασίας).

Αυτό, κατ’ ανάγκη, συνεπάγεται, όπως προσπάθησα να δείξω στο παρελθόν, την απώλεια της οικονομικής και εθνικής κυριαρχίας και τη δημιουργία ενός νέου είδους υπερεθνικής κυριαρχίας που ελέγχεται, σε οικονομικό επίπεδο, από τις υπερεθνικές/πολυεθνικές επιχειρήσεις.
Τέλος, για κάποιους άλλους το πρόβλημα είναι η ύπαρξη μιας «ποικιλίας καπιταλισμών» στην εποχή της παγκοσμιοποίησης:

Ο «αμερικανικός αιώνας» έχει τελειώσει, και έχουμε εισέλθει σε μια περίοδο κατά την οποία έχουν σχηματιστεί πολλαπλά κέντρα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Στις ΗΠΑ, την Ευρώπη, την Κίνα και ίσως τη Λατινική Αμερική, έχουν αναπτυχθεί επίσης καπιταλιστικά συστήματα με συγκεκριμένες ιδιαιτερότητες: οι ΗΠΑ ξεχωρίζουν για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό τους, η Ευρώπη για ό,τι έχει απομείνει από το κράτος πρόνοιας, η Κίνα για τον αυταρχικό της καπιταλισμό, η Λατινική Αμερική για τον λαϊκίστικο καπιταλισμό. Μετά την αποτυχημένη προσπάθεια των ΗΠΑ να επιβληθούν ως η μόνη υπερδύναμη ―ο ρόλος του διεθνούς χωροφύλακα― υπάρχει πλέον η ανάγκη να οριστούν οι κανόνες της αλληλεπίδρασης μεταξύ αυτών των τοπικών κέντρων όσον αφορά τα αντικρουόμενα συμφέροντα τους.

Με βάση αυτή την περιγραφή, (η οποία δεν στηρίχτηκε σε κανένα είδος ανάλυσης), ο Ζίζεκ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η «πρωταρχική αντίφαση» της Νέας Διεθνούς Τάξης είναι η αδυναμία της δημιουργίας μιας παγκόσμιας πολιτικής τάξης, η οποία να αντιστοιχεί στην νέα τάξη της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας. Ωστόσο ο Σιμόν Πέρες, ο πρόσφατα αποχωρήσας αρχι-Σιωνιστής πρόεδρος του Ισραήλ, έχει ήδη δώσει μια απάντηση σχετικά με το πώς μπορεί να δημιουργηθεί ένα είδος παγκόσμιας διακυβέρνησης από αυτή την υποτιθέμενη δυσλειτουργία που περιέγραψε ο «αριστερός» στοχαστής. Έτσι, ο Πέρες πανηγύριζε ως εξής την παγκοσμιοποίηση μπροστά σε ένα άκρως ενθουσιώδες ακροατήριο του συνόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου:

«Η παγκοσμιοποίηση έθεσε τέλος στον ρατσισμό. Ενδυναμώνει το άτομο. Οι πολυεθνικές δεν επιβάλλουν τη θέλησή τους στους ανθρώπους. Αντιθέτως, σέβονται τη βούληση των πελατών τους. Μπορούν να παρέχουν επιστημονική τεχνογνωσία για την ανάπτυξη. Μπορούν να βοηθήσουν τους νέους να αποκτήσουν υψηλού επιπέδου εκπαίδευση. Να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας που αρμόζουν στις δεξιότητές τους.»

Στη συνέχεια, o Πέρες προχώρησε παραπέρα, στο να περιγράψει πώς θα πρέπει να είναι το μέλλον του κόσμου στη βάση της παγκοσμιοποίησης, ακολουθώντας τα χνάρια του Gideon Rachman, δηλαδή του επικεφαλής σχολιαστή εξωτερικών υποθέσεων των Financial Times, ο οποίος σε ένα πολύ γνωστό άρθρο του το 2008 με τίτλο «Και τώρα για μια παγκόσμια κυβέρνηση» παρείχε το ιδεολογικό υπόβαθρο για την παγκόσμια διακυβέρνηση (πράγμα που πολλοί σχολιαστές το εξέλαβαν σαν απόδειξη μιας συνομοσίας των ελίτ για τη δημιουργία της παγκόσμιας διακυβέρνησης). Δηλαδή, περιέγραψε πώς έβλεπε ο ίδιος την υπάρχουσα Νέα Διεθνή Τάξη, έτσι όπως είναι προς το παρόν, προσθέτοντας επιπλέον μια άτυπη παγκόσμια διακυβέρνηση:

«Ο Παγκοσμιοποιημένος κόσμος μας δεν έχει καμία παγκόσμια κυβέρνηση. Έχει γίνει σχεδόν ακυβέρνητος. Πρέπει να κοιτάξουμε για μια εναλλακτική λύση. Πιστεύω ότι οι μελλοντικοί τρόποι διακυβέρνησης θα πρέπει να στηρίζονται σε τρεις πυλώνες: Οι εθνικές κυβερνήσεις θα συνεχίσουν να είναι υπεύθυνες για τη συνετή διαχείριση του εθνικού κράτους. Παγκόσμιες εταιρείες θα επενδύουν στην έρευνα και την ανάπτυξη. Και τα άτομα θα απολαμβάνουν την ικανότητα να αυτοκυβερνώνται, γνωρίζοντας τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος τους.

Η Επιστήμη σήμερα έχει μεγαλύτερη δύναμη από την πολιτική. Είναι καθολική και χωρίς σύνορα. Οι στρατοί δεν μπορούν να κατακτήσουν τη σοφία. Η αστυνομία δεν μπορεί να συλλάβει την επιστήμη. (…) Αντιμετωπίζοντας την έλλειψη παγκόσμιας διακυβέρνησης, μπορούμε να σφυρηλατήσουμε μια στενή συνεργασία μεταξύ των κυβερνήσεων και των παγκόσμιων εταιρειών. Αντιμετωπίζοντας τους κινδύνους που απειλούν τις αξίες για τις οποίες πολεμούμε, θα πολεμήσουμε την τρομοκρατία, όπου και αν βρίσκεται, αδυσώπητα».

Έτσι, χρησιμοποιώντας σχεδόν τα ίδια λόγια που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα από τον Ζίζεκ για να περιγράψουν την «πρωταρχική αντίφαση», (που απλά πρόσθεσε μια δήθεν μαρξιστική διάσταση στη θέση του Πέρες), ο Ισραηλινός πρόεδρος «έδειξε» επίσης τη διέξοδο από αυτή την αντίφαση στην πορεία της σημερινής ΝΔΤ!

Ωστόσο, υπάρχει, στην πραγματικότητα, μια πραγματική εναλλακτική λύση σε αυτή την πορεία, όπως την περιέγραψα αλλού:

Συμπερασματικά, ο θεμελιώδης στόχος της κοινωνικής πάλης σήμερα πρέπει να είναι μια πλήρης ρήξη με την παρούσα ΝΔΤ και η οικοδόμηση μιας νέας δημοκρατικής τάξης, στην οποία η οικονομική και εθνική κυριαρχία έχουν αποκατασταθεί.

Έτσι, οι λαοί θα μπορούσαν στη συνέχεια να αγωνιστούν για την ιδανική κοινωνία, όπως την ονειρεύονται… Με αυτή την έννοια, η ολοκλήρωση μιας Ευρασιατικής Ένωσης, όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, (δηλαδή ως μια οικονομική ένωση κυρίαρχων κρατών που θα έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν ότι κοινωνικούς ελέγχους αποφασίσουν πάνω στις αγορές), θα ήταν ένα γεγονός με πελώρια σημασία για την ανάπτυξη μιας νέας δημοκρατικής παγκόσμιας τάξης που θα αντικαθιστούσε τη σημερινή ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, η οποία έχει ήδη καταστρέψει τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.

* Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε αρχικά στην αγγλική έκδοση της Pravda.ru. Η μετάφραση είναι του Πάνου Λιβιτσάνου.

Από τον Τάκη Φωτόπουλο

Διαβάστε περισσότερα »

Κύπρος: Εξαφανίστηκε χειρόγραφο του Κωστή Παλαμά!

Ένα αυθεντικό χειρόγραφο του ποιητή Κωστή Παλαμά με το ποίημα «Κύπρος», που φυλασσόταν στη Δημοτική βιβλιοθήκη Πάφου εξαφανίστηκε μυστηριωδώς!

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Φιλελεύθερος» η εξαφάνιση του χειρογράφου διαπιστώθηκε πρόσφατα, μετά από μελέτη καθηγητή του Πανεπιστημίου Κύπρου, ο οποίος ενημέρωσε γραπτώς το δήμο Πάφου.

Από την προκαταρκτική έρευνα του δήμου επιβεβαιώθηκε ότι το χειρόγραφο του Έλληνα ποιητή, είναι άφαντο και άμεσα η δημοτική αρχή κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία.

Το χειρόγραφο είχε δωρίσει στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Πάφου το 1951 ο αείμνηστος παλαίμαχος πολιτικός, Νικόλαος Λανίτης, στον τότε δήμαρχο Πάφου, Χριστόδουλο Γαλατόπουλο.

Διαβάστε περισσότερα »

«Κάστρα στα Σύννεφα»… Η NASA θέλει να αναπτύξει επανδρωμένα ηλιακά αερόπλοια στην Αφροδίτη! Βίντεο

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΟ…

Παρά την… κολασμένη επιφάνεια της (λόγω πολύ υψηλών θερμοκρασιών), η Αφροδίτη αποδεικνύεται ότι αποτελεί έναν αρκετά ελκυστικό για εξερεύνηση πλανήτη.

Οι τελευταίες πληροφορίες που καταφθάνουν αναφέρουν πως oι επιστήμονες της NASA αναπτύσσουν ένα σχέδιο για την κατάκτηση της ανώτερης ατμόσφαιρα του με έναν στόλο ηλιακών αεροσκαφών που μπορούν να δημιουργήσουν μια ολόκληρη πόλη πάνω από τα σύννεφα στο μέλλον.


Αυτή η ιδέα αναπτύχθηκε πρόσφατα σε ένα επιχειρησιακό συνέδριο της NASA για την «Αφροδίτη», όπου και αποφασίστηκε να υπάρξει μαι σειρά αποστολών στον συγκεκριμένο πλανήτη.


«Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, όταν ακούει την ιδέα της μετάβασης στην Αφροδίτη και την εξερεύνηση της, σκέφτεται την επιφάνεια, όπου είναι αρκετά θερμή ώστε να λιώσει μόλυβδο και την πίεση που είναι η ίδια σαν να βρίσκεσαι σχεδόν ένα μίλι κάτω από τον ωκεανό», αναφέρει χαρακτηριστικά ο μηχανικός αεροδιαστημικής της NASA, Chris Jones στο περιοδικό IEEE Spectrum.


Πηγή

Διαβάστε περισσότερα »

Βιάζεται να βυθίσει τον Ελληνικό Στόλο ο Αρχηγός του τουρκικού Ναυτικού… – Τι δήλωσε σε εφημερίδα

Οι κινήσεις του τουρκικού Στόλου μέχρι τις ακτές της Αττικής, η περικύκλωση της Σκύρου, οι ενέργειες στις Κυκλάδες, όλα αυτά που αφελώς τα ελληνικά ΜΜΕ (ακόμα και αυτά που υποτίθεται ότι «ειδικεύονται» στην άμυνα) χαρακτηρίζουν ως «κρουαζιέρες των Τούρκων» δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια καλά σχεδιασμένη προετοιμασία του τουρκικού Ναυτικού για να είναι έτοιμο να εμπλακεί σε σύρραξη με την Ελλάδα.

Αυτό ακριβώς λέει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Τζουμχουριέτ» ο Αρχηγός του τουρκικού Ναυτικού Μπουλέντ Μποστάνογλου, όπου τονίζει ότι το δικαίωμα της Ελλάδας να ανακηρύξει ζώνη χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Αιγαίο είναι αφορμή πολέμου για την Τουρκία, αλλά λέει και κάποια άλλα πράγματα πολύ ενδιαφέροντα.

Και σίγουρα έχει ιδιαίτερη σημασία το ότι τα λέει για πρώτη φορά και στην σημερινή συγκυρία…:

-«Η Τουρκία είναι μια χώρα με μεγάλη ναυτική παράδοση και δεν μπορεί να ανεχθεί τέτοιες κινήσεις.

-«Αν η Ελλάδα το επιχειρήσει θα τους χτυπήσουμε και θα νικήσουμε

-«Από το 2023 το τουρκικό Ναυτικό με την ολοκλήρωση του προγράμματος του μίνι αεροπλανοφόρου, τη νέα γενιά αντιτορπιλικών (TF-2000), τη νέα γενιά φρεγατών (TF-400) και τη νέα γενιά κορβετών του προγράμματος MIlgem θα είναι παγκόσμια δύναμη».

-«Το Αιγαίο και η Μεσόγειος είναι στρατηγικός χώρος για την Τουρκία και θα τον υπερασπιστεί, ενώ δεν θα επιτρέψει στην Ελλάδα να τους αποκλείσει από την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο!
-Οι συμφωνίες Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου έχουν ως στόχο να «περικυκλώσουν» την Τουρκία αλλά αυτό το τουρκικό Ναυτικό δεν θα το επιτρέψει…

Μια συνέντευξη που απλά προδιαγράφει το μέλλον και διαψεύδει τους πασιφιστές…


Διαβάστε περισσότερα »

Πούτιν: «Κανείς δεν θα καταφέρει να εκφοβίσει τη Ρωσία»

Καμία χώρα δεν θα καταφέρει να «εκφοβίσει, να αναχαιτίσει ή να απομονώσει» τη Ρωσία δήλωσε ο Πρόεδρος της χώρας, Βλαντίμιρ Πούτιν.

Παράλληλα, πρόσθεσε πως είναι έτοιμος να «περάσει ορισμένες δυσκολίες» προκειμένου να διασφαλίσει την κυριαρχία της χώρας, η οποία επλήγη από νέες κυρώσεις εξαιτίας της ουκρανικής κρίσης.

«Προφανώς, κανείς δεν θα καταφέρει να μας εκφοβίσει, να αναχαιτίσει ή να απομονώσει τη Ρωσία. Κανείς δεν το κατάφερε ποτέ και κανείς ποτέ δεν θα το καταφέρει», τόνισε χαρακτηριστικά ο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Ρώσος πρόεδρος ανέφερε ακόμα ότι η χώρα οφείλει «να είναι έτοιμη να περάσει ορισμένες δυσκολίες και να δίνει πάντα μια κατάλληλη απάντηση σε όλες τις απειλές εναντίον της κυριαρχίας, της σταθερότητας και της ενότητας της κοινωνίας»

Η Δύση επέβαλε νέες κυρώσεις εναντίον της Μόσχας. Οι ΗΠΑ απαγόρευσαν όλες τις εμπορικές συναλλαγές με την Κριμαία,ενώ ο Καναδάς απαγόρευσε την είσοδο στο έδαφός του 20 Ρώσων πολιτικών αξιωματούχων και Ουκρανών αυτονομιστών, θέτοντας επίσης στο στόχαστρο τους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

«Η Ρωσία πληρώνει ακριβά την ανεξάρτητη στάση της και την υποστήριξή της στους συμπατριώτες της στην Κριμαία, στη Σεβαστούπολη και φαίνεται μερικές φορές [σ.σ. πως αυτό συμβαίνει] λόγω απλώς του γεγονότος ότι υπάρχουμε», είπε ο Πούτιν.

Επίσης, ανέφερε πως οι ρωσικές υπηρεσίες ασφαλείας εξακρίβωσαν τα στοιχεία 230 ξένων πρακτόρων στη διάρκεια του χρόνου και ματαίωσαν οκτώ τρομοκρατικές επιθέσεις.

Διαβάστε περισσότερα »

O ύποπτος κόσμος του σκοτεινού ίντερνετ

Υπάρχει ένα μέρος που καραδοκεί κάτω από το παραδοσιακό ίντερνετ που σερφάρουμε καθημερινά.

Εκεί, στο μαλακό υπογάστριο του Παγκόσμιου Ιστού, υπάρχει ένας χώρος που αποτελεί φιλόξενο σπίτι τόσο για πολιτικούς και κοινωνικούς ακτιβιστές όσο και για το οργανωμένο έγκλημα φυσικά, καθώς είναι προσβάσιμος μόνο με τη βοήθεια ειδικά σχεδιασμένου λογισμικού που παρέχει ασύγκριτη ανωνυμία.

Το μέρος αυτό είναι μυστικό μεν, πολυχρηστικό δε: εκεί κρύβουν οι αντιφρονούντες της Αραβικής Άνοιξης τα ψηφιακά τους ίχνη, εκεί γίνονται οι υπόγειες συναλλαγές ανάμεσα σε πληροφοριοδότες και Μέσα Ενημέρωσης, εκεί οργανώνονται κινήματα και τάσεις και εκεί επίσης λαμβάνει χώρα όλη η παρανομία που αντέχει και δεν αντέχει ο νους!

Το υπόγειο αυτό δίκτυο είναι ένα μέρος επικίνδυνο, μην αμφιβάλλετε, καθώς εκεί εδράζεται πια το διεθνές παραεμπόριο, η μαφία, αλλά και πολλά δίκτυα τρομοκρατίας: το τμήμα της κοινωνίας δηλαδή που καραδοκεί επίτηδες στα τυφλά σημεία των μηχανών αναζήτησης.

Κάποιοι το λένε «Darknet», όλοι όμως συμφωνούν ότι είναι δύσκολα (και ηθελημένα δύσκολα) προσβάσιμο, αν και πλέον δεν λογίζεται απόρθητο όπως άλλοτε, καθώς πολλές σκοτεινές ιστοσελίδες έχουν γκρεμοτσακιστεί και αρκετοί άτρωτοι ως χθες διαχειριστές είναι σήμερα στα χέρια των διωκτικών αρχών.

Σαν αποστρατιωτικοποιημένη ζώνη ή σαν γη παρανόμων, το λεγόμενο Darknet δεν είναι ένα μέρος για τους πολλούς ούτε και τους φιλήσυχους πολίτες. Αν πάντως θέλετε να μάθετε περισσότερα για το παράλληλο αυτό ηλεκτρονικό σύμπαν και τι μπορεί να κάνει, ετοιμαστείτε να αποκτήσετε περισσότερες πληροφορίες από όσες θα σας δώσουν ποτέ οι παραδοσιακές μηχανές αναζήτησης…

Τσαλαβουτώντας στο Darknet


Ο όρος «Darknet» δεν είναι καν σωστός. Κανονικά θα έπρεπε να μιλάμε για Darknets, καθώς είναι πολλές και μικρές γωνιές αυτού που αποκαλούμε συχνά «Βαθύς Ιστός», ένας περιεκτικός όρος δηλαδή για να περιγραφούν όλα τα διασυνδεδεμένα δίκτυα που περνούν απαρατήρητα από τις κορυφαίες μηχανές αναζήτησης.

Κι αυτό γιατί το υλικό που φιλοξενείται στον Βαθύ Ιστό δεν δουλεύει με τον παραδοσιακό ψηφιακό τρόπο: πρόκειται για δυναμικές βάσεις δεδομένων και περίεργους τύπους αρχείων που οι μηχανές αναζήτησης δεν είναι εξοπλισμένες να εντοπίζουν. Πόσο μάλλον που τα Darknets είναι ηθελημένα σκοτεινά, καθώς κρύβονται επίτηδες και επιμελώς από τα αδιάκριτα μάτια του ίντερνετ: διασυνδέονται με έναν αφανή μανδύα, μέσω εξειδικευμένων λογισμικών δηλαδή που εγγυώνται κωδικοποίηση και απαράμιλλη ανωνυμία μεταξύ των χρηστών, την ίδια ώρα που τα πρωτόκολλα και τα domains που χρησιμοποιούν είναι τέτοια που κανένας ανύποπτος χρήστης δεν μπορεί να σκοντάψει κατά λάθος πάνω τους.

 
Οι πιθανότητες να βρεθείτε συμπτωματικά στο εσωτερικό των λαθραίων αυτών δικτύων είναι πρακτικά μηδενικές, εκτός κι αν κάποιος που ξέρει τα κατατόπια σας πάρει από το χέρι και σας καθοδηγήσει στα απάτητα μονοπάτια τους. Και δεν είναι να απορείς γιατί, αρκεί να πάρουμε ως παράδειγμα το διαβόητο Onionland, το τεράστιο Darknet που κρύβεται επιμελώς στο ανώνυμο και υπόγειο δίκτυο Tor, που είναι πλέον στο στόχαστρο του FBI (παρεμπιπτόντως, το όνομα «Onionland» αποτίνει φόρο τιμής στο δίκτυο Tor, καθώς το τελευταίο αποτελεί ακρωνύμιο του «The Onion Router»).

Μια καταβύθιση στο απόκρυφο Onionland, αφού βεβαίως εγκαταστήσεις το κατάλληλο πρόγραμμα και πάρεις όλα τα αναγκαία μέτρα προφύλαξης, και θα σου θυμίσει αμέσως το ίντερνετ παλιότερων εποχών. Καθώς οι μηχανές αναζήτησης δεν οργώνουν εδώ τα βάθη του Darknet, ο μόνος οδηγός για την πλοήγηση του χρήστη είναι απλοί σύνδεσμοι (links). Ναι, οι σκοτεινές παρυφές του ίντερνετ μοιάζουν σαν να έχουν ξεπηδήσει κατευθείαν από το ηλεκτρονικό παρελθόν μας…

Ακόμα και οι μεγαλύτερες βάσεις δεδομένων όμως δεν είναι καθόλου αξιόπιστες, καθώς το Onionland είναι σαν κινούμενη άμμος, με τις απόκρυφες υπηρεσίες του να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται σε καθημερινή βάση. Κι έτσι πολλές ιστοσελίδες του Onionland μας έχουν πλέον αφήσει χρόνους, πόσο μάλλον που τα περισσότερα directories αλλάζουν συχνά τα URL τους και πρέπει έτσι κάθε φορά να εντοπίζεις ξανά τη νέα τους διεύθυνση. 


Με αυτά υπόψη, ας μπούμε λίγο βαθύτερα στο σκοτεινό ίντερνετ. Τρεις είναι λοιπόν οι κύριες πύλες εισόδου για το Onionland: το The Hidden Wiki, το TorDir και το TorLinks. Μόλις μπεις στο δίκτυο, αν μπεις ποτέ δηλαδή, ένα είναι το πράγμα που ξεχωρίζει κατάφωρα: είσαι μέσα σε όλη την παρανομία του πλανήτη! Θα βρεις έτσι αμέσως links για απάτες με πιστωτικές κάρτες, πλαστά έγγραφα, παραχάραξη χρήματος, διακίνηση όπλων, ιστοσελίδες παράνομου τζόγου και μια τεράστια αγορά για κάθε μύχιο βίτσιο, καθώς μιλάμε για τόνους παράνομου και αηδιαστικού πορνό (ακόμα και παιδική πορνογραφία). Ο παράδεισος του χάκερ, ο παράδεισος του διεστραμμένου, ο παράδεισος του τυχοδιώκτη, όλοι οι σκοτεινοί παράδεισοι είναι εδώ συγκεντρωμένοι. Και βέβαια υπάρχουν και τα σημεία συνάντησης και εμπορικής συναλλαγής για όλα αυτά, όπως το διαβόητο Silk Road (οι περιπέτειές του με το FBI έμειναν εδώ κλασικές!). 


Πρέπει βέβαια να κρατάμε πάντα υπόψη μας την αναρχική φύση του σκοτεινού ίντερνετ και την ηθελημένη απόπειρα να κινείται στις παρυφές του παραδοσιακού συστήματος ηλεκτρονικής επικοινωνίας. Κι έτσι ο χρήστης μπορεί απλώς να μην κλικάρει ό,τι δεν του αρέσει (ή του φαίνεται αηδιαστικό), καθώς ακόμα και εδώ είναι δύσκολο να πέσεις πάνω σε κάτι ντροπιαστικό αν δεν το ψάχνεις ηθελημένα. Και βέβαια, χάρη στην υποστηριζόμενη τεχνολογία Tor, το Darknet είναι πραγματικά ανώνυμο ή τουλάχιστον όσο πιο κοντά έχουμε φτάσει ποτέ στην πραγματική ανωνυμία. Και πάλι όμως θέλει προσοχή, καθώς για κάθε αγορά (η οποία γίνεται αποκλειστικά με το ψηφιακό νόμισμα Bitcoin και τα ξαδελφάκια του) πρέπει πρώτα να σιγουρευτείς ότι δεν είναι άλλη μια καλοστημένη κομπίνα που αποζητά να σε απαλλάξει από το ηλεκτρονικό σου πορτοφόλι…

Η καλή πλευρά του Darknet


Είναι η ίδια ακριβώς ανωνυμία που περιβάλλει το Onionland και το μετατρέπει σε παιδότοπο για τον διεστραμμένο και τον έμπορο ναρκωτικών και όπλων που το κάνει προπύργιο ενός σαφώς πιο ευγενούς σκοπού: την ελευθερία του λόγου!

Σκεφτείτε απλά πόσες χώρες λογοκρίνουν το ηλεκτρονικό περιεχόμενο και επιβάλλουν ασύλληπτους περιορισμούς στην έκφραση των πολιτών τους. Τα Darknets είναι λοιπόν εδώ για να εκχωρήσουν σε όλους τη δύναμη να μιλούν ελεύθερα χωρίς τον φόβο λογοκρισίας και διώξεων.

Σύμφωνα με το ίδιο το Tor Project, είναι η ανωνυμία του σκοτεινού ίντερνετ που δίνει καταφύγιο σε πολιτικούς ακτιβιστές και αντιφρονούντες σε χώρες όπως ο Λίβανος και η Μαυριτανία, για να αναφέρουμε δύο μόνο, την ίδια στιγμή που εκεί οργανώθηκε και η Αραβική Άνοιξη. Τα μπλογκ που φιλοξενούνται εδώ και δεν μπορούν να ανέβουν στο φανερό ίντερνετ εξαιτίας του εμπρηστικού περιεχομένου τους για τα καταπιεστικά καθεστώτα μιλούν ελεύθερα για τα κακώς κείμενα, λειτουργώντας παράλληλα ως «καθρέφτες» για ιστοσελίδες που είναι συνεχώς κάτω από την υψηλή επίβλεψη κρατικών και διωκτικών αρχών, όπως το Wikileaks, το GlobalLeaks και το Indymedia. Ενδεικτικό εδώ είναι το New Yorker’s Strongbox, το οποίο επιτρέπει στα λογής «παπαγαλάκια» και πληροφοριοδότες να επικοινωνούν ανώνυμα και με ασφάλεια με το περιοδικό και δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια κρυφή υπηρεσία του Tor! 


Σύμφωνα με το Tor Project, δεν είναι σπάνιο ακόμα και κυβερνήσεις ή στρατοί να χρησιμοποιούν παρόμοιες ασφαλείς γραμμές επικοινωνίας σε πληροφοριοδότες, εφαρμόζοντας στην πράξη τις κρυφές υπηρεσίες των Darknets για να δημιουργήσουν ασφαλή online κέντρα διοίκησης και ελέγχου.

Όποιος χώσει τη μύτη του βαθιά στο σκοτεινό ίντερνετ μπορεί έτσι να ανακαλύψει μια πραγματική ουτοπία ελευθερίας: ασφαλέστατα εργαλεία για διαμοιρασμό αρχείων και μηνυμάτων, ηλεκτρονικές βιβλιοθήκες γεμάτες με πολιτικά δοκίμια, ανώνυμα φόρουμ αφιερωμένα σε ευγενείς σκοπούς και πολλά-πολλά ακόμα μέσα για να παλέψεις τη λογοκρισία και τη μη πρόσβαση στη γνώση που επιδιώκουν τόσα και τόσα απολυταρχικά καθεστώτα.

Και όλα αυτά τα βρίσκει κανείς στα κορυφαία directories του Darknet! Φανταστείτε τι μπορεί να συναντήσει κάποιος αν ψάξει ακόμα βαθύτερα, κάτω από τα τροχιοδεικτικά και τις ολοφάνερες πινακίδες. Η ανωνυμία είναι λοιπόν δίκοπο μαχαίρι εδώ, καθώς κανένα από τα ευεργετικά πλεονεκτήματα του Onionland δεν θα ήταν δυνατό χωρίς να υπάρχει έναν αντίστοιχος αριθμός ανθρώπων που εκμεταλλεύονται την ασφάλεια για ένα σωρό παρανομίες…

Ό,τι πρέπει να ξέρετε για το Tor


Στην καρδιά του Onionland βρίσκεται το διαβόητο Tor. Φαινομενικά, η τεχνολογία Tor είναι έτσι σχεδιασμένη για να επιτρέπει το σερφάρισμα τον Ιστό με πλήρη ανωνυμία, κωδικοποιώντας τη σύνδεσή σου και κρύβοντάς τη κατόπιν επιμελώς μέσω πολλών διασυνδεδεμένων δικτύων πριν φτάσεις τελικά στην τοποθεσία που είναι ο τελικός σου προορισμός.

Κάθε κόμβος στην κωδικοποιημένη αυτή γυροβολιά γνωρίζει μόνο την ταυτότητα του κόμβου που συνδέεται ευθέως μαζί του και όχι κάθε σύνδεση μεταξύ PC και σέρβερ, την ίδια ώρα που κάθε «πηδηματάκι» μεταξύ κόμβων διαθέτει τα δικά του κωδικοποιημένα κλειδιά. Ακόμα και αν σε έχει βάλει κάποιος στο διωκτικό στόχαστρο, τα ηλεκτρονικά σου ίχνη σβήνονται περιοδικά, κάνοντας την παρακολούθηση της διαδρομής πρακτικά αδύνατη (ή έτσι τουλάχιστον θέλει να πιστεύει η ιστοσελίδα του δικτύου Tor).

Η μεταπήδηση βέβαια μέσα από τόσες διασυνδέσεις κάνει την περιήγηση στον ιστό ιδιαιτέρως αργή, αν είσαι όμως αρκετά καπάτσος ώστε να πάρεις και μια σειρά ακόμα από επιπρόσθετα μέτρα και προφυλάξεις (που παρέχονται αναλυτικά στους μυημένους), τότε το Tor είναι ένας εξόχως ασφαλής τρόπος να σερφάρεις online ανώνυμα. Και κάτι άλλο, ακόμα σημαντικότερο: η τεχνολογία Tor δεν παρέχει πλήρη ανωνυμία μόνο στον χρήστη αλλά και στους σέρβερ, μέσω των απόκρυφων υπηρεσιών, και αυτά είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία έχει χτιστεί το Onionland και τα λοιπά Darknets…


Η τεχνολογία βέβαια πίσω από τις Κρυμμένες Υπηρεσίες (Hidden Services) του Tor είναι περίπλοκη. Με λίγα λόγια, τα απόκρυφα αυτά πρωτόκολλα επιτρέπουν στις ιστοσελίδες να κρύβονται επιμελώς μέσα στο ίδιο το δίκτυο του Tor, κάνοντας τόσο τον σέρβερ όσο και τον πάροχο εντελώς ανώνυμους. Μια ιστοσελίδα που θα φτιαχτεί με τα πρωτόκολλα λειτουργίας του Tor Hidden Service είναι προσβάσιμη μόνο όσο είσαι συνδεδεμένος στο δίκτυο Tor: εκτός δικτύου, δεν υπάρχει καν!

Οι ψευδοκαταλήξεις των Hidden Services (.onion) δεν είναι αναλύσιμες από τους παραδοσιακούς DNS σέρβερ του ίντερνετ. Όσο για τα URL του Hidden Service, αυτά είναι ένα κουβάρι αλφαριθμητικού χάους 16 χαρακτήρων που δημιουργείται αυτόματα μέσω ενός αλγόριθμου κρυπτογράφησης που παράγεται από τη δημιουργία της ιστοσελίδας.

Θέλετε ένα παράδειγμα; Ορίστε μια τυπική ιστοσελίδα του δικτύου Tor: http://idnxcnkne4qt76tg.onion. Όσοι είναι μέλη του σκοτεινού ίντερνετ, η διεύθυνση θα τους οδηγήσει στην επίσημη ιστοσελίδα του Tor Project. Για όλους τους άλλους, δεν είναι τίποτα, καθώς το ίντερνετ δεν μπορεί να τη διαβάσει. Δεν υπάρχει λοιπόν περίπτωση να πέσεις κατά λάθος πάνω της ούτε εσύ στην περιήγησή σου ούτε και καμία μηχανή αναζήτησης. Ακόμα και άλλα σκοτεινά δίκτυα που ξεπηδούν πια σαν μανιτάρια (όπως το I2P ή το Freenet) δεν μπορούν να τη διαβάσουν…

Δυο λόγια για την ασφάλεια


Μόλις κατεβάσεις το αντίστοιχο λογισμικό Tor Βrowser Βundle, έχεις πια στα χέρια σου όλα όσα χρειάζεσαι για να καταβυθιστείς στο Onionland, αν και πρέπει να πάρεις μια σειρά από προφυλάξεις. Κανείς δεν θέλει εξάλλου να τσαλαβουτήσει στο Darknet ανέτοιμος, καθώς πολλοί είναι αυτοί που καραδοκούν για τους ερασιτέχνες και τους πρωτόβγαλτους, αφού μιλάμε για όπλα, ναρκωτικά, κάθε είδους πορνογραφία και όλο το έγκλημα που μπορεί να προσφέρει ο τεχνολογικός μας κόσμος (ηλεκτρονικό και πραγματικό, μη γελιέστε, καθώς μέχρι και συμβόλαια θανάτου κανονίζονται εκεί μέσα).


Εδώ όμως δεν θα κάνουμε σεμινάριο καταβύθισης στις παρυφές του ίντερνετ, αρκεί πάντως να αναφέρουμε ότι το Tor από μόνο του δεν αρκεί για να σερφάρεις πλήρως ανώνυμα και ασφαλώς. Κι αν πρέπει να τονιστεί, δεν μοιράζεσαι ποτέ προσωπικές πληροφορίες με κανέναν χρήστη ή ιστοσελίδα του Darknet! Δεν χρησιμοποιείς ίδια passwords με αυτά που έχεις στο ίντερνετ και η πιστωτική κάρτα απαγορεύεται διά ροπάλου: εδώ έχεις τα Bitcoins να κάνεις τις συναλλαγές, καθώς μιλάμε για πραγματική (αν και ψηφιακή) Άγρια Δύση.

Αλλά και με τα ψηφιακά νομίσματα θέλει προσοχή, καθώς η ανωνυμία των Bitcoins και του ίδιου του Darknet κάνει το Onionland παράδεισο για κάθε απατεώνα και τυχοδιώκτη. Τα μέτρα προφύλαξης είναι μεν πολλά, απαραίτητα δε για ασφαλή περιήγηση, καθώς όπως είπαμε το Darknet παραμένει άκρως επικίνδυνο στον αμύητο. Μην κάνετε λοιπόν γυροβολιές στα βάθη του σκοτεινού ηλεκτρονικού μας κόσμου χωρίς να ξέρετε ή να έχετε λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα, καθώς δεν θα τη βγάλετε καθαρή…

Το Darknet δεν είναι για τον καθένα


Οι πιθανότητες λένε ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ να περιηγηθείτε στον Βαθύ Ιστό καθώς το ίντερνετ παρέχει όλες τις υπηρεσίες και τα εργαλεία που χρειάζεται κανείς στην καθημερινότητά του. Εκεί άλλωστε δεν θα βρείτε υπηρεσίες streaming video ή κοινωνικά δίκτυα ή εταιρικές ιστοσελίδες που δεν συναντάς στον Κανονικό Ιστό, δεν είναι λοιπόν μέρος να περνάς την ώρα σου χαζολογώντας.

Είπαμε ότι το Darknet δεν είναι μόνο γεμάτο από εμετικό περιεχόμενο και άκρως παράνομες δραστηριότητες, όντας το σημείο συνάντησης οργανωμένου εγκλήματος και τρομοκρατών, αλλά και με άπειρους απατεώνες που καραδοκούν συνεχώς στη γωνιά για ανυποψίαστους και πρωτόβγαλτους στο σπορ χρήστες. 


Αν πάντως το χρειαστείτε για κάποιον ευγενή σκοπό, αν η φωνή σας καταπιέζεται ας πούμε, τότε ας είστε σίγουροι ότι η πραγματική ανωνυμία του σκοτεινού ίντερνετ και η ασφάλεια στην επικοινωνία παραμένει αξεπέραστη. Όλοι έχουν φωνή στο Darknet, εκεί στα βάθη του ιστού που ακόμα και οι διαβολικές αράχνες των μηχανών αναζήτησης φοβούνται να κατέβουν.

Διαβάστε περισσότερα »